Strona · s. 7strona oryginału ↗
Pod Woroneżem
Слово Просвіти, №19 за 2004 рік
Jesień 1942 roku. Odwrót. Nasza jednostka wojskowa otrzymała rozkaz marszu w kierunku Stalingradu. Pierwszy postój miał odbyć się w Woroneżu. Przypadkiem nas, czterech współtowarzyszy broni, umieszczono na workach z mąką, którymi była zawalona ciężarówka. Po drodze oddaliliśmy się od swojej kolumny samochodów i, ponieważ zbliżała się noc, postanowiliśmy skręcić na drogę do jakiejś wsi, by tam przenocować. Ludzie pokazali nam krótszą drogę do Woroneża i pojechaliśmy. Ale jechać nie było nam dane długo. Droga pod górą była rozmyta deszczami i naruszona osuwiskiem. Na niej utknęło kilka ciężarówek. Objechać je nie było możliwości, bo po lewej stronie była góra, a po prawej bagno. Wyjście było jedno — czekać, aż przejadą samochody. Tak kończył się dzień… Nasz kierowca Wasia błądził po brzegu bagna, szukając miejsca, gdzie można byłoby je przejechać. I nagle na bagnie zobaczył stary ślad po samochodzie, który kiedyś tędy przejechał (być może wtedy, gdy kosiono trawę). Postanowiliśmy skorzystać z tego śladu. Ale wcześniej trzeba było przejechać rów odprowadzający wodę, który biegł wzdłuż bagna. Usiedliśmy na workach, lecz Wasia poradził, by lepiej odejść od samochodu. Sam usiadł w kabinie i z rozpędu skierował samochód ku rowowi i… stało się to, co musiało się stać. Skrzynia ciężarówki oderwała się od swoich mocowań, jakimś sposobem się przewróciła i workami w dół upadła na ziemię. Zapadła noc. Padał śnieg z deszczem. Od dwóch dni nic nie jedliśmy, a obok leżała mąka. Postanowiliśmy upiec placki. Rozpaliliśmy ogień, wymieszaliśmy mąkę ze śniegiem i zaczęliśmy piec upragnione „placki” na łopacie nad ogniem. Ta próba się nie udała. Mokra mąka przylepiała się do łopaty i przypalała. A tu jeszcze ogień zgasł. Dosypa-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
