Strona · s. 8strona oryginału ↗
DOBREM ROZGRZAŁ SERCE
Слово Просвіти, №19 за 2004 рік
Wasyl Strohan i jego żona Łarysa Bandurko, inwalidzi pierwszej grupy, z przejęciem, z nieudawaną szczerością i ciepłem mówią o człowieku, który po raz pierwszy spotkał się na ich niełatwej życiowej drodze i nie tylko wysłuchał, ale też pomógł w jednym z najtrudniejszych momentów. Człowiek, o którym mowa, rzeczywiście zasługuje na niedawno otrzymaną wysoką nagrodę — Order Świętego Mikołaja Cudotwórcy „Za pomnażanie dobra na Ziemi”, który znajduje się w genewskim rejestrze nagród oraz rejestrze nagród UNESCO. Jest to prezydent koncernu „Kirowohradbudinwest” Wiktor Fedorowycz Szmidt. Stał się on 160. kawalerem tego honorowego orderu, kontynuując listę dostojników: Matka Teresa z Kalkuty, papież Jan Paweł II, światowej sławy chirurg, który jako pierwszy dokonał przeszczepu serca, Christiaan Barnard, aktorka Sophia Loren, piosenkarz Robertino Loretti, astronautka Kalpana Chawla. Na Ukrainie tą nagrodą zostali wyróżnieni piosenkarka Sofija Rotaru, doktor Kasjan, akademik Borys Paton... — Kiedy przyjechaliśmy do niego i on zobaczył nas — kontynuuje dalej Wasyl Strohan — to usłyszeliśmy: „Ludzie dobrzy, dlaczegoż wy nic o sobie nie powiedzieliście, o swoim stanie. Ja bym po was samochód wysłał albo sam przyjechał”. Wysłuchawszy nas, Wiktor Fedorowycz powiedział: „Ja wam pomogę, obowiązkowo pomogę… Nie wątpcie…” I dotrzymał swojego słowa. * * * Z czasem małżeństwo Strohanów opowiedziało mi o mękach, których musieli doświadczyć przed tym pamiętnym spotkaniem z dobroczyńcą Szmidtem. Było ich wystarczająco dużo. Nie będę szczegółowo opisywał, by wzruszyć czytelnika. Zresztą czy warto to robić? Przykładów poniewierki, jakiej doświadczają ludzie, których losy są podobne do losów naszych bohaterów, jest pod dostatkiem. I każdy z nas ma okazję się o tym przekonać: przejdźcie się podziemnymi przejściami w Kijowie, zatłoczonymi miejscami w innych miastach Ukrainy, gdzie pokornie siedzą przygnębieni biedą ludzie starsi i inwalidzi, samotne matki z dziećmi na rękach, potrzebujący. Żebracy… Tak ich nazywano wcześniej, z jakiegoś powodu rzadko używa się tego słowa teraz. Co, wstydzimy się? Czy udajemy, że takie zjawisko jak żebractwo u nas nie istnieje? Ważne jest nie to, jak nazwiemy ich — ludźmi poniżej granicy ubóstwa czy jakoś inaczej — główne to uznawać fakt ich istnienia. Bo były już próby w czasach radzieckich, by o najwrażliwszej, najbiedniejszej warstwie społeczeństwa — milczeć. A ona, ta warstwa, mimo wszystkich zakazów i prześladowań, była. Czy zapomniano o tym wszystkim? Biedni i bogaci są zawsze. Równości w dobrach materialnych nie było nigdy. Równi wszyscy jesteśmy tylko przed Najwyższym… — Jestem uczestnikiem działań bojowych, mam osiem nagród rządowych. Dwie rany. Służyłem w rosyjskiej armii, powoływany byłem jeszcze za Związku. Walczyłem. Rzucali nas w różne „gorące punkty”, były takie oddziały specjalne jak „Alfa”. Co to oznacza, wy rozumiecie. Uczciwie wypełniałem swój żołnierski obowiązek, jak przyjęto mówić… Ale nie o tym mowa — kontynuuje dalej Wasyl Mychajłowycz Strohan, urodzony w 1972 roku, pochodzący z obwodu lwowskiego. Nieszczęście stało się nie na wojnie, nie podczas działań bojowych, a podczas służby na kolei, gdzie po demobilizacji z armii Wasyl pracował jako konduktor. Ratując pasażera, sam wpadł w kłopoty. Został bez nóg. — Pewnego razu spotkaliśmy się z Wiktorem Fedorowyczem w przeddzień Święta Zwycięstwa. Podszedł do mnie, uścisnął rękę i mówi: „Wasylu, gratuluję ci święta!” Byłem tak poruszony, że do tej pory nie mogę o tym zapomnieć. A potem wyciąga z kieszeni pieniądze (to była niemała suma) i mówi: „Masz, Wasylu, to dla ciebie z okazji święta. Świętuj je, jak należy żołnierzowi” — przy tych słowach w oczach opowiadającego błysnęły łzy, zadrżał głos. — I, uwierzcie, było to bardzo miłe, że choć ktoś na tym świecie wspomniał o nas... Rodzice moi daleko, a ona — sierota — Wasyl wskazuje na Łarysę. — O nas praktycznie nikt nie dba… Teraz w centrum rehabilitacji inwalidów, gdzie pracowaliśmy, już 9 miesięcy nikt nie otrzymuje pensji. A emerytura u mnie wynosi 110 hrywien. Oto i żyj — jak chcesz. Słuchając smutnej opowieści Wasyla i Łarysy o ich życiu, o tych czy innych zamiarach i czynach ludzi, z którymi musieli i muszą się stykać, mimowolnie przepełnia cię szacunek do nich. Bo ci ludzie wycierpieli prawo do określania wagi i poziomu dobrego czynu. On, czyn ten, jest jednym z kamieni węgielnych chrześcijańskiej moralności. Współczucie, miłosierdzie, dobroczynność. Czynić dobro! Szlachetna misja, którą Pan obdarzył myślącą istotę. Lecz, niestety, daleko nie wszyscy, którzy posiadają wielkie majątki, astronomiczne sumy znaków pieniężnych, rozumieją, że pieniądze, które daje nam Bóg, oddane są nie nam, a przez nas — ludziom, z którymi żyjemy obok. Tylko wtedy nasze zyski będą się pomnażać z woli Jego, jeśli będziemy szczodrzy. Posiadać bogactwo i dbać tylko o swoje nadzyski — sprawa, delikatnie mówiąc, nie nazbyt atrakcyjna. Bo prawda mówi, że „nadzy przychodzimy na ten świat i nic nie bierzemy ze sobą, opuszczając go”. Nie należy zapominać i o jednym z pierwszych przykazań Pana: „Kochaj bliźniego swego, jak siebie samego”. Zrobiłeś dobro — dobrem wróci. Wyrządziłeś zło — dobra nie czekaj. Prezent dla Strohanów — dwupokojowe mieszkanie, do którego wprowadzili się kilka tygodni temu — to daleko nie pierwszy przejaw dobroczynności Wiktora Szmidta. Dobre uczynki Wiktor Fedorowycz czynił i czyni bez pompy i zysku, ale prości ludzie trzymają w sercu pamięć o takich czynach. * * * Wiele mieszkań podarował prezydent koncernu „Kirowohradbudinwest” ludziom, którzy potrzebowali mieszkania: Afgańczykom, Czarnobylcom oraz inwalidom, dla których w odpowiedni sposób wyposażył wejścia do budynków. Wiktor Szmidt stale opiekuje się Domem Małego Dziecka, a liczba ludzi, którym pomógł materialnie w trudnej dla nich chwili, dawno obliczana jest w setkach. Kierownik firmy budowlanej, która wznosi mieszkania na zamówienie, „Kirowohradbudinwestu”, znajduje możliwość podzielenia się swoimi zyskami z potrzebującymi. Oni, jego sympatycy i przyjaciele, szczerze cieszyli się, gdy usłyszeli o wyróżnieniu Wiktora Fedorowycza Szmidta wysoką nagrodą fundacji Międzynarodowych Nagród. Mykoła CHOMANDIUK, zastępca przewodniczącego obwodowego zjednoczenia Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. T. Szewczenki, m. Kirowohrad
Kiedy zrozumieliśmy, że nikomu nie jesteśmy potrzebni i nikt nam nie pomoże, to… zaczęliśmy dzwonić do znajomych inwalidów. I poradzono nam, żebyśmy zwrócili się do niego…
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
