Strona · s. 6strona oryginału ↗
OBLANY TEST NA ZAUFANIE W rejonie niepłochliwych biurokratów
Слово Просвіти, №18 за 2011 рік
Leonid KLYMCZUK, przewodniczący Korosteńskiej organizacji Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. T. Szewczenki. W pierwszych miesiącach tego roku na Ukrainie uaktywniło się tworzenie Rad Społecznych przy lokalnych organach władzy wykonawczej. Zainicjowane zostało ono Postanowieniem Gabinetu Ministrów Ukrainy z dnia 3 listopada 2010 roku nr 996 „O zapewnieniu udziału społeczeństwa w kształtowaniu i realizacji polityki państwowej”. Jest to znaczący rządowy akt normatywny, gdyż jest on, mówiąc słowami Prezydenta Ukrainy Wiktora Janukowycza, doprawdy „nie mniej ważny niż wyprowadzenie kraju z kryzysu”. Przy należytym udziale społeczeństwa, uświadomieniu ważności tego aktu przez państwowych administratorów wszystkich szczebli oraz wsparciu informacyjnym jego wcielenia w życie, mógłby on rzeczywiście stać się jednym z instrumentów samoorganizacji pełnokrwistego społeczeństwa obywatelskiego, „zszywania” poradzieckiej ludności kraju w jednolitą ukraińską nację. Lecz, niestety, przeszkadza temu wciąż istniejąca obustronna powyborcza uprzedzoność pewnej części środowisk społecznych do kolejno partyjnie odnowionych lokalnych administracji i odwrotnie. Gdzieniegdzie właśnie przez to jakość realizacji zawartych w rządowym postanowieniu działań na rzecz demokratyzacji wciąż istniejącego u nas poradzieckiego państwowego autorytaryzmu zarządzania pozostawia wiele do życzenia. Toteż w takiej atmosferze wzajemnej nieufności „zbiurokratyzowana maszyna państwowa, która przetrwała za każdej władzy, z inercji, — jak konstatuje się, nawiasem mówiąc, także w tegorocznym orędziu prezydenckim z trybuny Rady Najwyższej, — próbuje zachować swoje zwykłe mechanizmy zarządzania, swoje możliwości administracyjne”, korzystając przy tym z nastawienia na społeczno-polityczną stabilizację kraju, które powstało u ludzi po całym tym rozwydrzonym rozgardiaszu wśród wierchuszki byłej ekipy rządzącej Juszczenki—Tymoszenko. Dostrzegalny jest brak zainteresowania prawdziwym wcieleniem tej rządowej decyzji w życie w administracji Prezydenta, a także w samym rządzie. Proces gdzieniegdzie celowo oddano „na żer” lokalnym administracjom, które, wyczuwając taki nastrój „góry”, próbują przytłumić nakreśloną rządowym postanowieniem europeizację relacji społeczno-administracyjnych, sprowadzić ją jedynie do kolejnego biurokratycznego symulakrum demokracji. Przez cały czas o przebiegu tego procesu ani słowem nie wspomniano na łamach oficjalnego „Uriadowego Kuriera”. Za to w lutym pojawiła się tam notatka Natalii Zworyhinej o utworzeniu w obwodzie zaporoskim Antybiurokratycznego komitetu tylko z urzędników obwodowej administracji państwowej na czele z jej przewodniczącym. Informacja o takiej „nowacji” bez ironicznego komentarza redakcyjnego w momencie powstawania Rad Społecznych jako pochwała doświadczenia urzędników w przejmowaniu zamiarów „inicjatywnych ludzi, liderów opinii publicznej” czy jako wezwanie „Biurokraci, łączcie się!”. O tym samym świadczy, na przykład, także próba w retrogradny sposób sformowania Rady Społecznej przy Korosteńskiej rejonowej administracji państwowej w obwodzie żytomierskim. Zgodnie z wyżej wspomnianym rządowym postanowieniem, a także odpowiednim rozporządzeniem obwodowej administracji państwowej nr 403 z 16.12.2010 roku, tutaj powinni byli ją utworzyć jeszcze przed 11 lutego 2011 roku. Ale jej do tej pory nie ma. Bo oto już kilka miesięcy w tym poleskim rejonie, jak nazywają go sami mieszkańcy, „niepłochliwych biurokratów”, trwa społeczny opór wobec natrętnych urzędniczych zamiarów sformowania tej rady tylko ze „swoich” przedstawicieli społeczeństwa. Chociaż zaczęło się tutaj wszystko najpierw zgodnie z normami dokumentu rządowego. Rozporządzeniem przewodniczącego rejonowej administracji państwowej W. W. Nahorniaka została stworzona odpowiednia Grupa Inicjatywna na czele z kierownikiem jej aparatu S. F. Makarczukiem. Do niej o swoją chęć pracy w tej radzie złożyło dokumenty rejestracyjne około dwudziestu organizacji społecznych. Toteż na 9 lutego wyznaczono zebranie założycielskie. W niektórych rejonach obwodu na tym w istocie kończyło się tworzenie Rad Społecznych. Bo kolejnym zebraniem założycielskim mniej więcej taka liczba przedstawicieli uznawana była za optymalną dla składu Rady Społecznej: wszyscy zgłoszeni przedstawiciele stawali się jej członkami. Ale nie tak stało się na Korosteńszczyźnie. Różnokierunkowa partyjno-polityczna kadrowa zawierucha wśród kierownictwa rejonowego doprowadziła tutaj do degradacji administracyjnej rezerwy kadrowej, do powstania, jak sami to nazywają, „dziury kadrowej”. Toteż jeszcze niedoświadczeni nowo mianowani kierownicy rejonu, wyczuwając, być może, naturalną intelektualno-administracyjną niepewność w swoich możliwościach administracyjnych, postanowili przede wszystkim zabezpieczyć się przed wszelkimi społecznymi alternatywami. Szczególnie niepokoiło ich, że propozycje Rad Społecznych staną się obowiązkowe do rozpatrzenia przez organy władzy wykonawczej, że przewodniczący rady będzie mógł wejść w skład kolegium RAP, że w ten sposób społeczeństwo zacznie wpływać na procesy przygotowania i podejmowania ważnych decyzji społeczno-ekonomicznych, czynić je bliższymi potrzebom ludzi. A dlatego kierownictwo rejonu, zapoznawszy się z możliwym przyszłym składem tej Rady Społecznej, gdzieniegdzie pozostało nim niezadowolone i zapragnęło, widać, rozcieńczyć go zależno-lojalnymi przedstawicielami, proponując przez swojego kierownika grupy inicjatywnej, nie zważając na protesty w tej sprawie organizacji społecznych, przeniesienie przeprowadzenia zebrania założycielskiego na pierwszego marca. Motywowano to tym, że niemało chętnych społeczności
Zdjęcie Olesia Dmytrenki. Organizacje nie zdążyły jeszcze złożyć dokumentów rejestracyjnych. Tak oto w przeddzień wyznaczonych po raz drugi zebrań założycielskich zarejestrowało się do udziału w nich aż 71 przedstawicieli społecznych. Teraz uczestnikami zebrań z prawem głosu z ramienia takiej rejonowej instytucji społeczeństwa obywatelskiego jak Rejonowy Związek Spółdzielczy zarejestrowano 12 przedstawicieli, a z rejonowej organizacji związkowej pracowników oświaty — 14, jako przedstawicieli także ich organizacji podstawowych. Podczas gdy udział innych rejonowych instytucji społeczeństwa obywatelskiego w zebraniach ograniczał się w zasadzie do jednego przedstawiciela. Taka zorganizowana nierówność reprezentacji poszczególnych instytucji społeczeństwa obywatelskiego wprowadziła rozłam wśród uczestników zebrań założycielskich. Prawdopodobnie przez takie lekceważące manipulowanie ich statusem, pierwszego marca na zebranie stawiło się z 71 zarejestrowanych tylko 51 przedstawicieli społecznych, wśród których wybuchł gorący spór z udziałem przewodniczącego Rejonowej Administracji Państwowej W. W. Nahorniaka, przewodniczącego rady rejonowej W. A. Kutiszenki, kierownika aparatu Rejonowej Administracji Państwowej S. F. Makarczuka. Jednak ton na zebraniu nadawała przedstawicielka rejonowej rady kobiet K. L. Sklarewska, która około dwa miesiące temu pracowała jeszcze jako zastępca przewodniczącego ds. humanitarnych w poprzednim kierownictwie Rejonowej Administracji Państwowej i została, zdaniem wielu, bezpodstawnie zwolniona przez nowo mianowanego kierownika rejonu. Wśród mieszkańców rejonu uważano ją za osobę na właściwym miejscu, imponowała im swoją idealistyczną, ludową służbą ludziom. Zatem po prawie dwugodzinnych debatach, nie osiągnąwszy porozumienia nawet co do liczby członków Rady Społecznej, przewodniczący I. H. Hulidow zmuszony był zamknąć zebranie. Po raz trzeci zebrania założycielskie zostały wyznaczone przez grupę inicjatywną dopiero na 8 kwietnia. Na nich znów pojawiło się mniej więcej tyle samo przedstawicieli, co na poprzednich zebraniach. Z ramienia rejonowej administracji państwowej obecny był jedynie kierownik aparatu S. F. Makarczuk, który zachowywał się teraz skromniej niż ostatnim razem, dopóki nie przeszli do ustalenia składu osobowego rady. Wszak i tym razem jawne głosowanie nad składem ilościowym rady pokazało, że mimo wszystko minimalna większość głosów należy do, tak można nazwać, przedstawicieli niezależnych organizacji społecznych. Wtedy ten sam przewodniczący I. H. Hulidow ogłosił takie głosowanie za niedokładne i zaproponował zagłosować „za” i „przeciw” poprzez zebranie mandatów uczestników zebrań, które wydawał im pracownik rejonowej administracji państwowej podczas rejestracji. Głosowanie w ten sposób pokazało, że teraz minimalna większość głosów jest już po stronie przedstawicieli organizacji handlowo-oświatowych, które wspierały pozycję kierownictwa Rejonowej Administracji Państwowej, mającą na celu kształtowanie składu. Pragnąc od razu skorzystać z wyników takiego głosowania, przedstawicielka rejonowego klubu piłkarskiego „Kołos” L. I. Isajewa przy wsparciu kierownika spraw Rejonowej Administracji Państwowej S. F. Makarczuka szybko zaproponowała przewodniczącemu przygotowaną wcześniej przez kogoś listę nazwisk jedynie 30 uczestników zebrań do głosowania rankingowego w celu utworzenia Rady Społecznej w liczbie około 19 osób. To od razu wywołało oburzenie uczestników zebrań takim bezceremonialnym określaniem „godnych” i „niegodnych” do głosowania rankingowego. Na żądania z sali, by najpierw ogłosić tę listę „godnych”, przewodniczący odmówił. A w tym momencie w stosie zebranych mandatów za pozycją Rejonowej Administracji Państwowej wykryto kilka mandatów przedstawicieli, którzy w ogóle nie stawili się na zebranie. Po tym, protestując przeciwko machinacjom proceduralnym, przedstawiciele niezależnych organizacji społecznych opuścili zebrania założycielskie. Ci zaś, którzy pozostali, zmuszeni byli znów przenieść zebrania założycielskie z powodu braku odpowiedniego kworum zarejestrowanych uczestników. Oto tak biurokracja tego rejonu dba przede wszystkim nie o interesy ludowe, a o swoje samozachowanie. Do takich proceduralnych wykrętów uciekła się podczas formowania jedynie doradczej Rady Społecznej przy niej, całkowicie przegrywając w ten sposób test na zaufanie społeczeństwa do siebie. Więc wyobraźcie sobie po tym, do czego może się posunąć, gdy pojawi się pytanie o pozostawanie takich biurokratów na stanowiskach państwowych podczas wyborów lokalnych czy wyborów do Rady Najwyższej Ukrainy. Zatem czuwajmy i szanujmy się, Ukraińcy, bo jesteśmy tego warci.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
