Strona · s. 14strona oryginału ↗
Alkoholizm to nie tyle choroba, co nieodpowiedzialny stosunek do życia własnego i bliskich osób.
Слово Просвіти, №18 за 2005 рік
W oddziale dziecięcym szpitala w części społeczeństwa wciąż pokutuje stosunek do takich dzieci jak do przestępców. Najwyraźniej takim znacznie łatwiej kochać całą ludzkość niż konkretne, pogrążone w smutku dziecko. Chciałabym napisać o tych rodzinach, które adoptowały lub wzięły pod opiekę dzieci zranione przez los. Ale nie mogę podać ich nazwisk, chroniąc tajemnicę adopcji oraz ze względów etycznych. Choć już od wielu lat znam takie rodziny, w których niespokrewnione dzieci wychowuje się z wielkim taktem pedagogicznym, znosząc ich odziedziczone wady charakteru i nastoletnie „wybryki”. Przypominam sobie posiedzenie w sprawach nieletnich, gdzie mowa była o skierowaniu trzynastoletniego chłopca do kolonii. Małżeństwo wzięło go i jeszcze jednego chłopca z domu dziecka, gdy byli całkiem mali. Jeden wykazał talent naukowy, a drugi — kryminalny. I choć przybrani rodzice mieli prawo zrezygnować z przestępcy, uparcie nie chcieli tego robić. Ponieważ odpowiadali za tego, kogo nie urodzili, ale oswoili. Większość z nas, kładąc monetę w wyciągniętą dziecięcą dłoń, uspokaja własne sumienie. Znalazłszy się po raz pierwszy w Pryłuckiej kolonii dla nieletnich przestępców, pisarz Jurij Pokalczuk nie potrafił się uspokoić. Piętnaście lat temu zaczął wraz z kolonistami wydawać czasopismo literackie. Literat nabrał szacunku do ich niepiśmiennej szczerości, z jaką opowiadali o poszukiwaniach siebie w świecie. W większości byli to chłopcy, którym nie poszczęściło się z rodzicami, których nie wsparły służby państwowe. A niekończące się przytułki nie wykształciły w nich duchowego oparcia. Powracali do swojego ludzkiego przeznaczenia nieprostą drogą okrężną. Pisarz napisał o tym w powieści „Droga okrężna”, którą zaprezentował nieżyńskim czytelnikom. Ma nadzieję, że każdy z nas włoży w czyjąś dłoń kopiejkę. A sam tymczasem szuka pracy dla szesnastoletniego chłopca, który czeka na zwolnienie, troszczy się o dalszy los tych, którym pomógł zostać studentami... Jurij Pokalczuk dzisiaj, jak Anton Czechow sto lat temu, przypomina nam o tym, że poza naszym domowym zaciszem istnieją dzieci, których łzy są droższe niż wszystkie skarby świata... Nadija ONYSZCZENKO, m. Nieżyn
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
