Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

ROSYJSKIE PRAWOSŁAWIE W ZWIERCIADLE ZWYCIĘSTWA I PAŹDZIERNIKA. Z okazji wizyty Patriarchy Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej (RPC) Cyryla w Charkowie

Слово Просвіти, №19 за 2011 рік

Olga RIZNYCZENKO, literaturoznawca, miasto Charków Charkowscy dziennikarze żywo dyskutowali o działaniach władz przed przyjazdem zwierzchnika RPC do „pierwszej stolicy” 8 maja. Wielu zastanawiało się, jak zostanie zaaranżowana scena na tzw. największym placu w Europie: kanonicznie od wschodu, twarzą do wodza światowego proletariatu, czy od heretyckiego zachodu, plecami do Ilicza. Moim zdaniem jednak obydwa warianty dotyczące pomnika Lenina, w wykonaniu „patriarchy typu putinowskiego” Cyryla Gundiajewa, którego w rosyjskiej prasie nazywa się „kremlowskim ministrem ds. zbawiania dusz” i „ambitnym misjonarzem-miliarderem w sutannie”, były uzasadnione i głęboko symboliczne. Na tle markowego w ideologicznym paradygmacie „russkiego mira” Zwycięstwa można mówić zarówno o historycznej roli RPC w ustanowieniu dyktatury proletariatu, jak i o owocnej współpracy RPC z NKWD-KPZR-FSB, kiedy to płynnie przekształcała się ona w awangardowy oddział partii władzy „jednoroscy” na całym terytorium dawnego Związku Radzieckiego. Główna intryga: czy „praworządni” Kernes z Dobkinem zdążą przed tym „pamiętnym” spotkaniem przystroić plac w triumfalne czerwone barwy. Otóż to. To naprawdę bardzo interesujące pytanie: o wspólną czerwoną istotę rosyjskiego prawosławia i bolszewickiej ideologii. Wystarczy przejrzeć prace kanonicznych rosyjskich historyków Tatiszczewa, Karamzina, Kluczewskiego, Sołowjowa, a przed tobą otworzy się obraz, od którego włosy stają dęba: historia RPC przesiąknięta jest krwią, torturami i terrorem. „Kuszącą herezją antychrześcijaństwa pod rozdartymi szatami rosyjskiego prawosławia” nazwał RPC rosyjski myśliciel I. Iljin, przekształconą w „idealne zło Lenina” i „realne zło Stalina” według M. Bierdiajewa, z jej dzisiejszą fazą w Rosji – „prawosławnym bolszewizmem”. Służbą „idealowi sodomskiemu”, „budową wieży babilońskiej” nazywał ks. G. Florowski Moskwę Trzeciego Rzymu i Moskwę Trzeciej Międzynarodówki – dwie przepaście. O przekształceniu czerwonego faszyzmu w nowy nacjonalistyczny militarny faszyzm, eurazjatycki z wyrazu twarzy i prawosławny w duchu codziennego wyznawstwa; jednopartyjny, z obowiązkową dla wszystkich obywateli historiozofią, z azjatyckim pogardzaniem osobą, z zaciekłym odrzuceniem wszelkiej wolności w imię tytanicznego mesjanizmu jednej szóstej świata, pod odnowionym imieniem „świętej Rusi”, pisał F. Stiepun. Jaskrawą ilustracją ocen RPC przez wybitnych rosyjskich filozofów może dziś służyć fakt, że to właśnie z Patriarchatu Moskiewskiego dziś płyną propozycje zaliczenia do grona świętych najokrutniejszych seryjnych morderców „świętej Rusi”. „Aż chce się wreszcie wykrzyknąć (o Stalinie): »Święty sprawiedliwy Józefie, módl się za nami do Boga«”, pisał w moskiewskiej gazecie „Zawtra” kapłan RPC Dmitrij Dudko. I to jest całkowicie niesprzeczny obraz, zważywszy na fakt, że Józef Dżugaszwili był inicjatorem odnowienia RPC w 1943 roku i na jego cześć w cerkwiach śpiewano toasty, a po śmierci „wodza narodów” 9 kwietnia 1953 roku przed panichidą patriarcha moskiewski i całej Rusi Aleksy powiedział dosłownie następujące słowa: „Nie stało się Wielkiego Wodza naszego narodu, Józefa Wissarionowicza Stalina. Zniknęła wielka siła, MORALNA, społeczna: siła, w której nasz naród odczuwał własną moc, którą kierował się w swoich twórczych pracach i przedsięwzięciach, którą pocieszał się przez wiele lat. Nie ma dziedziny, do której nie przenikałoby głębokie spojrzenie wielkiego Wodza. Ludzie nauki zdumiewali się jego głęboką wiedzą naukową w najróżniejszych dziedzinach, jego genialnymi uogólnieniami naukowymi; wojskowi – jego geniuszem wojskowym; ludzie najróżniejszej pracy niezmiennie otrzymywali od niego mocne wsparcie i cenne wskazówki. Jako człowiek genialny odkrywał w każdej sprawie to, co było niewidoczne i niedostępne dla zwykłego umysłu. My zaś, zebrani na modlitwę za niego, nie możemy przemilczeć jego zawsze życzliwego, troskliwego stosunku do naszych kościelnych potrzeb…”. Także Patriarchat Moskiewski istnieje dziś absolutnie w tej samej postaci, w jakiej został ukształtowany za czasów Stalina, Chruszczowa i Breżniewa: pielęgnowany przez komunistów i funkcjonariuszy GPU czerwonopopowszczyzna pod maską dostojnego prawosławia. Ilustrują to, nota bene, oświadczenia patriarchy Cyryla podczas jego ubiegłych wizyt w Kijowie, na przykład to, że nie wolno porównywać stalinizmu do faszyzmu, Stalina do Hitlera, ponieważ naród rosyjski poniósł w wojnie wielkie ofiary. Te oświadczenia patriarsze, tożsame z putinowskimi, trafnie komentuje rosyjska działaczka praw człowieka Walerija Nowodworska: „Dla każdego chrześcijanina jest niedopuszczalne dozowanie dobra i zła, dzielenie zła na domowe, czerwone, lepsze i obce, czarne, gorsze – to pełne bluźnierstwo. Chrześcijaństwo jest bardzo dogmatyczną nauką. Chrześcijanin nie może głosić, że zbrodnia jest dopuszczalna i że ma jakieś jej uzasadnienie”. Poparcie dla sowieckich mitologemów jest zgodne wyłącznie z agresywnym charakterem RPC, który przejawia się w popieraniu przemocy. RPC pochwala wojny, mordy, błogosławi głowice nuklearne. Pod kierownictwem prawosławnych kapłanów RPC, pod hasłami „obrony chrześcijaństwa na Rusi”, okresowo w Rosji, a zwłaszcza w Moskwie, dochodzi do krwawych rzezi. Zapewne żaden zachodni przywódca kościelny, od papieża rzymskiego do Billy’ego Grahama, nie odważyłby się dziś, po II wojnie światowej, powiedzieć tego, co powiedział Cyryl pilotowi wojskowemu, którego dręczyło sumienie z powodu bombardowania Afganistanu: „Wojskowy odpowiada tylko za wykonanie rozkazu. Przysięga i ślubowanie zwalniają go od pytań etycznych. A Kościół ma mu w tym pomóc”. Zapewne w tym momencie czerwonego batiuszkę w Gundiajewie zastąpiło jego prawdziwe „Ja” oficera KGB, agenta wpływu Michajłowa, o którym wspominał na łamach „Komsomolskiej Prawdy” inny były agent KGB archimandryta Augustyn (Gundiajew zaczynał jako proboszcz genewskiej parafii MP i doniósł na starszego kapłana): „A genewski protoprezbiter-sekretarz, który podstawił protoprezbitera, do dziś mignie w »pudle« i uczy nas z ekranu patriotyzmu…”. „Jakkolwiek obrzydliwy byłby bolszewizm, można sobie wyobrazić coś jeszcze obrzydliwszego – bolszewizm w imię Chrystusa – tak jakby przewidując przyszłość Rosji początku XXI wieku, pisał znany rosyjski myśliciel pierwszej połowy XX wieku G. Fiedotow. – Metody GPU w służbie Kościoła byłyby tysiąc razy obrzydliwsze niż te same metody w służbie bezbożności”. Czyż nie tymi samymi czekistowskimi metodami: naciskiem, intrygami, nagonką na innowierców i inaczej wierzących, podkładaniem pod stołem prowokacji międzywyznaniowej wrogości na tle wystawnych przemówień przed zmanipulowanym tłumem, patriarcha czarnej sotni wprowadza kremlowską neookupacyjną ideę „russkiego mira” podczas swojego kolejnego najazdu na Ukrainę?! I może w tym również jest jakiś głębszy podtekst, że dokonuje on tego „najazdu” na psychikę swoich charkowskich wielbicieli właśnie na placu, który przez niejedną dekadę nosił imię założyciela CzK-GPU-NKWD-KGB Dzierżyńskiego! Tradycyjnie w swoich wystąpieniach przed szeroką publicznością Cyryl, wypełniając tradycyjną dla RPC „ochronną” funkcję, popiera oficjalną oligarchiczną władzę, nazywając oburzenie ludzi istniejącym totalitaryzmem grzechem zazdrości i złości. Na ten sam grzech wskazuje się dziennikarzom, kiedy pytają o zegarki na rękach kapłanów wartych dziesiątki tysięcy dolarów i o jego nieposkromioną miłość do luksusowych samochodów… Ci sami dziennikarze, którzy pozwalają sobie zapytać Cyryla o jego pierwotną akumulację kapitału w postaci handlu tytoniem i wódką, nieobłożonym podatkami dzięki przynależności do Kościoła, są nazywani nie inaczej jak „Judaszami”. Z tego niezależne rosyjskie portale internetowe wyciągają wniosek, że jedynym Bogiem dzisiejszej RPC są Pieniądze. Patriarcha Cyryl od dość dawna zarekomendował się jako zwolennik połączenia władzy świeckiej i kościelnej – niebezpiecznej tendencji, która grozi odebraniem ludziom podstawowych wolności i przekształceniem RPC w totalitarną instytucję tłumienia praw i wolności człowieka i obywatela. Nawiasem mówiąc, M. Bierdiajew tak opisał tę koncepcję zasadniczego monizmu w relacjach między Cerkwią a państwem: „…państwo rozumiane jest jako funkcja i organ Kościoła, a państwo nabiera ogarniającego znaczenia. Zasadniczy dualizm dwóch porządków – Kościoła i państwa, Królestwa Bożego i królestwa cezara, który przetrwa do końca świata, nie jest uznawany, zostaje zatarty. To jedna z wiecznych pokus, czyhających na świat chrześcijański, i na jej podstawie powstają utopie przybierające różne formy – od teokracji papieskiej i cesarskiej po komunizm i eurazjatyzm. Eurazjaci nazywają to nie teokracją, lecz ideokracją. Ideokracja to panowanie wyodrębnionej kasty rządzącej, która pretenduje do bycia nosicielem prawdziwej ideologii komunistycznej”. Właśnie wychodząc z ciągłości prawosławno-cywilizacyjnego eurazjatyckiego modelu Orda–Moskwa–Imperium Rosyjskie–Sowdepia–Russkij Mir (Eurazja), realizowana jest dziś rosyjska strategia geopolityczna, której istotę doskonale oddał rosyjski poeta XIX wieku A. Tołstoj: I nadejdzie czas, Nasz chan ustąpi chrześcijanom, I znów powstanie naród rosyjski, I ziemię jeden z was zbierze, Lecz sam nad nią stanie jako chan! Czyli Moskwa, która wyszła z Ordy i która wchłonęła ideę wschodniego despotyzmu i pogańskiego ubóstwiania wodza, a potem, z przyczyn politycznych, przyjęła bizantyjską obrzędowość, nigdy nie zmieniła swojej istoty: ani w epoce opriczniny Iwana Groźnego, ani za czasów „Wszechpijanych soborów” Piotra Pierwszego, ani w dobie triumfu „Prawosławia, Samodzierżawia, Narodowości” dynastii Romanowych, ani w czasach czerwonego terroru Lenina-Stalina, ani dziś, gdy uporczywie ciągnie do swoich objęć nasz kraj, podczas gdy Ukraina, mentalnie, psychologicznie, z właściwym sobie indywidualizmem, kodeksem prywatności, mnogą dyskretnością i soborowo-prawną świadomością kościelną, jest absolutnie obca i nie do przyjęcia dla tego wschodnio-despotycznego modelu rozwoju. A jak zauważa jeden z obecnych ideologów doktryny eurazjatyckiej S. Pichtin: „Współczesnej rosyjskiej świadomości… powinna być obca filozofia pokojowego współistnienia, …polityczna strategia odrodzenia Rosji nie może być niczym innym jak realizacją polityki imperializmu. Uznania zasługuje tylko taki pokój, który jest wynikiem, kontynuacją i potwierdzeniem rosyjskiego zwycięstwa”. Czy to nie właśnie ten przekaz o „russkiej Pobiedzie” niesie dziś do wiernych UPC MP w Charkowie patriarcha Cyryl?

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn