Strona · s. 11strona oryginału ↗
Złoty klucz ukraińskiego narodu
Слово Просвіти, №18 за 2012 рік
Maria HUMENIUK (KUZEMKO), pisarka, deputowana ludowa Rady Najwyższej I kadencji
Zakończenie. Początek w nr 17 z 2012 r. A teraz od dorosłych przejdźmy do dzieci: co dzieje się z małym ukraińskim dzieckiem, w którym zakodowany jest kod języka ukraińskiego, a jego rodzice (wychowawcy) od pierwszych słów uczą je mówić po rosyjsku? Tacy rodzice zanieczyszczają centra energetyczne dziecka ciemną energią języka rosyjskiego i zarabiają sobie karmę zarówno przed dzieckiem, jak i przed Ukrainą. Dziecko nie jest winne, że jego los samowolnie zmieniono na początku życia. Jeśli jednak centra oczyścić, to można zobaczyć i sam kod, i jego kolor, i kolory centrum. Wszystko się odnowi i zacznie pracować, ale takie oczyszczenie to bolesny proces, bo przychodzi ono przez cierpienie, do tego może je wykonać tylko samo dziecko, kiedy dorośnie i uświadomi sobie szkodę, jaką mu wyrządzono. Jeśli człowiek urodził się na Ukrainie, ale przeprowadził się do innego kraju, to jego ukraiński kod nie znika, ale podpadając pod wpływ pola energetycznego innego egregora, może posługiwać się językiem ukraińskim tylko w użyciu domowym i wśród Ukraińców, we wszystkim innym zaś musi podporządkować się prawom językowym i konstytucyjnym tego kraju, do którego się przeprowadził. Odpowiednio powinni zachowywać się także ci, którzy przyjechali na Ukrainę. W przypadku narodzin dzieci za granicą, ukraińskie dusze przechodzą dla swoich narodzin najpierw przez ukraiński egregor, a potem przez egregor tej nacji, w której się rodzą — tam przyciąga je karma. W ukraińskim egregorze otrzymują całe swoje wyposażenie Ukraińca, a w egregorze innej nacji otrzymują zapisy karmiczne w swoich centrach. Kiedy zaś u Ukraińców rodzą się nieukraińskie dusze (rodzice u nich są karmiczni), to takie dzieci otrzymują już inny kod, kod tego kraju, przez egregor którego przechodziły przed narodzeniem. A już miłość do Ukrainy i języka ukraińskiego wpajają im rodzice. Główną rzeczą jest poprawne zachowywanie się na terytorium innego egregora i odczuwanie odpowiedzialności przed swoimi dziećmi oraz nacją. Dwujęzyczność to bardzo niebezpieczna rzecz. To przedostatnie stadium śmierci nacji. Znika język — znika nacja. Gdyby Ukraińcy podłączyli się do rosyjskiego egregora — Ukraina straciłaby swoją niepodległość i państwowość. Zatem rusyfikacja Ukrainy to kontynuacja wojny zaborczej, rozpoczętej od drugiej połowy XVII wieku. To kontynuacja reżimu okupacyjnego w polu polityczno-informacyjnym. Rusyfikacja Ukraińca to mutacja jego osobistego wzoru kodowego, a rusyfikacja Ukrainy to mutacja narodowego wzoru kodowego. Zrodziła ona na Ukrainie nie jeden ród „mutantów”: wspomnijmy historie zdrad wśród wielu pokoleń. To ciężka karma, która spada na barki następców i kontynuatorów rodu, dopóki nie pojawi się ten, kto uświadomi sobie i zacznie oczyszczać swoją aurę, zmieniając tym samym wzór rodowy. Dwujęzyczność to jeszcze tylko rozłam świadomości, ale rusyfikacja to już jej ruina. To wielkie zanieczyszczenie. Pełna rusyfikacja to ostateczne wyrzeczenie się swojej nacji, złodziejstwo i zdrada. Oto jak wygląda dusza, która wcielając się, otrzymała od ukraińskiego egregora dary podtrzymania życia, a z powrotem ich nie zwróciła, zarabiając w ten sposób karmę. Warto powiedzieć także o diasporach na Ukrainie. W pierwszym pokoleniu to ludzie urodzeni w innym kraju pod innym egregorem. U nich pracuje kod nacji, w której się urodzili. Zupełnie inna sytuacja jest u ich dzieci, urodzonych tutaj. Nawet jeśli rodzice tego dziecka nie mieli ukraińskiego obywatelstwa i nie przyjechali na stałe miejsce zamieszkania, to dziecko jest ukraińskie, ponieważ jego pojawienie się na ziemi stało się możliwe tylko dzięki ukraińskiemu egregorowi, który zapewnił mu wszystko, co niezbędne do życia na ziemi. Co więcej, otrzymało ono własne zadanie, związane z Ukrainą (dlatego właśnie urodziło się tutaj!), niezależnie od tego, czy uświadamia sobie bycie Ukraińcem lub Ukrainką i gdzie będzie żyło potem. Nie rozumiejąc tych procesów, ludzie wiele cierpią i tracą. Dla przykładu można wymienić M. Gogola, M. Bułhakowa, A. Achmatową, M. Bierdiajewa, O. Bławatską i wielu innych, których życie poszło niższą linią ich losu (przez dramaty wstrząsów i wielkie cierpienia!), ponieważ niesprawiedliwie postąpili wobec ukraińskiej nacji, gdy wyrzekli się ojczystego języka. Mimo wszystko są oni Ukraińcami, niezależnie od tego, jakim językiem się posługiwali, bo przyszli na świat z kodem Ukrainy, dlatego cała wypracowana przez nich energia twórczego dorobku po śmierci przeszła do ukraińskiego egregora. Niewypełnienie wziętych przez duszę zobowiązań wobec egregora nie mija bez śladu. U takiego człowieka zablokowany jest kanał szczęścia, zdrowia itd. Ponieważ na Ukrainie takich ludzi jest wielu, można twierdzić, że nasze społeczeństwo jest chore: fizycznie, psychicznie, mentalnie i moralnie. Choroby jego fizycznego ciała mają w większości nie-fizyczne pochodzenie. Nerwice, zaburzenia psychiczne, rozdwojenie osobowości — wynikają z niechęci lub obojętności wobec swojej nacji, jej języka, przeszłości i tradycji; sercowo-naczyniowe — z niedostatku miłości do nacji itd. Na Ukrainie 48% rodzin to takie, w których ktoś siedzi lub siedział w więzieniu. Czyż to nie jest wskaźnik duchowego upadku i wewnętrznego konfliktu? Język rosyjski w ukraińską aurę człowieka i nacji wnosi destrukcję — niszczy się harmonia i tworzy dysharmonia. Ukraińskie pole informacyjno-energetyczne niesie w sobie zupełnie inne wartości moralno-etyczne i duchowe, które radykalnie różnią się od rosyjskich. Dlatego są one dwoma antagonistami, dlatego te języki znajdują się w ciągłym konflikcie między sobą. Totalna pełzająca rusyfikacja doprowadziła do śmiertelnie niebezpiecznej choroby, która ma umowną nazwę „ukraiński samobójstwo” — agresja Ukraińców przeciwko samym sobie. Wszystkie naturalne kataklizmy to reakcja Ziemi jako żywego organizmu na to, co wysyła jej człowiek — energetykę, emocje. Przecież energetyka egregora-nacji-człowieka-ziemi musi żyć w harmonii. Kiedy zaś w żółte światło ukraińskojęzycznego strumienia energetycznego, który nasyca swoją energią naszą ziemię, wrzuca się obcą jej ciemną energię — powstaje konflikt. Rodzi on protest w polu energetycznym ziemi. Ziemia wyrywa się jak może, buntuje się poprzez zalania, powodzie, pożary, obsunięcia, wybuchy w kopalniach i budynkach, osuwiska gruntów, sztormy na morzu, katastrofy na ziemi, wodzie i w powietrzu, zatrucia wód i ziemi itd. Wraz z utratą wartości duchowych nieuchronnie psuje się silnik, który jest podstawą fizycznego życia — energetyczny życiodajny strumień. Centra energetyczne człowieka chorego na AIDS są całkowicie zanieczyszczone. A czym jest system odpornościowy w planie duchowym? To ochrona przed złem. A niedobór odporności to niezdolność człowieka do przeciwstawienia się złu. AIDS to także kosmopolityzm, czyli rozmywanie zasad duchowych, wszechpozwolenie na poziomie duchowym, bezduchowość. Zatem przyczyny chorób zakodowane są TAM, w centrach energetycznych, dlatego wyleczenie fizycznego ciała jest praktycznie niemożliwe. Choroba jedynie kończy się w fizycznym ciele, a korzenie jej znajdują się wyżej. Trzeba leczyć duszę. Bez leczenia świadomości-duszy wyleczenie fizycznego ciała jest niemożliwe. Przede wszystkim trzeba przywrócić sobie świadomość narodową, powrócić do ukraińskich korzeni. Jeśli w dzieciństwie zabrali to rodzice — wypracować teraz. I rozmawiać oraz myśleć w języku ukraińskim. Tylko wtedy centra energetyczne zaczną się oczyszczać, a przez oczyszczony kanał popłynie energia życia. Totalna rusyfikacja Ukrainy, postawiona na szczebel państwowy z zastosowaniem mechanizmu represyjnego, to niesłychana polityka ukraińskiego samobójstwa, kiedy aparat państwowy niszczy swoją własną nację. Jednak politycy, którzy z natury swojej są albo nieukraińscy, albo antyukraińscy, nie reagują, a ukraińska nacja kontynuuje balansowanie na granicy życia i śmierci. Język to bardzo trwała jednostka energetyczna właśnie dlatego i tylko dlatego, że pochodzi z Wysokiego Boskiego Źródła. Ale jego rozwój wymaga wolności. Pocieszające jest chociaż to, że nawet kiedy znajduje się on w kazamatach, to i tam może żyć i zwyciężać. Bo nawet jeśli odebrać Ukraińcowi wszystkie wolności, mowę także, to i wtedy będzie miał wolność w niewypowiedzianych myślach. Gdyby można było zapisać kronikę myśli ukraińskiej nacji w ciągu XX wieku, otrzymalibyśmy nieoczekiwany wynik — mentalny odcisk nieprzerwanej walki o niepodległość państwową Ukrainy. I to dzięki energiom serca, które niosą wibracje miłości i patriotyzmu. I dopóki żyje nasz język, dopóty nikt nie będzie w stanie nas podbić. Dlatego język ukraiński jest tak niepożądany dla sił antyukraińskich. A on żyje do tego czasu, dopóki jest potrzebny nacji. I tak wychodzi, że nie wróg zewnętrzny może nas zniszczyć, a wróg wewnętrzny, który czyni nas najpierw energetycznymi pokrakami, a potem — nieboszczykami. Oto dlaczego wybrzmiało na początku zdanie „Gdybyż to!”. Złoty Klucz to pięknie, to szczęście, ale… doprowadzamy do władzy tych, którzy nie są zdolni wziąć go do rąk. Zbliżając się do świętowania daty przyjęcia Aktu Niepodległości Ukrainy, który dla mnie jest święty, jest ikoną mojego życia, muszę ze smutkiem stwierdzić: na Ukrainie nie ma Ukrainy, tej Ukrainy, którą Rada Najwyższa I kadencji założyła w swoich pierwszych dokumentach — Deklaracji o suwerenności państwowej oraz Akcie Niepodległości. Zapis w Deklaracji o tym, że „suwerenne państwo narodowe rozwija się w istniejących granicach na podstawie realizacji przez ukraińską nację swojego niezbywalnego prawa do samostanowienia” oraz że „wszelkie działania siłowe przeciwko państwowości narodowej Ukrainy ze strony partii politycznych, organizacji społecznych, innych ugrupowań czy poszczególnych osób są ścigane przez prawo” (co potwierdza się także Aktem Niepodległości), który ogłasza „stworzenie samodzielnego państwa ukraińskiego” i ogólnoukraińskim referendum z 1 grudnia 1991 roku, dzisiaj wydaje się fantastyką. Chcę zapytać obecne kierownictwo państwa: gdzie jest to Ukraińskie państwo narodowe, na jakiej mapie świata jest położone i gdzie są te organy władzy, pod karę których podlegałyby siły antyukraińskie, które mają być ścigane przez prawo? W Kazachstanie, na przykład, zdjęto z maratonu wyborczego kandydata na prezydenta z powodu „niedostatecznej znajomości języka państwowego”. I nam, Ukraińcom, nie jest wstyd? Choćby na przykładzie Kazachstanu nauczyć się, jak bronić swojego języka państwowego. I gdzie jest ten gwarant Konstytucji, który gwarantowałby przestrzeganie normy konstytucyjnej dotyczącej języka państwowego? Kiedy w naszym kraju pierwsza osoba zacznie odpowiadać za nieprzestrzeganie Konstytucji? Postawiłam te pytania i zobaczyłam, jakimi są one retorycznymi dzisiaj. I czy warto już mówić, że kiedy język państwowy postawiono na granicy przetrwania, to czy nie jest to diagnoza dla wszystkich prezydentów? Przecież wszystko zaczyna się od JĘZYKA i wszystko kończy się na języku. Tak może zniknąć na planecie jeszcze jedna nacja z dawnymi korzeniami. Ciężka karma spadnie na barki wszystkich, którzy mogli coś zrobić, a nie zrobili. Oto taka lub mniej więcej taka analiza powinna zostać wykonana przez Ukrainę po dwudziestu latach niepodległości. Ratunek nasz w wyborach, które mogą wnieść pożądane zmiany. Musimy myśleć, analizować, aby po raz kolejny nie narobić nieszczęścia w swoim domu. Zawsze należy pamiętać, że zwycięstwo języka ukraińskiego na Ukrainie to zwycięstwo życia nad śmiercią! Przecież kwestia języka ukraińskiego jest najważniejszą
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
