Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 6strona oryginału ↗

Wspierali mnie znajomi i nieznajomi

Слово Просвіти, №19 за 2014 рік

W nr 49 „Słowa Proświty” z 2013 roku zamieściliśmy opowieść o Irynie Rabczeniuk, kijowskiej nauczycielce-logopedzie, która 1 grudnia doznała ciężkiego urazu, ponieważ podczas pikietowania Administracji Prezydenta znalazła się z rodziną w pobliżu miejsca zdarzenia. Obecnie opowiedziała o swoich dalszych losach, a co najważniejsze — o dobrych ludziach, którzy pomogli jej w nieszczęściu. Anna Komorowska odwiedziła chorą Rabczeniuk. — Początkowo leżałam w kijowskim 17. szpitalu. Niski pokłon jego lekarzom. Szczególne podziękowania dla Tetiany Witalijiwny Baranowskiej, zastępcy ordynatora. W grudniu przeszłam tam dwie operacje, stamtąd przeniesiono mnie do Centrum Mikrochirurgii Oka, gdzie wykonano jeszcze jedną operację, potem do Pierwszego szpitala na Czerwonym Chutorze, gdzie znów mnie operowano. Pod koniec stycznia w Centrum Mikrochirurgii operację oka przeprowadził mi profesor Kondratenko, a pod koniec lutego wysłano mnie na leczenie do Warszawy do szpitala MSW. Tam operowano mnie jeszcze raz. W polskim szpitalu byli też inni poszkodowani na Majdanie. Odwiedziła nas żona prezydenta Polski pani Komorowska, stale przychodzili wolontariusze, odwiedzali nas Ukraińcy mieszkający w Warszawie oraz pracujący tam zarobkowicze. Po operacji Polacy zabierali nas do swoich rodzin na pewien czas, do następnej konsultacji. Mieszkałam w rodzinie pana Marcina i pani Joanny Święcickich. Pan Marcin jest politykiem, zajmuje się pracą dyplomatyczną. Rodzina jest bardzo wrażliwa. Z rodziną Święcickich utrzymujemy kontakty. Pan Marcin (jest członkiem ich parlamentu — Sejmu) często bywa w Kijowie, pani Joanna również. Spotykamy się, staliśmy się jak rodzina. Zaskoczyło mnie zachowanie rannych, ich silny duch, wytrwałość. Myślałam, że to ja będę musiała wspierać, pocieszać chłopaków. Ale oni mieli podniosły nastrój, żadnej depresji. Jurij z Krymu, który stracił wzrok, był ruchliwy, niezmordowany, był wolontariuszem, pomagał rannym. Tak samo Witalij Andrejew z Kijowa, który również stracił oko. Na oddziale chirurgii, traumatologii był ranny, poparzony Iwan z obwodu tarnopolskiego. Nie zobaczyliśmy jego twarzy, cały czas był zabandażowany, ale ducha walki też nie stracił. Polacy nie zapominają o swojej historii: na placu w centrum Warszawy umieszczone są fotografie zniszczonego miasta, a także proces jego odbudowy. Zyskałam nowych przyjaciół — Polaków. Jestem szczerze wdzięczna polskiemu Klubowi Inteligencji Ukraińskiej, polskim lekarzom, a także wszystkim kijowskim, w których się leczyłam; jestem wdzięczna ludziom na Instytuckiej, którzy odciągnęli mnie i mojego męża od „Berkutu”, temu chłopakowi, który uratował moją córkę. Wspierała mnie ogromna liczba ludzi, znajomych i nieznajomych. Jestem im wdzięczna. To wsparcie dodawało sił. Na Nowy Rok wywieziono mnie na Majdan, jeszcze na wózku. Będąc tam, nabrałam sił, zobaczyłam wielkie barykady i poczułam się spokojniej. Mama Iryny Wasyliwny, przewodnicząca stachanowskiej „Proświty” na Ługańszczyźnie Nina Hejko również jest poruszona uwagą polskich przyjaciół, którzy ratowali córkę. Opowiada: „U nas w Stachanowie jest polska organizacja „Krakowianka”. Kieruje nią pani Ewa. Polacy bardzo hucznie obchodzili 20-lecie organizacji, aktywnie wspiera ich we wszystkich działaniach Polska. Zaproszono mnie na święto i ja, jeszcze nie wiedząc, że moje dziecko trafi do Polski na leczenie, powiedziałam takie słowa: „Obecnie naszą najbliższą siostrą jest Polska, najszczerszą przyjaciółką jest Polska, najbardziej bezkompromisowym adwokatem jest Polska. Ukraińcy i Polacy zdołali znaleźć moment, zdołali pokłonić się sobie nawzajem, wybaczyć historyczne wojny i wejść na przyjazną, szczerą i ciepłą drogę współistnienia”. Po tym ich konsul i ksiądz podeszli do mnie i powiedzieli: „Pani, tak dobrze o Polsce jeszcze nikt nie mówił”. Teraz ja w swoim imieniu, w imieniu mamy przekazuję Polakom wielkie podziękowania za pomoc mojemu dziecku, za ich człowieczeństwo. Przecież mimo wszystko można znaleźć kompromis, zrozumieć, że nowe pokolenie powinno dorastać w nowy sposób, przyjaźnić się. Historię trzeba pamiętać, ale nie po to, by zatruwać sobie serce”. Rozmawiała Nadija KYRIAN

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn