Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

PRZESTRZEŃ INFORMACYJNA CZY POTRZEBUJEMY FORÓW?

Слово Просвіти, №19 за 2008 рік

Wołodymyr FERENC, Iwano-Frankiwsk Fora ukraińskiej inteligencji już dawno postrzegane są jako wielkie zgromadzenia szanownych przedstawicieli elity, mające na celu poskarżenie się na ciężką sytuację języka ukraińskiego, kultury i sztuki. Potem wszyscy rozjeżdżają się, pozostawiając wszystko woli Bożej, zapominając o tym, że programy i uchwały należy realizować. Bóg pomaga, ale tym, którzy mocno wierzą w sukces sprawy. Tylko prawdziwa wiara, a nie rytuał akcji społecznej, może tworzyć ukraiński cud. Gorzko, ale walka o język ukraiński i kulturę na Ukrainie coraz bardziej nabiera cech rytuału bez pełni wiary. O wierze nielicznej prawdziwej ukraińskiej inteligencji nie ma mowy — gaśnie wiara prostych Ukraińców. Dlaczego? Wiara jest silna jednym symbolem, jedną organizacją kultową, cudotwórcami i cudami duchowych zwycięstw. Wiara w ukraiński symbol powinna dodawać szacunku do samego siebie. Na Ukrainie nie ma ani silnej ukraińskiej organizacji kultowej, ani masowego pojawienia się twórców cudu ukraińskości. Duchowe wyczyny Ukraińców są i będą, ale stać się cudem na poziomie sensacji, być może, przeszkadza bariera „nieformatu” większości mediów. Skąd więc weźmie się wiara, wobec której bezsilne są technologie informacyjne manipulowania naszym życiem? Sekret bezpieczeństwa informacyjnego Ukrainy — wzmacniać wiarę obywateli w zwycięską siłę tego, co ukraińskie. Lecz niełatwo to zrealizować na Ukrainie. Gdyby pieniądze i wysiłki Ukraińców świata można było skoncentrować i skierować na rozwój jednej nowoczesnej ukraińskiej organizacji kultowej, nie byłoby potrzeby zwoływać regularnych forów inteligencji. Nie ma silnej rozgałęzionej organizacji, dlatego jakiekolwiek zgromadzenia pozostają głośnym PR-em dla swoich, imitacją aktywności obywatelskiej i wiecowego patriotyzmu. To główna przyczyna masowego zwątpienia Ukraińców. Mieliśmy wspaniałą okazję mieć prawdziwą ukraińską organizację kultową — „Proświtę” na bazie Towarzystwa Języka Ukraińskiego, ale wygląda na to, że ktoś konsekwentnie w tym przeszkadzał. Wszystko zrobiono głównie rękami Ukraińców i właśnie Ukraińcy nie śpieszą się, by dać hrywnę czy poświęcić osobisty czas dla swojej własnej ukraińskiej organizacji. A kto, jeśli nie Ukraińcy, powinni napełniać siłą ukraińskie organizacje? Wiele możemy w dyskusjach, dlatego przeprowadzamy fora. Niedopuszczalnie długo trwała nasza „wiecowa demokracja” po ogłoszeniu niepodległości. Okazuje się, że bardzo łatwo grać na ukraińskiej próżności. Chcemy być postępowcami, najlepszymi na świecie demokratami, największymi orędownikami praw abstrakcyjnego człowieka, najbardziej tolerancyjnymi i najżyczliwszymi dla wszystkich, i nie zapominamy o własnym dobrobycie i własnym domu. Kiedy będziemy dobrzy i miłosierni dla samych siebie? Kiedy na dowód prawdziwości wiary Ukrainiec, jak brata, będzie kochał Ukraińca, a potem dopiero resztę świata? Jesteśmy gotowi skakać z zachwytu za pochwałę świata i cudze uznanie, a po co? Wszystko jedno, pochwała i uznanie obcych są nieszczere. W sprawie samozachowania oraz konkurencyjności informacyjnej, zwłaszcza w naszej sytuacji, trzeba polegać na czymś pewniejszym niż państwo — na ukraińskiej kultowej organizacji społecznej czy systemie. Tym bardziej, że zorganizowana aktywność społeczna jest podstawą demokracji. Aby słowo nie było puste, Ukraińcy muszą nauczyć się panować nad sobą, swoim obywatelskim odpowiedzialnym zachowaniem, pielęgnowaniem języka i tożsamości, wychowaniem młodzieży i widzeniem celu narodu. Jednak obecnie jesteśmy narodem w stanie absolutnej bezbronności informacyjnej, dlatego nasz immunitet bytu bardzo szybko słabnie. Warto zacząć od głównego prześladowanie trwa, bo znowu kierownictwo znęca się nad tekstami informacji i audycji dziennikarki, w wyniku czego nie wychodzą one na antenę lub wychodzą w zniekształconej formie; wyznaczono jej w radiu nowego kierownika, który dotąd nie miał żadnego związku z radiodyfuzją, a 3 kwietnia 2008 roku, po powrocie dziennikarki z urlopu, okazało się, że z gabinetu, w którym pracuje Ołena Makowij, zabrano telefon. Stało się to kontynuacją faktycznego torturowania dziennikarki, które trwa ponad pięć lat. W ciągu tego czasu próbowano ją przekonać, że nie potrafi pisać, nakładano kary z formułowaniem „za niewykonanie zadań”, „za nieobecności”, dwukrotnie zwalniano z pracy, często, gdy przynosiła swoje informacje i audycje kierownictwu, rzucano je bez czytania na podłogę, więc informacje trzeba było przesyłać pocztą. Ołena Makowij dotąd nie została dopuszczona do transmisji na żywo, miesiącami w ogóle nie dopuszczano jej do mikrofonu, a nawet nie wpisywano do planu pracy radiodyfuzji. Korespondentka czasopisma „Promiń Proświty” Wałentyna Krywda (również na zasadach społecznych) 4 lutego zwróciła się do przewodniczącego obwodowej administracji państwowej Wiktora Bondara telegramem, w którym zaznaczyła: „Mer miasta Krzywego Rogu Jurij Lubonenko zabronił redaktorowi naczelnemu Wołodymyrowi Sztelmachowi drukować w „Czerwonym hirnyku” wywiad z uczestnikiem UPA Romanem Pasternakiem z okazji jego 80-lecia wbrew Ukazowi Prezydenta Ukrainy z 14 października 2006 roku. Prosimy o natychmiastową interwencję”. Na telegram ze skargą odpowiedział… sam Wołodymyr Sztelmach: „Szanowna Pani Krywdo! Pani telegram do obwodowej administracji państwowej, w którym twierdzi Pani o zakazie przez mera Krzywego Rogu publikacji pewnych materiałów w gazecie „Czerwony hirnyk”, całkowicie nie odpowiada rzeczywistości”. Tak przewodniczący obwodowej administracji państwowej „wykonuje” wymogi Ustawy Ukrainy „O skargach obywateli”. — skoncentrować wszystkie siły ukraiństwa w „Proświcie”, czyniąc ją potężną i nowoczesną, zdolną być pełnowartościowym zwycięskim uczestnikiem dialogu informacyjnego na Ukrainie i w świecie. Na zmianę chaotycznego, często grantojadzkiego zbioru organizacji bez członkostwa należy przyjąć jedną hierarchię — system ukraińskich organizacji, w środowisku których nie spierają się o ideę narodową, a znają cel narodu. Bezsprzecznie, osiągniemy sukces, wystarczy tylko usuwać czynniki, które zabijają wiarę w zwyciężającą siłę ukraiństwa. Liczyć warto tylko na siebie i silną organizację, wszak nasza przestrzeń informacyjna, środowisko polityczne i władzy są zarażone wirusem, który zabija wiarę. Pierwszym zadaniem kultowej ukraińskiej organizacji jest codzienny sukces w pokonywaniu negatywów, które niszczą wiarę. O tym powinien wiedzieć każdy obywatel Ukrainy. Dla podbudowania wiary potrzebny jest cud, a nie papierowe oświadczenia, apele, rytualne pikiety i fora inteligencji. Inteligencji nie warto się wyodrębniać, bo wyodrębniona elita humanistyczna nie jest w stanie wziąć na siebie ciężaru tworzenia ukraińskiej przestrzeni humanistycznej. Inteligenci kierunku technicznego czy przyrodniczego niosą nie mniejsze obciążenie humanistyczne. Współczesnej działalności społecznej brakuje systemowości i pragmatyzmu wykwalifikowanego menedżera. Niemało rozsądnych ludzi przedkłada politykę. Tak, porzucono na pastwę losu Towarzystwo Języka Ukraińskiego, kiedy była okazja przekształcić je w potężną kultową ukraińską organizację z historyczną przeszłością i perspektywą. Inteligencjom czas przestać „bawić się w politykę”, ich intelekt nie znajduje tam popytu. Ukraińcom potrzebny jest nie bezkońcowy proces walki poprzez oświadczenia i deklaracje, a jaskrawy, dobrze przygotowany rezultat na poziomie cudu. Cuda są jedynym sposobem, by bardzo szybko odrodzić ukraińską wiarę. Ostrożne uk- Zdjęcie Olesia Dmytrenki Ukraińcy udowodnili swoją zdolność do cudu aktywności obywatelskiej, widząc, że ich sprawa zwycięża. Gdy tylko władza zacznie się z tym liczyć, jako pierwsi zapiszą się jako szczerzy Ukraińcy nawet te zdenacjonalizowane elementy, które obecnie pomagają czynić „nieformatowym” wszystko, co ukraińskie, aby nie stracić dochodowych posad. Te dochodowe posady — kluczowe sfery działalności społecznej — są dotknięte technologiami obcego, złego wpływu, zabijają one wiarę Ukraińców. A bez wiary jesteśmy bezsilni i bezbronni. Słabe miejsca ukraińskiego społeczeństwa to przede wszystkim środki masowego przekazu, system edukacji i wychowania, sfera biznesowa i urzędnicy, polityka. Całe życie ukraińskie jest zdeformowane, rozwija się jak owoc zaatakowany przez robaka. Tylko organizacja społeczna, nie partia, może i powinna udowodnić machinie państwowej prawdę konstytucyjną: naród jest źródłem władzy państwowej. Jeśli zaś machina państwowa nie jest zdolna pracować na rzecz wzmocnienia wiary narodu we własny sukces, to po co nam tacy urzędnicy? Musimy zapytać osoby odpowiedzialne, dlaczego państwo słabo kontroluje narodową przestrzeń informacyjną. W XXI wieku granice nie powstrzymują agresji, a w warunkach nieuniknionej otwartości informacyjnej granica przebiega przez dusze obywateli. Dla ochrony Ukraińców wystarczy przemyślana ustawa, wyszkoleni i sumienni urzędnicy państwowi oraz aktywna odpowiedź informacyjna państwa na zagrożenia i wyzwania. Ale to wszystko i tak nie pomoże, jeśli będzie mało odpowiedzialnych obywateli we wszystkich decydujących i wpływowych strukturach działalności społecznej oraz wśród urzędników. Trzeba tworzyć kult odpowiedzialności obywatela, a odpowiedzialność władzy i siła państwa powstaną jako rezultat. pojednania” oraz Dekretu Prezydenta Ukrainy „O pierwszorzędnych środkach dotyczących zapewnienia realizacji i gwarantowania konstytucyjnych praw do zwracania się do organów władzy państwowej i organów samorządu terytorialnego”? 3. Burmistrzowi miasta Krzywy Róg Jurijowi Lubonence pomóc w tym, aby na stronie internetowej Rady Miejskiej Krzywego Rogu, wśród innych gazet lokalnych, zostały umieszczone również dane wydawnicze czasopisma „Promiń Proświty”, które już drugi rok z rzędu znajduje się w katalogu wydawnictw prenumerowanych obwodu dniepropetrowskiego. 4. Redaktorowi gazety „Czerwony hirnyk” Wołodymyrowi Sztelmachowi (założyciel — Rada Miejska Krzywego Rogu) udzielić mi, jako redaktorowi czasopisma „Promiń Proświty”, odpowiedzi na pytanie: „Ile materiałów o żołnierzach UPA zostało opublikowanych w gazecie „Czerwony hirnyk” (ze wskazaniem ich tytułów oraz numerów, w których zostały opublikowane) w okresie od 14 października 2006 roku do 14 kwietnia 2008 roku”. 5. Generalnemu dyrektorowi Krzyworoskiego Miejskiego Państwowego Zjednoczenia Telewizji i Radiofonii Jurijowi Piwniowi wykonać w pełnym zakresie decyzję Sądu Apelacyjnego obwodu dniepropetrowskiego z dnia 8 sierpnia 2007 roku, pozostawioną bez zmian przez Sąd Najwyższy Ukrainy. Jeśli choć jedno ze wskazanych tutaj żądań nie zostanie należycie wykonane, 16 maja 2008 roku rozpocznę czwartą w moim życiu akcję protestacyjną — głodówkę. Będzie ona przebiegać naprzeciwko budynku Dniepropetrowskiej Obwodowej Administracji Państwowej pod adresem: m. Dniepropetrowsk, al. Kirowa 1. Proszę Sekretariat Prezydenta Ukrainy o skontrolowanie wykonania przez wskazanych urzędników moich żądań w tej części, która dotyczy postanowień dekretów Prezydenta Ukrainy. Z poważaniem Serhij ZINCZENKO, redaktor czasopisma „Promiń Proświty”

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn