Strona · s. 5strona oryginału ↗
KIEDY BĘDZIEMY ATAKOWAĆ?
Слово Просвіти, №19 за 2007 рік
Wasyl SICHOWEC, m. Sosniwka, obwód lwowski
Postanowiłem odpowiedzieć na czytelnicze wiece. Nie podoba mi się ten „obronimy”. „Obronimy Ukrainę”, „Obronimy Szewczenkę”, „Obronimy język ojczysty”. Dlaczego ciągle się bronimy? Kiedy zaczniemy atakować i zdobywać przestrzeń informacyjną, ukraińską Ukrainę, duszę Ukraińca-Małorosa, duszę nieukraińca na Ukrainie? A teraz odpowiedzi na postawione pytania. 1. Zadowala. A o politykach i działaczach społecznych decydujcie sami. 2. Problemy społeczno-ekonomiczne, jak wszystkie inne, wyrastają z braku duchowości. Wszystkie nasze problemy, czy to pojedynczego człowieka, czy państwa (narodu) w ogóle, to problemy syna marnotrawnego (moim zdaniem). Przede wszystkim trzeba naświetlać problemy duchowości. A duchowości bez wiary w Boga nie ma (znowu, według mojego przekonania). 3. „Czwarta fala” to tragedia, jak wszystkie poprzednie. To wykrwawianie narodu. Trzeba bić na alarm i dążyć do powrotu na ojczyznę naszych uczonych, artystów, zwykłych Ukraińców poprzez stworzenie warunków i wymianę: Ukraińcy z Rosji na Ukrainę, a Rosjanie z Ukrainy do Rosji. Oczywiście na zasadach dobrowolności, na podstawie odpowiednich umów międzypaństwowych. 4. Zadowala. Z kim się spotkać? Z Ukraińcami i najlepszymi przedstawicielami innych narodów, dla których Ukraina stała się ojczyzną. 5. Zapamiętałem artykuły W. Wojtenka. Ale nie znajduję w nich przyczyn tego, o czym mowa. A przyczyna, jak mi się wydaje, tkwi w braku duchowości. Iwanofrankiwszczanina Wołodymyra Ferenca, Switłany Orieł z Kirowohradu. Nawiasem mówiąc, dlaczego „Proświta” milczy o tych kirowohradach — pozostałościach epoki komunistycznej? Bijmy na alarm. Przywracajmy dawne nazwy albo nadawajmy nowe. Dziękuję za artykuł „Jeśli nie jest nam obojętny los dzieci i wnuków” profesora Iwana Juszczuka w numerze 13 „SP”, za „Doniesienie…” Jurija Iłłjenki, za „Ukrzyżowanie…” W. Herasymczuka, „Zatokę Rusałczyną” Natalii Dziubenko, za artykuły Olega Romanczuka. Nawiasem mówiąc, odpowiadam na jego pytanie „Kim jesteśmy i dlaczego tak wyszło?” („SP” nr 11) słowami 127. psalmu. „Jeśli Pan nie zbuduje domu, — na próżno pracują jego budowniczowie.
„Jeśli Pan nie strzeże miasta, na próżno czuwa stróż”. Artykuły Petra Antonenka, Uljany Hlibczuk, Myhajła Kuryka, „Chronograf” Jurija Szapowała. Nawet Stepan Nalywajko i Ihor Kahanec nadają tygodnikowi interesujący, choć nieco dyskusyjny koloryt. Niech mi wybaczą nie wymienieni autorzy. Ale proszę wierzyć, że złego artykułu czy materiału w gazecie dla mnie po prostu nie ma.
6. Na szczęście nie jestem redaktorem naczelnym, bo wtedy nikt by gazety nie czytał. Każdemu swoje.
7. Do ilustracji podchodzę obojętnie, choć rozumiem, że bez nich gazeta byłaby jak potrawa bez soli.
8. Czytam uważnie i tyle. Nie znaczy to, że jestem wszystkożerny. Niektórych gazet czy czasopism nawet do ręki nie biorę. Prenumeruję „SP” od pierwszego roku wydania. Od miejskiego towarzystwa „Proświta” prenumeruję gazetę od wielu lat dla szkół i biblioteki.
9. Nie, nie są trudne. Ale uwagi językowe mam. O nich już pisałem. Strasznie nie lubię tych nonsensów, wirtualnej ekskluzywności, marginesów itp. Tego secondhandowego motłochu nie chciałbym widzieć na łamach ulubionej gazety. Nasz język jest tak bogaty, że może obejść się bez konsensusów i elektoratów. Ubogi jest tylko język tych autorów, którzy nie chcą znaleźć ukraińskich odpowiedników dla tych obcojęzycznych zapożyczeń.
Mam jeszcze dwie uwagi. Czy na Ukrainie jest miasto Siewierodonieck? Nie ma i Siewierskiego Dońca. Jest Siwerski, a to niebo i ziemia.
Do „Ciąg dalszy nastąpi” podchodzę normalnie. Jeśli artykuły są znakomite, to dlaczego nie kontynuować tematów.
Życzenia: 1. Dużego nakładu. 2. „Proświta” powinna mieć własny kanał telewizyjny albo choćby godzinny program w telewizji, aby wychowywać z nas, obywateli ukraińskich, patriotów, aby nauczyć nas mówić. Nawet niektórzy w kręgach rządowych i w murach Rady Najwyższej nie wiedzą, że hrywna jest rodzaju żeńskiego, a o zwykłych urzędnikach milczę. Nawet nauczyciele języka ukraińskiego „stirają, wynoszą musor”, a akcent stawiają tak, że aż strach. A jakie słownictwo mają nasi studenci? Jak u Pokalczuka i Andruchowycza.
Prosiliście — napisałem. A teraz ja proszę — nie drukujcie. Macie już co upublicznić.
Od redakcji. A my wydrukowaliśmy, bo myśli Pana, panie Wasylu, są ciekawe. Dziękujemy.
WITAMY Z DNIEM MATKI!
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
