Strona · s. 12strona oryginału ↗
Ciąg dalszy artykułu ««PROWADZĘ W MIŁOŚĆ»», s. 11
«JA PROWADZĘ W MIŁOŚĆ»
Слово Просвіти, №19 за 2004 рік
Dokończenie. Początek na s. 11. niu, a ono będzie pomagać swoim rodzicom. Państwo powinno stworzyć wszelkie warunki właśnie średniemu pokoleniu, aby mogło się rozwijać. Ja już, na przykład, mam swoje przedsiębiorstwo, normalnie czuję się w tym życiu i mogę pomóc swoim krewnym. — Proszę opowiedzieć o swoim synu. — Denys Powalij studiuje na czwartym roku Instytutu Stosunków Międzynarodowych. Na wydziale informacji. Uczy się dobrze. Jest kawalerem, przyjaźni się z dziewczyną. — Jakie ma relacje z muzyką? — Bardzo kocha muzykę: komponuje piosenki — pisze wiersze, melodie, robi aranżacje — i sam śpiewa. — Dlaczego nie poszedł tą drogą? — Nie myślałam, że okaże się to tak silne — w ciągu ostatnich 2—3 lat. Początkowo Denys nie bardzo wiedział, kim chce być, do czego ma większe skłonności. A teraz cały czas żyje w muzyce, wokół — sama muzyka. — Czy to hobby ma już jakieś konkretne rezultaty? — Na razie — nie. Nie ma żadnej profesjonalnej pracy. Mam na myśli — nagrania studyjnego. My na razie nie wkładaliśmy żadnych środków. Jeśli Denys poważnie zechce, jak tylko zdecydujemy, że wszyscy tego chcemy, czyli upewnimy się, że jest gotowy nie tylko śpiewać dla siebie, ale i wychodzić na scenę, uświadamiając sobie wielką odpowiedzialność, wtedy — zielone światło. A tak nie możemy sobie pozwolić na to, by dla zabawy dziecka wkładać w niego pieniądze, żeby się pobawił — i tyle. Nie. Każda kopiejka się liczy. Jeśli będzie poważnie pracował, będzie koncertował, „odrabiał” włożone pieniądze, to oczywiście będą nagrania w profesjonalnym studiu, wideoklipy, będą emisje w radiu i telewizji i tak dalej. SPOSÓB ŻYCIA. RODZINNE POGLĄDY NA TWÓRCZOŚĆ — Wychodząc na scenę, artysta oddaje się ludziom. W jaki sposób odnawia Pani swoją energię życiową i twórczą? Czy ma Pani sekrety odnowy zdrowia? — Sekretów nie ma. Dla mnie niezwykle ważne jest, aby w mojej rodzinie panowała zgoda i spokój, aby wszyscy moi bliscy i krewni byli zdrowi, abym nie denerwowała się, przekraczając próg domu. Jeśli w domu wszystko jest dobrze, bardzo szybko się regeneruję. A kiedy ktoś zachoruje, to dla mnie najgorsze, bardzo się martwię i wtedy jest mi ciężko. — Co, Pani zdaniem, niszczy rodzinę? — W pierwszej kolejności podejrzenie i nieufność wobec siebie nawzajem. Na tej podstawie zaczynają się kłótnie… W rodzinie czepiają się siebie nawzajem: ty się nie postarałeś, ty nie zrobiłeś. W sercu nieufność-podejrzenie i oto człowiek już cię drażni: nie tak siedzi, nie tak je, nie tak drapie się po nosie. A kiedy w rodzinie jest miłość i wzajemny szacunek, to wiara w drugą połówkę staje się sposobem życia. Kiedy ludzie stają się tymi połówkami-uzupełnieniami, stają się jedną całością, oto wtedy dopiero będzie zgoda i spokój. Na duszy lekko, lekko, nie denerwujesz się, ponieważ mąż przyjdzie do domu, pogłaszcze i powie: „Kochanie moje, jesteś najlepsza”. A ty mu odpowiesz tymi samymi słowami. Ludzie zdradzają, kiedy nie czują, że w domu mają pewne zaplecze, kiedy człowiek nie nasyca się w domu radością, komfortem, czułością, wiernością — dlatego znajduje coś nowego i ciekawszego gdzie indziej. Z drugiej strony — to jest sztuka: umieć widzieć tylko to, co najlepsze w swojej połówce. Każdy ma jakieś negatywne cechy (nie ma ludzi idealnych), czyli każdy ma swoje „przesunięcie” — musisz znać to „przesunięcie” i po prostu nie reagować. No, on jest taki, a ja taka… On przecież przyjmuje mnie taką, jaką jestem, więc i ja powinnam przyjmować go takim, jakim jest. Chociaż to bardzo trudne. Jednak wiem, że już go nie przerobię, tym bardziej że ma wiele innych dobrych cech, które mi się podobają, i dlatego nie drażnią mnie jego wady. Do tego trzeba dojść rozumem, przygotować się. To nie jest tak po prostu: oj, jestem zakochana! Następnego dnia nowa myśl: „Za co kocham? Za to, to, to… Ale takich cech jest wiele u innych, może pokocham kogoś innego”. Oto, powiedzmy, Ihor, mój mąż (w oczach Taisiji pojawiają się wesołe iskierki). Miał mnóstwo kobiet, ja jestem trzecią oficjalnie. Pewnym głosem odzywa się Ihor Lichuta: — Więcej niż mnóstwo! Powalij: I ja go rozumiem. On biedny i nieszczęśliwy. Przecież szukał, szukał sobie ideału! A ideałów nie ma! Wszyscy są tacy sami. Wszystko zależy od tego, kto jak kogo traktuje. — Ihorze, pytanie do Pana. Taja jest taka łagodna i uśmiechnięta. Czy to jej stały stan? Lichuta: Jak u każdej kobiety, wszystko zależy od nastroju. Jeśli nastrój jest dobry, Taja jest biała i puszysta. Jeśli nastrój jest zły, przybywa mi siwych włosów. Powalij (z zaczepką): Nie ma idealnych ludzi. Lichuta: Jej dobre cechy przeważają nad złymi. Dlatego staram się nie widzieć złych cech lub po prostu przymykam oczy. Jestem człowiekiem, który ma już nie osiemnaście, a 42 lata. A z czasem i kobieta, i mężczyzna stają się mądrzejsi. Wydaje mi się, że stałem się mądrzejszy, ponieważ żyję z Taisiją Powalij. — W czym upatruje Pan rozwój Taji jako piosenkarki? Lichuta: Absolutnie we wszystkim. Doskonali się indywidualny kunszt i materiał muzyczny. Chociaż mogę stwierdzić: tak, jak ona śpiewała dziesięć lat temu, dziś nikt nie śpiewa na Ukrainie. Myślę, że i w najbliższych 10—20 latach nikt tak śpiewać nie będzie. Tak się stało, podkreślam dwiema takimi grubymi kreskami, tak się stało, że tę muzykę, którą Taja teraz śpiewa, wybrał naród. Biorąc pod uwagę stan kultury nie tylko narodu ukraińskiego, ale w ogóle ludzi, którzy żyli w czasach radzieckich, dziś bardziej popularne są piosenki popowe niż poważna muzyka. To samo dotyczy teatru, literatury, baletu i tak dalej. Dlatego, jak to mówią, jaki kraj, taki zamach. Gdyby bardziej popularna była poważna muzyka (czyli estradowa, ale bardziej poważna), to bez wątpienia pani Taja takie piosenki śpiewałaby z większą przyjemnością i radością. Ale niestety, jak wyraził się nasz pierwszy prezydent: „Mamy to, co mamy”. — I mimo wszystko, czy nie ma zamiaru
„ORT”, plus gazety. W Rosji nie ma ukraińskich gazet, nie ma ukraińskich stacji radiowych, ukraińskiej telewizji. I w całym byłym Związku Radzieckim — to jest geopolityka — to wszystko rosyjskie pracuje na Rosję, nie tylko na wykonawców. Dlatego Rosjanie przywożą pieniądze z innych byłych republik — oczywiście do Rosji. Za te pieniądze kręcą teledyski, szyją kostiumy, dają pracę tysiącom ludzi. — A co z interwencją Taisiji Powalij w Rosji? — I nie tylko Taisiji Powalij… Jednak rzecz w tym, że bardzo trudno to robić. Dlaczego przyjmują na przykład Andrija Danylkę, skądinąd bez wątpienia utalentowanego? Dlatego, że gatunek, w którym pracuje, jest bardzo wygodny dla Rosjan i dla rosyjskiego politycznego establishmentu. — Tak, gatunek chochoła-debila: ani mężczyzny, ani kobiety, który dziwnie paple — ani po ukraińsku, ani po rosyjsku… — Jeśli to się sprzedaje i kupuje, to Danylko robi to, co robi. Chce zarabiać pieniądze i je zarabia. A z politycznego punktu widzenia wszystko to jest bez wątpienia bardzo wygodne i korzystne dla Rosjan. Po co mieliby go wypierać — patrzcie, jacy Ukraińcy są ciekawi, samo „he-he-he”. A komu tam potrzebna poważna, wysokiej klasy profesjonalna piosenkarka? Jeśli tam swoich jest „pod korek”. Rosjanie oczywiście będą stawiać przeszkody: to przecież absolutnie nie Wierka Serdiuczka! Co więcej, Andrij miał bardzo dobrą trampolinę: do Kijowa przyjeżdżali artyści z Rosji, by występować w jego „SV-show”, które wtedy od razu szło na „RTR”, i ten program oglądało wielu Rosjan, był bardzo popularny. Ale znowuż, przy całym talencie, dopóki nie zaczął „śpiewać”, nie był aż tak popularny. Dlatego że te piosenki w atmosferze kłopotów rozweselają, są bezsprzecznie taneczno-weselne: „Charaszo, wsio budiet charaszo!” — i wszyscy szaleją. Nierzadko obserwuję, jak bardzo bogaci ludzie w luksusowych samochodach, w tym poważni biznesmeni, a nawet politycy, jadą i słuchają nie radia, a płyt kompaktowych Danylki. O czym to świadczy? Nie będę wyciągać wniosków: czy to źle, czy dobrze. Teraz rozumuję jako biznesmen. Jeśli to się kupuje — ma prawo do istnienia. Straszne jest to, że poziom kultury w całym byłym Związku Radzieckim jest taki, że pozwala zarabiać pieniądze właśnie dzięki temu „poziomowi”. A z drugiej strony, Andrij jest zdolny, ponieważ swoją pracę wykonuje profesjonalnie. Oto i wszystko. Trzeba oddzielać, jak to mówią, ziarno od plew. Pracuje profesjonalnie, nie ma pytań. Inna sprawa — polityka. — Taju, wychodzi Pani na scenę w blasku reflektorów, na sali — masa ludzi. Do jakich szczytów Pani prowadzi? — Tylko w dobro. Mój repertuar dobieram tylko z tych pozycji, żeby sprawić człowiekowi przyjemność, żeby nie było, nie daj Boże, żadnego negatywu. Niech ludzkie dusze choć na jakiś czas zapomną o jakichkolwiek przykrościach. Chcę, żeby wszyscy tylko cieszyli się dobrem, słońcem i odrzucali od siebie wszystkie złe uczucia. Prowadzę tylko ku nadziei. Nigdy w życiu nie będę miała agresywnej piosenki, ponieważ sama nie odbieram takiej muzyki. Prowadzę ku miłości, to jest moja podstawa, od tego zaczynałam rozmowę. To jest ten grunt, na którym rozkwita wszystko. I rodzina, i dzieci, i biznes. I jeśli w zespole są jakieś swary, zazdrość — nie będzie żadnego rozkwitu i dostatku. Prowadzę ku wzajemnemu szacunkowi. Rozmawiał Wołodymyr KOSKIN
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
