Strona · s. 8strona oryginału ↗
Rodzina służbowa
Слово Просвіти, №19 за 2004 рік
OFIARNOŚĆ
Już za panowania Włodzimierza Monomacha w Kijowskiej Rusi, w XI wieku, przy Peczerskim klasztorze działał szpitalny klasztor, a w nim wzmiankowany w kronikach cudowny lekarz Agapit, który bez wynagrodzenia leczył zarówno starców, jak i książąt. Jego pacjentem był i sam Włodzimierz Monomach, któremu uratował życie. Swoje wysokie powołanie Agapit wyrażał niezwykle krótko i dobitnie: „Lecząc ciała ludzi, leczysz także swoją duszę”. Prawie tak samo swój stosunek do chorych sformułował sławny tadżycki lekarz-filozof Awicenna: „Leczących cierpiącego, czynisz dobro”. Jeszcze znacznie wcześniej, na przełomie V–IV tysiąclecia p.n.e., półlegendarny hellensko-grecki lekarz, pierwszy uczony chirurg Hipokrates stworzył traktat naukowy. Jego zwieńczeniem był statut-przysięga bezinteresowności lekarza, który poświęcił się medycynie. Ten statut stał się przysięgą wielu pokoleń studentów, którzy mają rozpocząć swoją ofiarniczą działalność medyczną. A słynny „opatrunek Hipokratesa” na zranionej głowie uratował życie nie jednemu wojownikowi.
Spośród ugruntowanych w medycynie profili specjalizacji to właśnie chirurgia i transplantologia są chyba najtrudniejsze. Często to właśnie interwencja chirurgiczna, której chorzy starają się uniknąć, jest najskuteczniejsza. Usuwa ona szereg problemów związanych z diagnostyką. Jednak chirurgia, oprócz wszechstronnej znajomości ludzkiego organizmu, wymaga szczególnej uwagi, sprawności, nieodzownej odwagi i błyskawicznej reakcji. Wszystkim tym wyjątkowym, lecz obiektywnym wymogom w pełni odpowiada kolektyw Instytutu Chirurgii i Transplantologii im. akademika O. O. Szalimowa, którym kieruje doktor nauk medycznych, profesor, członek-korespondent Akademii Nauk Ukrainy, laureat państwowej nagrody
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
