Strona · s. 11strona oryginału ↗
«PROWADZĘ W MIŁOŚĆ»
Слово Просвіти, №19 за 2004 рік
„WEŹCIE POMARAŃCZOWY KOLOR”… — Człowiek, jak i dom, jest nie do pomyślenia bez fundamentu. Na jakim fundamencie opiera się Pani życie? — Fundament każdego człowieka kładzie się w dzieciństwie. Urodziłam się w prostej rodzinie wiejskich pracowników. Miłość do pieśni, miłość i szacunek do ludzi, do pracy — wszystko to przekazało mi się jeszcze z mlekiem matki. Mama przez cały czas starała się zaszczepić i zachować te wszystkie uczucia i jestem jej niezwykle wdzięczna. A teraz sama staram się ich nie zgubić i dawać innym ludziom. — Z wiekiem fundament się wzmocnił? — Po prostu to, co główne, obrasta niuansami, półtonami. Nie patrzę już tak prosto na te same rzeczy — widzę je w różnych odcieniach, pod różnymi kątami, ale wzrokiem miłości i szacunku do ludzi. Żyjemy obok bliskich, znajomych, sąsiadów. A ja, do tego, mam taką pracę: przez cały czas komunikuję się z ludźmi i za każdym razem przekonuję się, że wzajemna miłość i szacunek to najważniejsza rzecz. — A czy nie zdarza się Pani przesyt od nadmiernego komunikowania się? — Staram się oszczędzać, oczywiście. Jeśli czuję, że jestem zmęczona, to nie chodzę na różne imprezy. Wiem, że w życiu będę musiała jeszcze ciężko i dużo pracować, dlatego bardzo dbam o swoje zdrowie i o to, z jakimi ludźmi mogę rozmawiać częściej, a z jakimi — wybiórczo, dozowanie. To nie snobizm, to próba jak najlepszego i jak najskuteczniejszego wykonywania swojej głównej pracy. — Następną prośbę poprzedza taka moja ciekawość: czy lubi Pani malarstwo? — Bardzo lubię. Sama nie umiem malować, za to lubię patrzeć, jak robią to profesjonaliści. Swoją drogą, mam w domu kilka obrazów naszej współczesnej malarki Oksany Słoty. Bardzo podoba mi się jej styl artystyczny. Między innymi namalowała mój portret. Oksana bardzo oryginalnie i subtelnie mnie zobaczyła: jestem przedstawiona na tle krajobrazu, leją się cudowne barwy-odcienie — od nasyconej zieleni do lekkiego turkusu, a w błękitnym niebie nad moją głową leci dopiero co zebrany bukiet kwiatów. To takie wspaniałe! — Jednak to pytanie było „podjazdem” do takiej oto prośby. Proszę wyobrazić sobie, że jest Pani malarką. Przed Panią wirtualne płótno, pędzle, farby. Proszę namalować autoportret. Mogą to być charakterystyczne barwy lub symbole. — Wybiorę farby. — Jaki kolor jest Pani przypisany? Żeby człowiek spojrzał i powiedział: tak, to Taja Powalij. — Jaką się namalować? Żeby wszystkim się podobała… Niech będzie tak… Pomarańczowy kolor i… słodki! — A co może Panią rozdrażnić? Od czego pomarańcz może wybuchnąć? — Bywa, że po prostu kipi, kipi… I w końcu mogę przyczepić się do jakiegoś drobiazgu i — bach, ponieważ to musi wybuchnąć. Zdarza się to z różnych powodów. No, na przykład, wyprowadza mnie z równowagi, kiedy mój mąż, znając mój stosunek do tego czy innego zjawiska, sytuacji czy człowieka, do czegokolwiek, zaczyna mnie „przerabiać”, czyli nawracać na swoją wiarę — mówi mi: „To nie jest białe, tylko czarne”. To mnie bardzo drażni, ponieważ jestem pewna siebie, pewna swojej racji. A on się opiera, twierdzi: „To nie tak”. I ja wtedy: „U-u-u, znowu mielisz to samo, dlaczego mówisz mi to piąty raz? Przecież już ci powiedziałam, inaczej nie będzie”. Oto tak. — W takim razie słuszne pytanie: czy z humorem jest Pani na „ty”, czy na „pan”? — Na „ty”. Uważam, że lepiej użyć dobrego dowcipu niż tabletki witaminowej czy urządzać skandal. — Czy jest Pani przypisana autoironia? — Tak. Gdybym nie odnosiła się do siebie ironicznie, to już dawno byłabym inna — na pewno leżałabym w szpitalu psychoneurologicznym. — Jak Pronia Prokopowna: leżeli przy czymś i czekali? — A właśnie po to, żeby nie doczekiwać się złego, z humorem odnoszę się do różnych okoliczności, do samej siebie — to mi pomaga. — Jest Pani konserwatystką czy eksperymentatorką? — A kiedy jak. I z której strony spojrzeć. Czasami wydaje się: teraz góry przeniosę, róbcie ze mną co chcecie, a zrobię coś nowego. Ale przeważnie bywa inaczej. Mam bardzo dobrą cechę: ufam ludziom profesjonalnym. I jeśli już im uwierzyłam, a oni coś mi proponują i są w tym elementy ryzyka, eksperymentu, oddaję się w ich ręce, a oni robią ze mną to, co uważają za stosowne. W takim sensie mogę nazwać się eksperymentatorką, bo nie boję się zmian. A jeśli chodzi o, powiedzmy, stosunki między mężczyznami a kobietami, jestem konserwatystką, nie rozumiem tych modnych tendencji. — Seksualnej swobody z obu stron? — Tutaj jestem przekonaną konserwatystką, uważam, że kobieta i mężczyzna powinni żyć razem — żadnych tam głupot, kiedy, na przykład, rodzina zaprasza rodzinę, żeby razem spędzić czas i swobodnie się rozerwać. Tego nie rozumiem. „NA EKSPERYMENTY NIE WYSTARCZA PROCHU”… — A ja nie rozumiem, dlaczego ukraińscy piosenkarze i piosenkarki nie mają repertuaru. Jestem przeciętnym słuchaczem, słucham tego czy tamtego — i niby głos jest; a rok mija, drugi, a ciekawych, wyrazistych piosenek nie ma. W jaki sposób wyszukuje się hity? Kto jest głównym recenzentem Pani repertuaru? — No, oczywiście, że ja! Wychodzę z nową piosenką do ludzi. I jeśli jej nie poczuję, to o jakim sprzężeniu zwrotnym może być mowa!? A jeśli jakaś historia, fabuła nie jest o mnie, to staram się wyobrazić sobie te okoliczności, przeżyć je, muszę koniecznie poczuć to, o czym śpiewam. Biorę tylko te piosenki, które podobają się przede wszystkim mnie. — Igor lub soundproducent mogą Pani narzucić jakąś piosenkę? — Odpowiem tak. Kasety z piosenkami przychodzą w ogromnej ilości i fizycznie nie jestem w stanie wszystkich przesłuchać. Tym zajmują się Igor i soundproducent Wołodymyr Bebeszko. Jeśli materiał jest godny, przekazują te kasety mnie. I ostatnie słowo należy do mnie. Oczywiście, mogą powiedzieć: „Taju, ta piosenka jest świetna, ta piosenka jest modna”, ale jeśli jej nie czuję i nie rozumiem, to — wybaczcie. — Spodobał mi się Pani projekt z Josypem Kobzonem, w którym zabrzmiała ukraińska klasyka piosenkowa. I pozwoliłem sobie pofantazjować: gdyby Taisija Powalij zrobiła duetowy kompakt-dysk, na przykład z Wakarczukiem, z Ponomariowem, z Kuźmą, z Niną Matwijenko, z Ani Lorak, z Ołeksandrem Wasyłenką itd… — To byłoby świetnie, jednak przytrzymam lejce. Nie wyobrażacie sobie, jak to jest ciężkie organizacyjnie i materialnie. No więc, na przykład, kiedy robiliśmy wspomniany przez Pana dysk z Josypem Dawydowyczem Kobzonem, chcieliśmy oddać hołd dziesięcioleciu niepodległości Ukrainy, czyli był to nasz prezent. I ile Igor włożył wysiłku, żeby znaleźć sponsorów (zapłacić za aranżację, za studio, za reklamę itd.)! Praca okazała się bardzo poważna, ale to dysk z… wiecznymi piosenkami. Jeśli robić taki projekt z Wakarczukiem, Ponomariowem, Lorak i jeszcze z kimś, to będzie nowoczesna muzyka, to będą utwory w rodzaju „kota w worku”, a na projekt trzeba będzie wydać i czas, i pieniądze. Przy tym nie wiemy, gdzie będziemy jeszcze śpiewać te piosenki, żeby zainteresować albumem słuchaczy, ponieważ na koncertach rzadko się spotykamy, jesteśmy wykonawcami zupełnie innego planu. Zauważę, że nie mam czasu na nagranie nowego albumu, obecnie są w pełni gotowe aranżacje trzech piosenek, a ja wciąż nie znajduję czasu, żeby pojechać do studia i nagrać je. Dlaczego? Dużo gastro-
Gwiazda piosenkarki Taisiji Powalij świeci już dość dawno, świeci potężnie i pewnie. Jak jej tam, na wysokościach? Komfortowo? Nie zimno? A czy nie pokryła się tam szronem pychy i niedostępności? Z drugiej strony, wątpliwości rozwiewała prosta myśl: nie może ciepłych, serdecznych piosenek śpiewać Królowa Śniegu. Chociaż różnie bywa… Nasze spotkanie odbyło się w przytulnej kawiarni „Karambol”, pięć minut spacerem od Chreszczatyka. Tai towarzyszył Ihor Lichuta — mąż i producent. Po przywitaniu niemal od razu delikatnie zostawił nas samych i pojawił się dopiero pod koniec rozmowy — na prośbę pani Taisiji. Oto jaką Taja okazała się z bliska.
s. 12 · strona oryginału ↗
Dokończenie. Początek na s. 11. niu, a ono będzie pomagać swoim rodzicom. Państwo powinno stworzyć wszelkie warunki właśnie średniemu pokoleniu, aby mogło się rozwijać. Ja już, na przykład, mam swoje przedsiębiorstwo, normalnie czuję się w tym życiu i mogę pomóc swoim krewnym. — Proszę opowiedzieć o swoim synu. — Denys Powalij studiuje na czwartym roku Instytutu Stosunków Międzynarodowych. Na wydziale informacji. Uczy się dobrze. Jest kawalerem, przyjaźni się z dziewczyną. — Jakie ma relacje z muzyką? — Bardzo kocha muzykę: komponuje piosenki — pisze wiersze, melodie, robi aranżacje — i sam śpiewa. — Dlaczego nie poszedł tą drogą? — Nie myślałam, że okaże się to tak silne — w ciągu ostatnich 2—3 lat. Początkowo Denys nie bardzo wiedział, kim chce być, do czego ma większe skłonności. A teraz cały czas żyje w muzyce, wokół — sama muzyka. — Czy to hobby ma już jakieś konkretne rezultaty? — Na razie — nie. Nie ma żadnej profesjonalnej pracy. Mam na myśli — nagrania studyjnego. My na razie nie wkładaliśmy żadnych środków. Jeśli Denys poważnie zechce, jak tylko zdecydujemy, że wszyscy tego chcemy, czyli upewnimy się, że jest gotowy nie tylko śpiewać dla siebie, ale i wychodzić na scenę, uświadamiając sobie wielką odpowiedzialność, wtedy — zielone światło. A tak nie możemy sobie pozwolić na to, by dla zabawy dziecka wkładać w niego pieniądze, żeby się pobawił — i tyle. Nie. Każda kopiejka się liczy. Jeśli będzie poważnie pracował, będzie koncertował, „odrabiał” włożone pieniądze, to oczywiście będą nagrania w profesjonalnym studiu, wideoklipy, będą emisje w radiu i telewizji i tak dalej. SPOSÓB ŻYCIA. RODZINNE POGLĄDY NA TWÓRCZOŚĆ — Wychodząc na scenę, artysta oddaje się ludziom. W jaki sposób odnawia Pani swoją energię życiową i twórczą? Czy ma Pani sekrety odnowy zdrowia? — Sekretów nie ma. Dla mnie niezwykle ważne jest, aby w mojej rodzinie panowała zgoda i spokój, aby wszyscy moi bliscy i krewni byli zdrowi, abym nie denerwowała się, przekraczając próg domu. Jeśli w domu wszystko jest dobrze, bardzo szybko się regeneruję. A kiedy ktoś zachoruje, to dla mnie najgorsze, bardzo się martwię i wtedy jest mi ciężko. — Co, Pani zdaniem, niszczy rodzinę? — W pierwszej kolejności podejrzenie i nieufność wobec siebie nawzajem. Na tej podstawie zaczynają się kłótnie… W rodzinie czepiają się siebie nawzajem: ty się nie postarałeś, ty nie zrobiłeś. W sercu nieufność-podejrzenie i oto człowiek już cię drażni: nie tak siedzi, nie tak je, nie tak drapie się po nosie. A kiedy w rodzinie jest miłość i wzajemny szacunek, to wiara w drugą połówkę staje się sposobem życia. Kiedy ludzie stają się tymi połówkami-uzupełnieniami, stają się jedną całością, oto wtedy dopiero będzie zgoda i spokój. Na duszy lekko, lekko, nie denerwujesz się, ponieważ mąż przyjdzie do domu, pogłaszcze i powie: „Kochanie moje, jesteś najlepsza”. A ty mu odpowiesz tymi samymi słowami. Ludzie zdradzają, kiedy nie czują, że w domu mają pewne zaplecze, kiedy człowiek nie nasyca się w domu radością, komfortem, czułością, wiernością — dlatego znajduje coś nowego i ciekawszego gdzie indziej. Z drugiej strony — to jest sztuka: umieć widzieć tylko to, co najlepsze w swojej połówce. Każdy ma jakieś negatywne cechy (nie ma ludzi idealnych), czyli każdy ma swoje „przesunięcie” — musisz znać to „przesunięcie” i po prostu nie reagować. No, on jest taki, a ja taka… On przecież przyjmuje mnie taką, jaką jestem, więc i ja powinnam przyjmować go takim, jakim jest. Chociaż to bardzo trudne. Jednak wiem, że już go nie przerobię, tym bardziej że ma wiele innych dobrych cech, które mi się podobają, i dlatego nie drażnią mnie jego wady. Do tego trzeba dojść rozumem, przygotować się. To nie jest tak po prostu: oj, jestem zakochana! Następnego dnia nowa myśl: „Za co kocham? Za to, to, to… Ale takich cech jest wiele u innych, może pokocham kogoś innego”. Oto, powiedzmy, Ihor, mój mąż (w oczach Taisiji pojawiają się wesołe iskierki). Miał mnóstwo kobiet, ja jestem trzecią oficjalnie. Pewnym głosem odzywa się Ihor Lichuta: — Więcej niż mnóstwo! Powalij: I ja go rozumiem. On biedny i nieszczęśliwy. Przecież szukał, szukał sobie ideału! A ideałów nie ma! Wszyscy są tacy sami. Wszystko zależy od tego, kto jak kogo traktuje. — Ihorze, pytanie do Pana. Taja jest taka łagodna i uśmiechnięta. Czy to jej stały stan? Lichuta: Jak u każdej kobiety, wszystko zależy od nastroju. Jeśli nastrój jest dobry, Taja jest biała i puszysta. Jeśli nastrój jest zły, przybywa mi siwych włosów. Powalij (z zaczepką): Nie ma idealnych ludzi. Lichuta: Jej dobre cechy przeważają nad złymi. Dlatego staram się nie widzieć złych cech lub po prostu przymykam oczy. Jestem człowiekiem, który ma już nie osiemnaście, a 42 lata. A z czasem i kobieta, i mężczyzna stają się mądrzejsi. Wydaje mi się, że stałem się mądrzejszy, ponieważ żyję z Taisiją Powalij. — W czym upatruje Pan rozwój Taji jako piosenkarki? Lichuta: Absolutnie we wszystkim. Doskonali się indywidualny kunszt i materiał muzyczny. Chociaż mogę stwierdzić: tak, jak ona śpiewała dziesięć lat temu, dziś nikt nie śpiewa na Ukrainie. Myślę, że i w najbliższych 10—20 latach nikt tak śpiewać nie będzie. Tak się stało, podkreślam dwiema takimi grubymi kreskami, tak się stało, że tę muzykę, którą Taja teraz śpiewa, wybrał naród. Biorąc pod uwagę stan kultury nie tylko narodu ukraińskiego, ale w ogóle ludzi, którzy żyli w czasach radzieckich, dziś bardziej popularne są piosenki popowe niż poważna muzyka. To samo dotyczy teatru, literatury, baletu i tak dalej. Dlatego, jak to mówią, jaki kraj, taki zamach. Gdyby bardziej popularna była poważna muzyka (czyli estradowa, ale bardziej poważna), to bez wątpienia pani Taja takie piosenki śpiewałaby z większą przyjemnością i radością. Ale niestety, jak wyraził się nasz pierwszy prezydent: „Mamy to, co mamy”. — I mimo wszystko, czy nie ma zamiaru
„ORT”, plus gazety. W Rosji nie ma ukraińskich gazet, nie ma ukraińskich stacji radiowych, ukraińskiej telewizji. I w całym byłym Związku Radzieckim — to jest geopolityka — to wszystko rosyjskie pracuje na Rosję, nie tylko na wykonawców. Dlatego Rosjanie przywożą pieniądze z innych byłych republik — oczywiście do Rosji. Za te pieniądze kręcą teledyski, szyją kostiumy, dają pracę tysiącom ludzi. — A co z interwencją Taisiji Powalij w Rosji? — I nie tylko Taisiji Powalij… Jednak rzecz w tym, że bardzo trudno to robić. Dlaczego przyjmują na przykład Andrija Danylkę, skądinąd bez wątpienia utalentowanego? Dlatego, że gatunek, w którym pracuje, jest bardzo wygodny dla Rosjan i dla rosyjskiego politycznego establishmentu. — Tak, gatunek chochoła-debila: ani mężczyzny, ani kobiety, który dziwnie paple — ani po ukraińsku, ani po rosyjsku… — Jeśli to się sprzedaje i kupuje, to Danylko robi to, co robi. Chce zarabiać pieniądze i je zarabia. A z politycznego punktu widzenia wszystko to jest bez wątpienia bardzo wygodne i korzystne dla Rosjan. Po co mieliby go wypierać — patrzcie, jacy Ukraińcy są ciekawi, samo „he-he-he”. A komu tam potrzebna poważna, wysokiej klasy profesjonalna piosenkarka? Jeśli tam swoich jest „pod korek”. Rosjanie oczywiście będą stawiać przeszkody: to przecież absolutnie nie Wierka Serdiuczka! Co więcej, Andrij miał bardzo dobrą trampolinę: do Kijowa przyjeżdżali artyści z Rosji, by występować w jego „SV-show”, które wtedy od razu szło na „RTR”, i ten program oglądało wielu Rosjan, był bardzo popularny. Ale znowuż, przy całym talencie, dopóki nie zaczął „śpiewać”, nie był aż tak popularny. Dlatego że te piosenki w atmosferze kłopotów rozweselają, są bezsprzecznie taneczno-weselne: „Charaszo, wsio budiet charaszo!” — i wszyscy szaleją. Nierzadko obserwuję, jak bardzo bogaci ludzie w luksusowych samochodach, w tym poważni biznesmeni, a nawet politycy, jadą i słuchają nie radia, a płyt kompaktowych Danylki. O czym to świadczy? Nie będę wyciągać wniosków: czy to źle, czy dobrze. Teraz rozumuję jako biznesmen. Jeśli to się kupuje — ma prawo do istnienia. Straszne jest to, że poziom kultury w całym byłym Związku Radzieckim jest taki, że pozwala zarabiać pieniądze właśnie dzięki temu „poziomowi”. A z drugiej strony, Andrij jest zdolny, ponieważ swoją pracę wykonuje profesjonalnie. Oto i wszystko. Trzeba oddzielać, jak to mówią, ziarno od plew. Pracuje profesjonalnie, nie ma pytań. Inna sprawa — polityka. — Taju, wychodzi Pani na scenę w blasku reflektorów, na sali — masa ludzi. Do jakich szczytów Pani prowadzi? — Tylko w dobro. Mój repertuar dobieram tylko z tych pozycji, żeby sprawić człowiekowi przyjemność, żeby nie było, nie daj Boże, żadnego negatywu. Niech ludzkie dusze choć na jakiś czas zapomną o jakichkolwiek przykrościach. Chcę, żeby wszyscy tylko cieszyli się dobrem, słońcem i odrzucali od siebie wszystkie złe uczucia. Prowadzę tylko ku nadziei. Nigdy w życiu nie będę miała agresywnej piosenki, ponieważ sama nie odbieram takiej muzyki. Prowadzę ku miłości, to jest moja podstawa, od tego zaczynałam rozmowę. To jest ten grunt, na którym rozkwita wszystko. I rodzina, i dzieci, i biznes. I jeśli w zespole są jakieś swary, zazdrość — nie będzie żadnego rozkwitu i dostatku. Prowadzę ku wzajemnemu szacunkowi. Rozmawiał Wołodymyr KOSKIN
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
