Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

NASI WOLONTARIUSZE CZUJĄ SIĘ SZCZĘŚLIWI

Слово Просвіти, №19 за 2011 рік

Organizacja została założona w 2000 roku z inicjatywy WHO, a także przy wsparciu moralnym, metodycznym i praktycznym organizacji charytatywnej Age Concern England (Wielka Brytania) oraz fundacji charytatywnej Community Fund (Wielka Brytania). „Troska o starszych w Ukrainie” liczy 2 tysiące wolontariuszy i posiada oddziały w Kijowie, Tarnopolu, Iwano-Frankiwsku, Chmielnickim, Żytomierzu, Mikołajowie, Czerkasach, Czernihowie i Głuchowie. Celem organizacji jest zaangażowanie osób starszych w aktywną postawę życiową, nauczenie ich pomagania swoim rówieśnikom. Wolontariusze udzielają wsparcia prawnego, medycznego i psychologicznego osobom w podeszłym wieku, opiekują się chorymi emerytami w domu, tworzą biblioteki, punkty wymiany rzeczy, grupy zdrowia, prowadzą spotkania twórcze z artystami i naukowcami, zajmują się twórczością itp. — Halino Ołeksandriwno, proszę opowiedzieć, co leży u podstaw organizacji i czy pomaga wam państwo? — Niestety, „Troska o starszych” przez wszystkie lata istnienia nie otrzymała od Ukrainy ani kopiejki, nasze państwo nas nie wspiera i nie interesuje się nami. Chociaż bardzo pomagamy ludziom, mamy dobre wyniki. Nasza organizacja zbudowana jest według modelu angielskiego, ponieważ w czasie jej tworzenia w Ukrainie nikt o wolontariacie nie mówił. Nawiasem mówiąc, wolontariat w Wielkiej Brytanii i Francji stanowi aż 5,8% produktu krajowego brutto. Wolontariat to bardzo korzystna dla nas sprawa, ponieważ wszyscy nasi wolontariusze to osoby starsze. Naszą grupą docelową są osoby starsze, a ponieważ są wolontariuszami, zyskują na tym podwójnie: po pierwsze, są aktywni i potrzebni, czeka się na nich i są kochani, po drugie, przez swoje życie gromadzą ogromną ilość wiedzy, umiejętności, a kiedy ten ogromny skarb nikomu nie jest potrzebny, to podwójne nieszczęście. Zatem nasi wolontariusze mają możliwość podzielenia się swoją wiedzą i umiejętnościami, i wtedy ten skarb nie przepada, lecz pracuje. Przyzwyczailiśmy się ciągle gdzieś biec, a na emeryturze nie trzeba nigdzie iść ani jutro, ani pojutrze, ani za rok. Dzieci dorosły, wnuki są dorosłe. Gdzie się podziać? Po co żyć? A nasi wolontariusze, kiedy się kimś opiekują, czują się szczęśliwi. — Mówi się, że wolontariusze to w większości młodzi ludzie. — Nie pracujemy z młodzieżą. Według wszystkich sondaży średni wiek wolontariusza to powyżej 45 lat. Nie dlatego, że młodzież jest zła, ale dlatego, że się uczy, zakochuje, żeni, rodzi dzieci: brakuje im na to czasu. Ponadto młodzież nie może pomagać codziennie, a wolontariat wymaga systematyczności. Do wolontariatu trzeba dorosnąć: w dojrzalszym wieku człowiek jest świadomy, bardziej doświadczony, potrafi zarządzać swoim czasem, wie, co dać i jak dać. Nasi wolontariusze pracują bardzo dobrze, ponieważ mają czas i możliwości. Mamy prawie jedną trzecią osób starszych, które nie są niczym zajęte. Aby dobrze zorganizować wolontariat, wyjaśnić zasady pracy, potrzeba niewielkich pieniędzy i wsparcia państwa. — Jakie są cechy systemu wolontariackiego w Wielkiej Brytanii? — Kiedy byłam na stażu w Londyńskiej Szkole Ekonomii i Nauk Politycznych, trafiłam do dziennego centrum dla osób starszych. Było ono przeznaczone dla 300 osób. Działało jak w zegarku. Miało kursy językowe, rysunku, teatr, klub dyskusyjny itp. Kiedy dowiedziałam się, że mają tylko 6 osób personelu, byłam zdumiona. „Jak wy ich utrzymujecie?”, zapytałam. „Mamy stu wolontariuszy”. Ogarnęła mnie zazdrość, dlaczego za granicą jest to możliwe, a u nas nie? Powiedziano mi również, że ludzie, którzy jeżdżą samochodami do pracy, dowiedziawszy się o centrum, proponują podwożenie tam starszych osób rano i wieczorem. Proszę spojrzeć, dzisiaj w stolicy do pracy w samochodzie jadą jedna-dwie osoby, a gdyby było zrozumienie, świadomość społeczna, to można by podwozić osoby starsze do centrów, przychodni itp. Zresztą korków samochodowych może byłoby mniej. — Czy w Ukrainie zapewnione są prawa osób starszych? — Nie. Dlatego aktywnie prowadzimy pracę adwokacką: kiedy człowiek nie może samodzielnie bronić swoich praw, bo się wstydzi, jest niezdecydowany, zniechęcony lub fizycznie nie może pójść bronić swoich interesów, wtedy nasz wolontariusz idzie albo z nim, albo zamiast niego rozwiązywać sprawę. Często osoby starsze nie znają swoich praw, dlatego przygotowaliśmy dla nich odpowiednie broszury. Tylko w Australii istnieje ministerstwo do spraw osób starszych. Minister to bardzo energiczny człowiek. Z wykształcenia policjant. Szczerze się zdziwiłam — dlaczego? A on mówi: „Starość to nie choroba”. W Australii dyrektorami domów dla osób starszych są przeważnie byli policjanci. U nas — lekarze. A starość to przede wszystkim dyskryminacja, dlatego osobę starszą trzeba chronić. Mamy Ministerstwo do spraw Rodziny, Młodzieży i Sportu. Kiedy zwracaliśmy się do niego o pomoc finansową, odmówiono nam: „Przecież macie osoby starsze”. To dyskryminacja, wszak osoby w podeszłym wieku to także rodzina. — Chyba za granicą jest zasadniczo inne podejście do problemów wieku starszego… — Podeszły wiek to wiek strat: młodość, zdrowie, uroda, przyjaciele, możliwości, dawne zainteresowania. Trzeba to przyjmować tak, jak jest, chyba że trzeba do tego podchodzić filozoficznie, umieć to zaakceptować. Problemy osób starszych są takie same w każdym kraju. Tylko stosunek do nich jest tam bardziej humanitarny i cywilizowany. W Anglii, na przykład, są wolontariusze, którzy pracują z więźniami w podeszłym wieku. U nas tego nie ma. — Uważa się, że kobietom łatwiej odnaleźć się na emeryturze — gotować, opiekować się wnukami… A mężczyznom trudniej, bo przyzwyczaili się realizować w pracy. — Nie mogę powiedzieć, że kobieta, która opiekuje się wnukami, marzyła o tym przez całe życie. Czy to jedyna rzecz, której by pragnęła? Wnuki szybko dorastają i wkrótce nie potrzebują już tak bacznej uwagi. Wcześniej wykładałam język angielski w instytucie medycznym. Bardzo często zwracał się do nas z prośbą o przetłumaczenie czegoś światowej sławy chirurg. Często dzwoniliśmy do siebie, był ode mnie znacznie starszy. I pewnego razu, kiedy był już na emeryturze, opowiedział, że stał się w domu „tybikiem”, bo tylko słyszy: „ty byś poszedł”, „ty byś zrobił”. — Jednym z najbardziej bolesnych momentów starości jest depresja... — Ukraina zajmuje pierwsze miejsce w Europie pod względem depresji wśród kobiet w podeszłym wieku. Kobiety żyją dłużej niż mężczyźni, dlatego średnio prawie 20 lat są samotne. A ponieważ kobiet jest w ogóle więcej, to u nas przeważająca liczba ludności po 60. roku życia to kobiety. Cierpią one z powodu samotności. Byłam zdziwiona, gdy przeprowadziłam badania i odkryłam, że na portalach randkowych w Internecie jest najwięcej kobiet z Rosji i Ukrainy. To te kobiety, które mają pieniądze na komputer, znają język angielski. Ze Szwajcarii, Francji, na przykład, takich ogłoszeń o poznaniu się jest bardzo mało. Problem samotności to straszna rzecz. — Galino Ołeksandriwno, proszę porównać europejskie placówki dla osób starszych z naszymi. Jakie są różnice? — Na Zachodzie, kiedy człowiek osiąga podeszły wiek, i tak mieszka osobno. A kiedy staje się staruszkiem, idzie do domu spokojnej starości, a nie do rodziny. To normalne, w domach żyje się dobrze. Mój ojciec będzie miał 78 lat, cały dzień siedzi w domu. Gdybyśmy mieli dobry dom spokojnej starości, to by się tam przeprowadził. U nas domy dla seniorów znajdują się za miastem, dlatego staruszkowie nie mają dokąd wyjść wieczorem, nie mogą pobyć wśród ludzi. W Europie — w miastach. A poza tym nasze domy dla seniorów mają bardzo duży personel, są kosztowne, a za granicą obsługuje je bardzo mały sztab. Tam specjaliści nie pracują na pełny etat, są wzywani, w odróżnieniu od naszych, nie ma elektryka, hydraulika itp. — Mówiła Pani, że wydajecie różne broszury dla seniorów. A czy nie wydawaliście gazety? — Wydawaliśmy jedyny na Ukrainie magazyn dla osób starszych „Czas żyć”, w którym opowiadaliśmy o problemach ekonomicznych, społecznych osób starszych, uczyliśmy bronić swoich praw, układać relacje w rodzinie, zajmować się twórczością itp. Szkoda, ale z powodu braku środków magazyn przestał się ukazywać. Zwrócić się do organizacji „Troska o starszych” można pod numerem telefonu: (380) 44 559-38-63, 229-54-61. Adres: 02100, Ukraina, Kijów, ul. Bażowa, 2, 23. E-mail: [kontakt ukryty]. „Żyje ten, kto nie żyje dla siebie, kto dla drugich wywalcza życie”, — mówił Wasyl Symonenko. Właśnie na takiej zasadzie zbudowana jest Ogólnoukraińska organizacja charytatywna „Troska o starszych na Ukrainie”: pomagając innym, jednocześnie uzdrawiasz swoją duszę. Dobro pomnaża dobro, nie ma czasu narzekać na los — życie toczy się dalej! Wolontariusze organizacji, systematycznie i wytrwale pomagając osobom starszym żyć pełnowartościowo, apelują: „Dodajmy lat do życia, życia — do lat”. Cóż takiego unikalnego jest w tej organizacji charytatywnej? O tym opowiada dyrektor „Troski o starszych na Ukrainie” Halyna POLAKOWA.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn