Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

Przyczółki zajęte. Co dalej?

Слово Просвіти, №18 за 2017 рік

Wasyl SZCZEHLIUK, członek Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta”, pisarz „Wpuść ich pod stół, to oni i nogi na stół!” — przypomina nam stare przysłowie. Moskiewskich wazeliniarzy już wpuszczono na czołowe stanowiska władzy i dochodowe miejsca, poczynając od stolicy, a na wielkie ukraińskie podwórko — aż z dwóch stron. Południowy przyczółek (na Krymie) sławnie-jawnie, planowo tworzyli jeszcze od czasów breżniewowskich, a wschodni zapoczątkowali za Kuczmy i „napompowali” do wybuchowej kondycji za Janukowycza. My, Ukraińcy, jesteśmy zbyt pokojowi, dobrzy i szlachetni wobec złego „ruskiego miru”. Nawet teraz, kiedy tracimy tak wielkie terytoria, otrzymując tysiące zabitych, rannych, wygnanych z zasiedlonych przez minione stulecia miejsc. Rządzącym — którzy nie są nasi, a raczej „interami” — opłaca się i jest dochodowo czekać, jak to wszystko się odwróci i ułoży. Czekać — nie walczyć, nie tracić zagrabionych kapitałów… Niestety, przy takiej polityce wszystko układa się na korzyść FR (Eref). Ona zaś, „nieobjęta”, podpompowuje swój złośliwy „mir” coraz bardziej, szczególnie starając się dla południowo-wschodnich regionów i Kijowa. Co tu mówić, kiedy nawet Lwów w ciągu ostatnich dwóch lat znacznie zmoskwiciał, zrusyfikował się: dzięki przesiedleńcom i podwójnemu obywatelstwu, przez rosyjskojęzyczną telewizję i internet, a także przez głupoty własnego „sadomasochizmu”, którym teraz aż cuchnie z Ratusza. Tak jak z Rady Najwyższej, Gabinetu Ministrów, administracji Prezydenta… Mahrowa antyukraińskość, azarowo-awakowszczyzna kwitną, niewidzialny front wywrotowej działalności „twardych russkich” osiągnął nasze zachodnie granice, gdzie poruszyli się „rusini” i przygrzani przez nas Węgrzy… Putin nie musi iść wielką wojskową armadą przez nasze osłabione granice. On mgr Oleg PAWLIW, autor-opracowujący książkę „Pogrom przeciwko Ukraińcom w Polsce”, specjalnie dla „SP” Praga—Chmielnicki—Kijów Dzięki lojalności przedstawicieli ukraińskiej diaspory w Republice Czeskiej, a mianowicie przewodniczącemu Ukraińskiej Inicjatywy w Republice Czeskiej panu Wiktorowi Rajczyńcowi oraz małżeństwu Natalii i Kamilowi Kasanowom, którzy finansowo wsparli wydanie, oraz przy bezpośrednim wsparciu pracownika naukowego Narodowego Archiwum Republiki Czeskiej dr Lenki Kloczkovej, we współpracy z którą udało mi się odnaleźć odpowiednie materiały do opracowania książki, w kwietniu 2017 roku książka mogła ujrzeć światło dzienne. W 1930 roku, kiedy rozpoczęła się akcja polskich władz w sprawie tzw. „pacyfikacji” Ukraińców zachodnioukraińskich ziem, które na granicy 1918—1939 znajdowały się pod okupacją tzw. II Rzeczypospolitej Polskiej, ukraińska diaspora w CSR próbowała wtedy wszystkimi kulturalnymi, oświatowymi i innymi cywilizowanymi sposobami walki wesprzeć wielce cierpiący naród ukraiński, nad którym w kontekście tzw. „pacyfikacji” polski rząd przeprowadzał masowe i umyślne wobec wszystkich Ukraińców — kobiet, dzieci i ludzi w podeszłym wieku w szczególności, zezwierzęcone akcje „uspokojenia” i „pojednania”. W celu ujawnienia prawdziwych przyczyn i skutków tzw. „pacyfikacji”, zwracając się do całego kulturalnego świata w Europie i poza oceanem, do Republiki Czechosłowackiej przede wszystkim, Komitet Wykonawczy ukraińskich organizacji społecznych CSR w 1930 roku w Pradze wydał na własny koszt w języku czeskim książkę pod tytułem „Pogrom przeciwko Ukraińcom w Polsce” z unikalnymi fotografiami polskich pogromów ukraińskiej ludności cywilnej w czasie przeprowadzania tzw. „pacyfikacji”. Dzisiaj, w tłumaczeniu na język ukraiński i w opracowaniu, z naświetleniem historycznej retrospektywy polsko-ukraińskiego konfliktu 1918—1947 wraz z fotografiami jako wydanie reprintowe ponownie ujrzała światło dzienne. W 1930 roku działa „po cichu”, dokonując moskwizacji i stopniowej debilizacji najpierw niepewnego elementu, potem wszystkich zwątpionych i pokrzywdzonych, a następnie — i znacznej części wykrwawionej inteligencji. To — na zmianę ostrzału artyleryjskiego przed powszechnym natarciem innych sił. Zamiast przeciwdziałać przeklętemu wrogowi, partyjno-nomenklaturowi deputowani Rady Najwyższej, siłowicy, razem z odgrzanymi na stanowiskach bestiami i bestyjkami czasów Janukowycza, oligarchami, ostro nastawionymi przeciwko najłagodniejszej ukrainizacji mniejszościami narodowymi i „jakośtobędzie”, jednolitym frontem wystąpili przeciwko państwowemu, czyli ukraińskiemu, językowi. Według ich rachuby, jeśli padnie ten nasz ostatni bastion, — niewypowiedziana wojna zostanie wygrana ostatecznie. Co jednak robić? Najpierw proponuję Ogólnoukraińskiemu Towarzystwu „Proświta”, Narodowemu Związkowi Pisarzy Ukrainy, garstce nieoswojonych deputowanych-patriotów, nieskorumpowanej, niesprzedajnej elicie, w szczególności z prawicowych i demokratycznych partii, do czerwca br. przeprowadzić na Majdanie Niepodległości w Kijowie wielotysięczny wiec, na którym utworzyć Komitet Obrony Ukrainy i zatwierdzić wstępnie przygotowany plan ratunku Ukraińców. Byłby to początek nowego, narodowego ruchu dla obrony niepodległości i integralności Ukrainy. A na co dzień wszystkim: wyłączać rosyjskojęzyczne kanały telewizyjne i radiowe, oddawać na makulaturę wrogie gazety, czasopisma, książczyny, ignorować moskiewskie filmy, estradę, nie kupować niczego z Erefii. Przy tym — gromadzić się wokół zdecydowanych, nie splamionych niczym patriotów i przygotowywać się do odnowienia Majdanów. Przecież oligarchiczna władza, zamydliwszy ludziom oczy, zaprószywszy mózgi, palcem o palec nie uderzy, żeby ratować państwo, kiedy nad najważniejszymi budynkami Kijowa nagle załopoczą erefowskie trójkolory. ci, kiedy książka po raz pierwszy w języku czeskim wyszła drukiem, Europa milczała… Oto już ćwierć wieku niepodległości Ukrainy o polskim szowinizmie wobec ukraińskiej diaspory w Polsce i wobec Ukraińców w ogóle kontynuują milczenie ukraińscy prezydenci i ukraińska władza, mając nadzieję na pojednanie z Polską… A Polska tymczasem uchwala antyukraińskie ustawy o tzw. „rzezi wołyńskiej” 1943 roku i produkuje antyukraińską kinematografię w rodzaju filmu fabularnego „Wołyń”, nakręconego w 2016 roku. I dlatego, nie licząc na wsparcie ukraińskich archiwów i ministerstw oraz ich pracowników, ale przy wsparciu bezpośrednio czeskich archiwów i ministerstw oraz ich pracowników, mnie, wysiłkami ukraińskiej diaspory w Republice Czeskiej udało się zapełnić jeszcze jedną stronę wycierpianej ukraińskiej historii prawdziwą i bezdyskusyjną w jej autentyczności książką, materiały której udało się odnaleźć w Narodowym Archiwum Republiki Czeskiej, i które na Ukrainie dzisiaj są drukowane jako osobne wydanie po raz pierwszy… Pogrom przeciwko Ukraińcom w Polsce Książka, która powinna była zmienić świat, dzisiaj ma zmienić Ukrainę… W statusie członka Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. T. Szewczenki zawiadamiam prośwician, historyków i wszystkich tych Ukraińców, których interesuje prawdziwa i nieprzekręcona historia Ukrainy o tym, że w chmielnickim wydawnictwie „Lilia” wyszedł drukiem reprint przetłumaczonej z języka czeskiego na ukraiński i opracowanej przeze mnie książki pod tytułem „Pogrom przeciwko Ukraińcom w Polsce”, którą swego czasu w czeskim oryginale wydał Komitet Wykonawczy ukraińskich organizacji emigracyjnych CSR (Republiki Czechosłowackiej) w Pradze w 1930 roku…

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn