Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

«Stan sztuki operowej jest wyznacznikiem poziomu duchowego państwa» Iryna DAC': Iryna DAC':

Слово Просвіти, №18 за 2017 рік

— Proszę opowiedzieć o przygotowaniach do koncertu. — Przez prawie 30 lat byłam solistką Narodowej Opery Ukrainy. Obecnie nie pracuję w tym zespole, ale chciałam pokazać swoim wielbicielom, że nadal śpiewam. Jestem profesorem katedry przygotowania operowego i reżyserii muzycznej Narodowej Akademii Muzycznej Ukrainy im. P. I. Czajkowskiego, a w koncercie wystąpiłam także jako reżyser-inscenizator. W koncercie wykonałam modlitwę z opery „Rycerskość wieśniacza” P. Mascagniego, arię Marylci z opery „Taras Bulba” M. Łysenki, arię Anny z opery A. Rudnyckiego „Anna Jarosławna – królowa Francji”, „Alleluja” W. A. Mozarta, „Ave Maria” G. Cacciniego, utwory do muzyki A. Piazzolli, V. Chiary, arie z opery S. Hułaka-Artemowskiego „Zaporożec za Dunajem”, pieśni do muzyki ukraińskich kompozytorów, ukraińskie pieśni ludowe. Wykonanie utworów Mykoły Łysenki zadedykowałam 175. rocznicy urodzin wybitnego kompozytora. Do udziału w koncercie zaprosiłam Zespół Instrumentów Ludowych „Ridni naspiwy” – kierownik, zasłużony pracownik kultury Ukrainy Jurij Karnauch. Z tym zespołem łączy nas wiele lat twórczej przyjaźni. Jeszcze w 1990 roku wspólnie występowaliśmy w USA, gdzie daliśmy 27 koncertów. Zaprosiłam również organistkę – zasłużoną artystkę Ukrainy, docent Narodowej Akademii Muzycznej Alinę Kozaczenko. A partię fortepianu wykonała wykładowczyni tej uczelni Olha Waszczuk. 9 marca, podczas koncertu poświęconego dniu urodzin Tarasa Szewczenki, zobaczyłam występ zespołu wokalno-choreograficznego „Zerniatko”. Zaproponowałam kierowniczce zespołu, zasłużonej pracownicy kultury Ukrainy Raisie Zakłeckiej, udział w moim koncercie. Z zasłużonym akademickim wzorcowo-pokazowym orkiestrem Sił Zbrojnych Ukrainy (naczelnik orkiestry – kierownik artystyczny, pułkownik Ihor Bykowski) kilkakrotnie występowaliśmy w strefie ATO. Ten zespół nadał koncertowi szczególnej wzniosłości, gdy wykonywali utwory „Moja Ukraina” oraz „Boże wielki, jedyny”. W koncercie wzięli również udział chór studentów Narodowej Akademii Muzycznej oraz zasłużony artysta Autonomicznej Republiki Krymu Anatolij Jurczenko. Z propozycją przeprowadzenia tego koncertu zwróciłam się do Narodowej Filharmonii Ukrainy we wrześniu ubiegłego roku. Zazwyczaj program koncertów układa się tu z dwuletnim wyprzedzeniem, ale wyszli mi naprzeciw. — Podczas koncertu wykonywała Pani arię Anny z opery A. Rudnyckiego „Anna Jarosławna – królowa Francji”. — Jako pierwsza wykonywałam rolę Anny Jarosławny w tej operze, której premiera odbyła się w 1996 roku. Postać jest mi bliska. Królowa Anna przywiozła do Francji nie tylko drogocenny posag, ale i wysoką kulturę, tutaj ją szanowano i poważano. Jako wykonawczynię roli Anny w 2015 roku zaproszono mnie na Pierwszy międzynarodowy festiwal sztuk „Anna-fest”, który odbył się w Sofii Kijowskiej. W jego przeprowadzenie zaangażowały się wówczas ambasady 23 państw. Obecnie przygotowywany jest trzeci festiwal, który ma się odbyć pod koniec maja, podczas obchodów Dnia Kijowa na Placu Sofijskim w stolicy. — Wielokrotnie była Pani w strefie ATO. — Początkowo występowałam przed rannymi żołnierzami w szpitalach Kijowa. Potem były 3 wyjazdy do strefy ATO, wzięłam udział w 10 koncertach. Pierwszy wyjazd był pod Mariupol pod koniec 2014 roku. Wszystkie swoje występy zaczynałam od „Ave Maria”. Tą pieśnią czciłam pamięć tych, których już z nami nie ma. Repertuar klasyczny żołnierze przyjmowali bardzo dobrze. Drugi wyjazd był pod Ługańsk, razem z brygadą Zasłużonego akademickiego wzorcowo-pokazowego orkiestry Sił Zbrojnych Ukrainy. Dla mnie ważne było spotykanie oczu ludzi, którzy walczą: mają zupełnie inne spojrzenie. Przychodzili też miejscowi mieszkańcy. Chcę powiedzieć, że to bzdury, jakoby nie lubili języka ukraińskiego. Wielu donieczan i ługańców jest zakochanych w ukraińskiej pieśni. — Co Panią niepokoi? — Państwo odwróciło się od sztuki, zwłaszcza klasycznej. Nie mamy opracowanego systemu kontraktów, jak na Zachodzie. Aby wprowadzać ten system, trzeba mieć impresariów, którzy zapewnialiby pracę. Co więcej, u nas na Ukrainie jest bardzo mało teatrów operowych, trudno znaleźć pracę. Jeśli nie zrewidują ustawy o kulturze, może to doprowadzić do kulturalnego majdanu. A młodzi utalentowani wykonawcy operowi coraz częściej znajdują sobie pracę za granicą. — Pracuje Pani jako wykładowca w Narodowej Akademii Muzycznej Ukrainy im. P. I. Czajkowskiego... — Wykładam reżyserię i jest to niezwykle interesujące. Moi studenci angażują do swoich prac studentów wydziału wokalnego i zazwyczaj pomagam im zarówno jako śpiewaczka, jak i reżyser. Mam dwie absolwentki, które realizują inscenizacje pełnowymiarowych oper. Wśród ich prac są „Cyganeria” Pucciniego, „Cyrulik sewilski” Rossiniego i inne inscenizacje. Praca reżysera pomaga spojrzeć na siebie z boku. W kwietniu ubiegłego roku na scenie Studia Operowego Narodowej Akademii Muzycznej wystawiłam operę Giuseppe Verdiego „Rigoletto”. Agresja, nieprawda, wszystkie złe uczynki mają swoje odbicie. I całe to zło odbija się w lustrze i powraca do niego. Ponadto opera „Rigoletto” w mojej inscenizacji to gra w karty, a każda postać odpowiada określonej karcie. Doświadczenie reżyserskie pomogło również przy inscenizacji koncertu „Modlitwa miłości”. Starałam się uczynić go wszechstronnym, dynamicznym. A następnego dnia odbył się mój koncert w teatrze „Diwnyj zamok”, na który przyszli ludzie, którzy bardzo kochają ukraińską pieśń, ale nie mieli możliwości odwiedzić Narodowej Filharmonii Ukrainy. Obecnie pracuję nad inscenizacją mało znanej opery Mykoły Łysenki „Nokturn” („Chwilka”), mam nadzieję, że premiera odbędzie się jesienią. W dalszych planach – koncert poświęcony trzydziestoleciu mojej działalności twórczej, który ma się odbyć wiosną przyszłego roku. harmonią, aktywnością i ekspresyjnym charakterem. Cenił ludowe zwyczaje, obrzędy, sprawy codzienne, zachwycał się stylem baroku. Ludowa artystka Ukrainy Tetiana Hołembijewska pracuje w dziedzinie malarstwa sztalugowego. Jest autorką obrazów rodzajowych, mistrzynią pejzażu i martwej natury. Dąży do osiągnięcia w swoich dziełach harmonii przyrody i ludzkich uczuć. Wira Barynowa-Kułeba pracuje w dziedzinie malarstwa sztalugowego. Dziedzicząc realistyczne tradycje narodowej szkoły sztuk pięknych jako główne pozycje swojej twórczości, stworzyła oryginalny sposób wyrazu artystycznego, wyraźnie naznaczony kulturowo-psychologicznymi cechami ukraińskiej mentalności. A główną zasadą twórczości Marii Soczenko jest praca na rzecz narodu. Uwagę zwiedzających wystawę przyciągają płótna O. Szowkunenki „Martwa natura z tureckim piecykiem i mangalem”, W. Kosteckiego „Martwa natura. Kwiaty”, I. Tychyja „Zielony czajnik”, I. Krasnego „Piwonie”, F. Humeniuka „Czerwona ceramika”, O. Łopuchowa „Moje kwiaty”, M. Witkowskiego „Irysy” i inne. Stronę przygotował Eduard OWCHARENKO. W Sali Kolumnowej im. M. W. Łysenki Narodowej Filharmonii Ukrainy odbył się koncert ludowej artystki Ukrainy Iryny Dac' „Modlitwa miłości”. Wykonawczyni była jednocześnie reżyserem tego koncertu. Dziś pani Iryna jest gościem „SP”.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn