Strona · s. 13strona oryginału ↗
Ukraińskie korzenie papieża Jana Pawła II
Слово Просвіти, №18 за 2005 рік
czasie swojego referatu powiedział, że jego zmarła matka Emilia była Rusinką, czyli Ukrainką. I to swojej matce zawdzięcza znajomość języka ukraińskiego, którym wygłasza swoje homilie na synodach ukraińskich biskupów, przemówienia do narodu ukraińskiego podczas odwiedzin ukraińskich cerkwi” (Izydor Nahajewski. Historia powszechnych archijerejów. Tom 4. — Rzym–Lwów, 1999. — s. 167). Borys Fylypczak, szwagier Karola Wojtyły, Ukrainiec, lekarz z miasta Passaic w USA: „Jeśli chodzi o papieża Jana Pawła II, to jego matka pochodziła z naszego ukraińskiego rodu. W czasach, gdy rząd carski niszczył unię na Chełmszczyźnie, rodzina Kaczorowskich przeniosła się do Galicji, a następnie osiadła w Krakowie, gdzie dziadek Kaczorowski założył sobie zakład (przedsiębiorstwo. — D. S.) produkcji faetonów. A Karol Wojtyła (ojciec papieża. — D. S.) był jednak Polakiem i ożenił się z Emilią Kaczorowską; był urzędnikiem w wojsku austriackim i czasowo został oddelegowany do Linzu w Austrii, gdzie urodził się ich starszy syn Edmund, który tam chodził do szkoły. Po wojnie wszyscy oni przenieśli się do Polski, gdzie Karol Wojtyła wstąpił do wojska w stopniu chorążego i został wyznaczony do służby w miasteczku Wadowice koło Krakowa. I tam urodził się ich drugi syn Karol-Józef, przyszły papież Jan Paweł II. Do chrztu trzymał go mój teść Josyp Kuczmerczyk, gdyż jego żona Olga Kaczorowska była rodzoną siostrą matki papieża —
Emilii Kaczorowskiej. Córka Kuczmerczyków, Zofia, kuzynka Papieża Jana Pawła II, była moją żoną. Studiowałem medycynę w Krakowie razem z bratem Papieża, Edmundem, i on przedstawił mnie swojej siostrze Zofii, z którą się ożeniłem. W domu Kaczorowskich rozmawiano dwoma językami: polskim i ukraińskim. Papież w węższych gronach mówił, że „moja mama była Rusinką”. A od mojej żony wiem, że byli obrządku greckokatolickiego, ale z czasem spolszczyli się” (Isidor Nahajewski. Cytowane dzieło. — S. 166). Na początku artykułu wspomniałem, że pięć razy spotykałem się i rozmawiałem z Papieżem Janem Pawłem II w Rzymie: 5 maja 1988 roku podczas międzynarodowego sympozjum „Pochodzenie i rozwój bizantyjsko-słowiańskiego chrześcijaństwa”; 1 maja 1990 roku podczas międzynarodowego sympozjum „Podstawy tradycji społecznych i kulturalnych w Europie Środkowo-Wschodniej”; 31 października 1991 roku podczas międzynarodowego sympozjum „Chrześcijaństwo i kultura w Europie: Pamięć kulturowa. Obecna samoświadomość. Projekty”; 6 lipca 1996 roku dwukrotnie — za dnia podczas Liturgii (w obrządku prawosławnym) w bazylice św. Piotra, wieczorem — na przyjęciu w Pałacu Watykańskim. Najbardziej pamiętne, z punktu widzenia tematu tego artykułu, było moje trzecie spotkanie i rozmowa z Papieżem Janem Pawłem II 31 października 1991 roku. Kiedy podszedłem do Papieża, by się z nim przywitać (a było to w jednej z sal pałacu im. Papieża Pawła VI), Ojciec Święty, uśmiechając się, zapytał: — Czy pan profesor nie bywał wcześniej u nas, w Rzymie?
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
