Strona · s. 9strona oryginału ↗
LEKARZ Z BOŻEJ ŁASKI Takiej ludzkości, a do tego w dzisiejszych czasach bezduszności i braku duchowości, nikt nawet we śnie nie mógłby zobaczyć, a ja już drugi rok odczuwam ją — od Heorhija Remizowskiego.
Слово Просвіти, №19 за 2004 рік
przyjaźnie uścisnął mi dłoń, życzył zdrowia i odprowadził do windy. Aż nie chciało się wierzyć, że ja sam, bez pomocy, mogę jechać komunikacją miejską z kilkoma przesiadkami. Bardzo szybko zapomniałem, jak o własnym życiu już prawie nie myślałem, spać mogłem tylko półsiedząc, słysząc ciężkie bicie serca w każdej cząstce ciała: ból zapomina się szybko — może dlatego, że nie chce się o nim wspominać. Po szpitalu odważyłem się i rowerem przejechać, i zasnąć na plecach czy prawym boku — słowem, ożyłem duszą i ciałem. Rzadko dzwoniłem do Heorhija Opanasowycza (w szpitalu wymieniliśmy się numerami telefonów), zdawałem mu relację ze stanu zdrowia, a kiedy po grypie jakoś gwałtownie poczułem się gorzej, notowałem, jakie leki przyjmować; bywało, jeśli długo się nie odzywałem, on sam dzwonił do mnie z Kijowa do Borysławia i zaocznie kontynuował moje leczenie. Ja, mając gorzkie doświadczenia, z nieufnością podchodzę do leków, zwłaszcza teraz, gdy farmaceutyczni biznesmeni, korzystając ze zbrodniczej radiotelewizyjnej reklamy, bezkarnie żerują na ludzkim nieszczęściu — chorobach, często i nieuleczalnych. Jednak zawsze skrupulatnie wykonywałem i wykonuję wszystkie zalecenia mojego drogiego lekarza, który stał się dla mnie prawdziwie serdecznym przyjacielem. Kilka razy przyjeżdżałem do Heorhija Opanasowycza na konsultację i jednocześnie na badania specjalistyczną aparaturą. I wszystkie te usługi świadczono mi za zwykłe „dziękuję”, bezpłatnie, chociaż ten instytut kardiologiczny obecnie utrzymuje się głównie dzięki płatnemu leczeniu. Gdzieś po półtora roku poprosiłem o leczenie stacjonarne, aby wesprzeć serce niezbędnymi kroplówkami i zastrzykami, które w warunkach domowych trudno wykonać — i znów Heorhij Opanasowycz pomógł mi załatwić bezpłatne leczenie, tworząc najlepsze warunki. Próbując zrozumieć, czy ta jego dobroduszność jest wrodzona, czy może nabyta w niełatwym losie życiowym, nie raz próbowałem „rozgadać” Heorhija Opanasowycza. Ale on unikał opowieści o sobie — mierzył mi ciśnienie krwi, osłuchiwał serce i, wypytawszy o samopoczucie, wychodził z sali. Jednak mimo wszystko nieco się dowiedziałem i, przyjmowało Wasze małe, na wróble skok, obejście: Mychajłynę Kociubynską, Eleonorę Sołowiej, Dmytra Czerednyczenkę, Bohdana Melnyczuka, Wasyla Folwarocznego, Witalija Kołodija, Borysa Sawczenkę, Wiktora Malarewycza, Zenona Pohoreckiego — wszystkich nie sposób wymienić, i każdemu było przy Was dobrze. wydaje mi się, zrozumiałem, co właśnie ukształtowało jego wyjątkową ludzkość. Urodził się H. Remizowski na Żytomierszczyźnie. Może i w Romanówce, bo jakoś wypaplał, że jego babcia (nie zapamiętałem, po której linii — ojca czy matki) w młodości miała duchowe relacje z bratem Maksyma Rylskiego; wspominał też o rodzionym dziadku — księdzu, który w ówczesnych złych czasach właśnie za swoją służbę chrześcijańskiemu Kościołowi został aresztowany i do swojej rodziny z niewoli nie powrócił. Życie rodzinne rodziców małego Heorhija nie ułożyło się i został on z chorowitą matką, która po kilku latach zmarła i zostawiła go sierotą. Początkowo babcia dała mu schronienie i matczyną czułość, a potem, kiedy zaczął chodzić do szkoły, ojciec zabrał go do swojej nowej rodziny, gdzie dobra macocha stała się dla niego drugą matką. Nie wiem, jak ułożyło się życie u niego dzisiaj: za każdym razem, gdy dzwoniłem, nie zastawałem Heorhija Opanasowycza w domu. Ale z jego stosunku do ludzi, a przede wszystkim do chorych, z jego zachowania widać, że jest on człowiekiem wyjątkowo życzliwym, skromnym i bez wątpienia uczciwym, a takim ludziom niełatwo się żyje, zwłaszcza w obecnym społeczeństwie, kiedy tak bezlitośnie podeptane są ludzkie cnoty. Jakoś Heorhij Opanasowycz Pokazywaliście mi, ojcze, podczas tych moich sierpniowych odwiedzin u Was dwie ogromne ikony na cześć swoich dzieci przy wyjściu z cerkwi — jako swoje ojcowskie ofiarowanie rodzinnej świątyni — ikony Świętego Równego Apostołom księcia Włodzimierza i Świętej męczennicy Walentyny. Pokazywaliście, jak relikwie, synowe CIEPŁE SŁOWO opowiedział mi o uroczystym wieczorze z okazji dwudziestopięciolecia ukończenia Kijowskiego Instytutu Medycznego; wspomniał pierwsze wykłady w nim, studentów, którzy po ukończeniu wiejskich szkół początkowo zostawali w tyle w nauce, ale jako zdolni, wytrwali uczniowie wkrótce dogonili i wyprzedzili tych, którzy uczyli się w miastach. A teraz ci wiejscy chłopcy i dziewczęta stali się znanymi akademikami, naukowcami, luminarzami w medycynie. Przy okazji wspomniał też o obecnych warunkach nauki w szkołach wyższych, w szczególności o barierach finansowych, które celowo postawiono przed zdolnymi dziećmi niezamożnych rodziców. O tym dowiedział się na Połtawszczyźnie, gdzie kupił starą chatę nad rzeką, a przy niej — niewielki ogródek. W czasie urlopu czy przy każdej innej okazji jeździ tam, by pobyć sam na sam z przyrodą i przy ziemi popracować: na wsi się urodził, więc i miłość do ziemi zachował w sercu od dzieciństwa. Otóż, pobywszy na Połtawszczyźnie, we wsiach, usłyszał gorzkie narzekania na to, że przed dziećmi nawet wiejskiej inteligencji drzwi do wyższego wykształcenia na sto zamków pozamykane — edukacja, jak i wyższe stanowiska państwowe, dostępne są tylko bogatym. Ale Heorhij Opanasowycz Remizowski — złoty człowiek i lekarz z Bożej łaski — leczy ludziom nie tylko serca, ale i wzmacnia ich dusze wiarą w to, że dobrzy ludzie u nas nie wyginęli i nie wyginą. Może ta wiara jest rękojmią nieśmiertelności naszego narodu, naszej Ukrainy. Iwan HNATIUK, pisarz, laureat Narodowej Nagrody im. T. Szewczenki SZCZERYM SERCEM książki, fotografie. Na kilku — Wy w Kijowie po spotkaniu weteranów wojny. Poważny człowiek, z orderami, w cerkiewnej sutannie, Wy i w dziewiątej dekadzie życia wyglądacie na tych fotografiach młodo i jednocześnie — jakby prawdziwy rycerz ducha, ucieleśnienie tej nieskończonej wewnętrznej siły, która trzyma naród i pomaga mu być narodem… My, parafianie, idziemy dla oczyszczenia ducha do Waszej cerkwi, aby zdać przed Wami i Panem raport. Wielkość Waszej kapłańskiej misji jest niezaprzeczalna. Ciekawi jesteście i w swoim życiu rodzinnym, w tym, co zdobyliście, kogo wychowaliście obok siebie, wreszcie, ciekawie, jak czuje się w nieprostym świecie Wasza własna dusza. A ona przecież u Was, ojcze, jest dziwnie pracowita, wzniosła — i jasna, jasna. Dlatego też piszę do Was właśnie taki list, uważając nasze z Wami spotkanie i moje odkrycie kraju Waszego — mądrego, głęboko ludzkiego kraju — za istotne również dla innych. W myślach chylę się w pokłonie przed Wami i całuję Waszą dłoń. Zdrowia Wam i wszelkiej pomyślności, łaski Nieba i łaski Ziemskiego świata. Niech wiecznie wznosi się naprzeciw Najwyższego Wasza, ojcze, modlitwa za nas, grzesznych, niech lekko pokonają Wasze nogi w chodzie i w rowerowej jeździe jeszcze nie jeden tysiąckilometrowy szlak. z Lidia KOWALEC, m. Czerniowce
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
