Strona · s. 14strona oryginału ↗
Błogosławieństwo nadchodzącego dnia
Слово Просвіти, №18 за 2012 рік
jeszcze o spotkaniu ze Świętym Mikołajem, kiedy to „spojrzeli sobie w oczy”, a poeta poprosił go, by szedł między ludzi i ogrzewał ich „w straszne chłody”. Oczywiście nie chodziło tylko o naturalne zimowe mrozy. Poeta jest przekonany: cokolwiek by się nie działo, „Wigilia nadejdzie”, choć wie, że „Ukrainie znów daleko do celu”. Swoją pozycję deklaruje jasno i bezkompromisowo: Póki chodzę po swojej ziemi, — Nie liczcie na to! — nie będę milczał. Przeciw wam, oszalali najeźdźcy źli, Ojczyste słowo postawię na straży. W dość nieoczekiwanym formacie zabrzmiał w nowej książce organiczny dla twórczości W. Browczenki temat szewczenkowski — w autorskim przekładzie fragmentu poematu kazachskiego poety Chamida Jergalijewa „Mój ziomek”. Tarasa Szewczenkę, któremu Kazachowie na pożegnanie darują swój narodowy instrument muzyczny kobyz (kobzę!), ten kazachski poeta nazywa — „nasz bogoburca Kobziarz”. Myślami turkmeńskiego poety Annaberdy Atabajewa, dla którego największą świętością jest również „rodzinny step”, W. Browczenko przekazuje swój obecny niepokojący stan ducha: „Szukasz słów i nie znajdujesz słowa, // Wokół stołu chodzisz znów i znowu”. Jegoż wersami — we własnym ukraińskojęzycznym przekładzie — nakreśla swoje duchowe poszukiwania: „Jest chaos pierwotny — // Tylko dźwięk. // A słowo gdzie?”. Bardzo znamienną wydaje mi się okoliczność, że swoją nową książkę W. Browczenko kończy pierwszym rozdziałem ze swojego poematu dygresyjnego „Mamaj i Gwiezdny człowiek”, który od dawna nosi w swoich zamysłach, lecz, jak sam przyznaje, przez życiowy wir wciąż brakowało ducha i sił, by go zrealizować. Pod „Gwiezdnym człowiekiem” poeta ma na myśli Jurija Kondratiuka (O. H. Szarheja), który na początku lat 20. ubiegłego wieku mieszkał w rodzinnej miejscowości poety Małej Wysce, już wtedy potajemnie w swojej ziemiance opracowując plany lotu na Księżyc. W inauguracyjnym rozdziale tego poematu mowa jest o Kozaku Mamaju, który przywędrował ze swoim nierozłącznym Konikiem w małowyśczańskie stepowe strony akurat w te lata, kiedy już „…dołami i górą // Odbrzęczały kule i szable”, ale — „Jeszcze w jarach poruszały się cienie // Echa bratobójczej wojny”. Po krwawych wstrząsach, spowodowanych zewnętrzną agresją i wewnętrznymi sporami, kraj powoli przychodził do siebie i zaleczał rany: Odwirowały za horyzont taczanki, Nikt nie doganiał i nikt nie uciekał. Na białym szczycie stepowianka Ocalałego czekała wojaka. Kozak Mamaj występuje jako ludowy obrońca, któremu przychodziło nie tylko grać na kobzie, ale i „szablą służyć”. Kreśląc jego portret, poeta spośród zwykłych atrybutów — „fajeczki”, „szabli”, „muszkietu”, „prochownicy” i „karafy”
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
