Strona · s. 7strona oryginału ↗
Pazury w wątrobę
Слово Просвіти, №19 за 2014 рік
W ciężkiej godzinie myślą wybiegasz ku temu, co zapowiedział święty Prorok Taras Szewczenko. Wypala mózg ostrzeżenie o złowrogim zagrożeniu: „Nadejdzie nieszczęśliwy dla ciebie czas i zapuści pazury w wątrobę”. Co to za pazury? Tylko niemowlę w kołysce nie wie, jeszcze nie zna. Odwróć i ustrzeż, Losie, aby za jego życia nie rozrywały duszy szpony dwugłowego orła. Tego, który w herbie rosyjskiego caratu niby upolował, chwycił łapskami tak zwaną „państwowość” — symbol kuli ziemskiej. Za czasów T. Szewczenki pod tym „sztandarem” zdobywcy straszyli: „Drżyj, Kaukazie, idzie Jermołow”. I rozbijali „dobre żebra i serce” górali, nienasycenie przelewając rzeki krwi nowych i nowych ofiar.
Vadym PEPA
Orzeł w naturalnej swobodzie i ten, który wywyższa cesarską koronę, to dwie wielkie różnice. Wysoko na niebie szybuje szaropióry. A pomazańców Bożych błogosławi krwawy. Drapieżny. Podstępny. Nienasycony… Wszystkiego złego, odrażającego, godnego potępienia nie sposób wyliczyć. I żadnym przebiegłym sługusom wszystkiego tego obrzydliwego nie uda się zmyć. Nie wybielić. Po skrajnie wyczerpującej ośmioletniej wojnie narodowowyzwoleńczej pod wodzą Bohdana Chmielnickiego wielce doświadczona kozacko-ruska Ukraina szuka niezawodnego sojusznika. Pokłada nadzieję w układzie z sąsiadem, który wyznaje tę samą wiarę — prawosławie. A ten, poświęcone na Radzie Perejasławskiej, w zmowie z kim tylko się da, zdradza. Komu tylko nie pomaga, by przekształcić życiodajną ziemię współwyznającego narodu w całkowitą ruinę. I sam dziobie, odrywa, gdzie tylko dopadnie. Oczy wyjmuje, a trupa nie chce. A im dalej, tym straszniejsza zguba. Złowieszcze szatańskie opętanie — „wściekły swat” Piotr I. Wtedy nie tylko do jakiegoś tam „ukraińskiego burżuazyjnego nacjonalizmu”, ale i w ogóle do „nacjonalizmu” zaborcza ideologia jeszcze nie dorosła. Zdobyła się jedynie na „zdrajcę Mazepę”. A kogo on zdradził, ukraiński hetman? Tego, któremu wyczerpującą charakterystykę dał genialny rosyjski pisarz Lew Tołstoj. Tylko kto o tym wie. Ono pod siedmioma zamkami. Nie do rozgłosu. Bo prawdziwe. Podaję we własnym tłumaczeniu. W języku ukraińskim nigdy nie drukowano: „Od Piotra I zaczynają się szczególnie uderzające i szczególnie bliskie oraz zrozumiałe dla nas okropności rosyjskiej historii. Opętany, pijany zwierz, gnijący od syfilisu, ćwierć wieku wygubi ludzi, straca, pali, zakopuje żywcem w ziemię, więzi żonę, wpada w rozpustę, cudzołoży. Sam, bawiąc się, ścina głowy, bluźni, jeździ z podobizną krzyża oraz z cybuchem w kształcie narządów płciowych i podobizną ewangelii — skrzynką z wódką. Koronuje dziwkę swoją i swojego niewolnika, rujnuje Rosję i straca syna. I nie tylko nie wspominają jego zbrodni, ale dotąd nie ustają wychwalania dzielności tego potwora i nie ma końca wszelkiego rodzaju pomników dla niego” (Pełne zebranie pism. — Moskwa, 1936. — T. 26. — S. 568). Ukraina pod wodzą wysoko wykształconego Iwana Mazepy pragnęła wyrwać się z dzikiego ordyńskiego jarzma, ze zwierzęcego bezprawia, rwała się do światła, do wyższych ludzkich ideałów, do humanizmu przynajmniej w europejskim wymiarze. Nie było dane. Pijany zwierz udusił nadzieje na wolność, niepodległość, państwowe samorządowanie jednego z największych europejskich narodów. Jego odwieczne nadzieje na lepszy los obsiadła, jak chwasty żyto na szczodrych łanach, moskiewska lulek. Naturalną świadomość narodową udusiła pętla z zgubnym piętnem — „mazepińcy”. W 1918 roku o żadnych banderowcach, jak i o żadnym Romanie Szuchewyczu, nawet myśli nie było. Ale zwierz z otchłani rwie się na łowy. Pod jego zwierzchnictwem ordyńskie dzikie zwyczaje rzucają się grabić cudze. A na usprawiedliwienie najazdu znajduje nie jedną przyczynę: „wyzwalać pracujących” od „burżujów”. A jeszcze — ratować od „religijnego opium”. Żeby nie kadzili mu „brzuchaci kaci w sutannach”. I dokładnie tak, jak i teraz, w XXI wieku, obłąkana agresja rozdziera, rwie na kawałki Ukrainę. Podważa, jak świnia pod dębem, władzę centralną. Rozdrabnia, osłabia ją, ogłaszając jeszcze jakieś tam niby ukraińskie „rządy” to w graniczącym z Rosją Charkowie, a to jeszcze dalej, na śmiesznym poboczu — w Taganrogu. To jak przy szyi kobyły ogon. Ale i tego za mało, żeby pochłonąć chyba jakiś obszar sąsiedniej terytorium. Więc dziel na mniejsze kawałki, żeby łatwiej trawić. Zapuszczaj pazury w wątrobę. Wyrywaj z żywego ciała szponami dwugłowego drapieżnika-mutanta chimeryczną Doniecką, a po tej zaczepce — Krzyworosko-Doniecką republikę radziecką. Prawie wiek minął od dawnych krwawych potworności, potępionych przez całą ludzkość i krwawymi wierszami wpisanych w historię świata. A powtarza się jeden do jednego. I gdzie? W cywilizowanym państwie. Na Wschodzie miłującego pokój z wrodzonego charakteru rdzennego narodu Ukrainy. Wielki wódz pracujących całego świata pouczał mniej bystrych zwolenników: musimy przyciągać na swoją stronę bandytów i przestępców, żeby ten materiał nie wykorzystali nasi wrogowie. Ulegli sługusy posłuchali. I w lutym 1918 r. oddali złotogłowy Kijów na pastwę rozwścieczonej z przepicia bandy pod komendą jeszcze ciepłego oficera Rosyjskiej Armii Cesarskiej Murawiowa, przybysza z guberni kostromskiej, na tyle kryminalnego, że po jakichś trzech miesiącach został zabity, jak wybryk natury, przez tych samych bolszewików, ale już w Symbirsku. A przed swoją haniebną śmiercią dokonał w złotowierchiej stolicy nad Dnieprem takiej rzezi, na którą nawet Szatan z piekła by się nie odważył. Rozkazał bombardować z armat budynki państwowe, muzea, majestatyczne świątynie, a przede wszystkim — budynek przewodniczącego Centralnej Rady Mychajła Hruszewskiego. Zaczarowany pięknem rodzinnej ziemi Mikołaj Gogol mówił, że rzadko który ptak doleci do środka Dniepru. A pociski z błogosławieństwem od dwugłowego orła jeszcze jak przelatywały z lewego niskiego brzegu na prawy wysoki. I przekształcały wzniesione w niebo rękami ludzkimi w całkowite ruiny.
A gdyby to było tylko to. Oddziały Czerwonej Gwardii i Armii Czerwonej, podporządkowane właśnie Murawjowowi, „stawiały pod ścianą”, rozstrzeliwały na miejscu każdego przechodnia za wyszywaną koszulę, za ukraińskie słowo na ustach, a nawet za chłopski kożuch. Niepotrzebny był donos, jak teraz w Słowiańsku, gdzie na język ukraiński ogłoszono polowanie, jak na zwierzynę podczas łowów. W 1918 roku północni „bracia” przynieśli „wolność” na bagnetach. A teraz ona jest pod lufami automatów i karabinów snajperskich doskonałej niemieckiej produkcji. I do kogo apelować, skoro na Krymie w ogóle, a w Sewastopolu w szczególności, a do tego jeszcze tu i tam świadomi Ukraińcy muszą trzymać język za zębami, bo tylko patrzeć, jak sprowadzisz na siebie nieszczęście. Jak od Antychrysta zesłanie. Wielkanoc. Biją dzwony. Wiosna niesie ciepło. Ożywa przyroda. Zielenieją życiodajne łany. Wzrusza pierś nadzieja na odrodzenie Państwa Ukraińskiego jako wolnego wśród wolnych i równego wśród równych w kręgu narodów świata. A ekrany telewizyjne wtrącają w mrok średniowiecza. W mieście Rubieżne, przytulonym do ukraińskiej duszy żarliwym poetyckim słowem Wołodymyra Sosiury, który urodził się na Donbasie, tam, gdzie stacja Debalcewe, nie wiadomo jakiego pomiotu i nie wiadomo jakiego sumienia separatyści w dosłownym znaczeniu tych słów wykręcają mężczyźnie ręce i przywiązują schwytanego w biały dzień plecami do słupa, znęcają się, torturują człowieka z zakrwawioną inteligentną twarzą, drwią z mieszkańca bliskiego mu miasta. Skąd oni, ci sadyści? Z jakich ostępów? Z jakiej ciemności? Nie od ordyńców przecież chana Batyja? Nie pozwoli przecież Najwyższy tym łowcom ludzi zmartwychwstać. A może z tego szatańskiego pomiotu, który stawał przed oczami Mykoły Gogola. A innym nie dano widzieć. Tym bardziej, że ani wstydu, ani sumienia. Ukrywają coś podobnego do jakiejś ludzkiej postaci złowieszcze czarne maski. Jak u średniowiecznych katów z toporami na miejscu straceń. Jak w przerażających czasach inkwizycji. Z tą tylko różnicą, że pośród kozaków, za nie tak znowu dawnego ustroju pułkowego, nigdy nie pojawiali się domorośli kaci. Broń Boże brać grzech na duszę, która powołana jest być uczciwą przed Panem. Najmowano katów do egzekucji spośród cudzoziemców. Ludowa zasada przestrzegała przed zamachem na życie współwyznawcy. Podania z ust ludu potępiały zabójcę, którego duszy matka Ziemia odmówiła dania dwóch łokci dla pośmiertnego spoczynku. Dla niego na wieki wieków niewymowna kara – na widłach Księżyca podnosić na widłach rodzonego brata – przestroga dla każdego, kto zwraca wzrok w niebo. Lecz czy wiedzą o tym oszalali „separatyści”? Zatykają uszy, odwracają się z nienawiścią od pradawnego języka narodu ukraińskiego, który „od stworzenia świata”, jeśli iść za słowem świętego pisma, pielęgnuje dobro na odwiecznie swojej ziemi, od nikogo nieodebranej, niezagrabionej, a dziedziczonej nieprzerwanie od poprzednich pokoleń przez następne. I tych tak zwanych „nieznanych” przebiegli politycy już bez szmacianych masek, a tacy z wyglądu, że mają coś na myśli, nakłaniają masowo krzyczeć, aby ich „usłyszano”, aby kijowska władza wchodziła z nimi w nie wiadomo jakie negocjacje. Boże sprawiedliwy! Cztery lata cackali się na swoich rękach ze swoimi własnymi zekowskimi i przezekowskimi kierownikami i rządzącymi i nie zająknęli się, że komuś potrzeba kogoś wysłuchać. I nagle jak tamę przerwało. Jakie mogą być negocjacje z tymi, na przekupienie których wydawane są szalone środki, aby zrealizować dawno opracowane poza granicami Ukrainy dalekosiężne plany: zerwać wybory prezydenta, pozbawić Ukrainę niepodległości, suwerenności, wciągnąć ją w taką samą kolonialną zależność, jak w czasach carskiej i komunistycznej imperii. Na jakie ustępstwa iść? Tylko podaj rękę – oderwą i na osłabione ciało rzucą się, by dobić. Na czyj rozkaz dzieje się zbrodnicze, bezprawne, całemu światu wiadomo. Pod żadnymi maskami „zielonym ludzikom” z najnowszą bronią i w takich samych nowoczesnych kamizelkach kuloodpornych nie ukryć się. To przywódcy z guberni tej samej przestrzeni geograficznej, która zrodziła Murawjowa. Zrzuceni dywersanci mobilizują, najpierw, tych, którzy za wybranej przez nich wczorajszej władzy byli zagonieni do kopanek. Pomnażali miliardowe majątki rządzących klanów. A obecnie za setkę-dwie w najlepszym razie „zielonych”, a w gorszym – hrywien wykrzykują, jak papugi, zadane z tych szczytów, które cztery lata obdzierały gnębionych do nitki. Przez niesłychane zdzierstwa watażkowie zmuszeni byli panicznie uciekać, ratować się od ogólnonarodowego gniewu. Pochwycili, pociągnęli ze sobą lwią część miliardowych majątków z państwowej kasy. Ale na wygnaniu nie znajdują spokoju, nie śpią nocami, szaleją z żalu za tym porzuconym, czego nie zdążyli pochwycić albo nie wystarczyło kamazów i helikopterów, żeby wywieźć. Podjudzają popleczników, którzy nie rozbiegli się, a przyczaili, budzą się nocami ze strachu, że sprawiedliwego sądu nie uniknąć, przyjdzie rozstać się z nielegalnie przywłaszczonym. Wytrząsają napełnione skradzionym kieszenie, odrywają od serca, wyrzucają na przekupstwa biedoty miliony, byle nie rozstać się z miliardami. Zwołują z kopanek na masowe przepychanki i zwierzęce napady z kijami oraz ostrymi, jak w strefach, zaostrzonymi prętami, na zwolenników jedynej, niepodzielnej Ukrainy. Zesłani prowokatorzy podburzają: „nie ma życia bez języka rosyjskiego jako drugiego państwowego”. Bez pracy można. Z mizernymi emeryturami także. Nie do ekologii. Nie do nadmiernych emisji szkodliwych do atmosfery. Nie do wycinania chronionych lasów dla budowy luksusowych posiadłości dla wybranych.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
