Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

Językiem faktów

Слово Просвіти, №19 за 2014 рік

3 maja zostali zwolnieni. Ale to nie zasługa naszych urzędników. Po prostu moskiewscy panowie „obrońców” Słowiańska wydali rozkaz i Europejczycy odzyskali wolność. Niektórzy z nich byli tak przerażeni, że przed kamerą mówili, iż byli zaledwie „gośćmi” „ludowego” mera Słowiańska Ponomariowa. I dopiero po dotarciu do domu opowiedzieli, co wycierpieli w piwnicach SBU. Trzech pracowników SBU wymieniono na „ludowego” gubernatora obwodu donieckiego i jego dwóch zastępców. Reszta niewinnych ludzi cierpi w lochach katowni. Kto ma zadbać o ich uwolnienie? Kto ma usłyszeć 80—90% patriotów Ukrainy na Donbasie? ATO, niestety, nie prowadzi ofensywy, lecz się broni. Traci swoich bojowników, zamiast zmieść tę nieczystość z powierzchni obwodów donieckiego i ługańskiego. W tym celu trzeba przyznać się do błędów kadrowych Turczynowa przy mianowaniu przewodniczącego Donieckiej Obwodowej Administracji Państwowej Serhija Taruty, którego na to stanowisko rekomendował Achmetow, i którzy po prostu dobrowolnie oddali obwód doniecki, oraz niezwłocznie naprawić ten błąd. Nie śmieszyć świata organizacją idiotycznego patrolowania ulic przez pracowników przedsiębiorstw Achmetowa razem z milicją, zamiast zmusić bojowników do złożenia broni, zwolnienia zajętych pomieszczeń i zaprzestania targów władzy z „panami” Donbasu. Zwłoka kosztuje, jak widać, bardzo wiele młodych istnień, kalectw proukraińskich donieczan i ukraińskich żołnierzy, którzy giną przez ignorancję, niezdecydowanie, niekompetencję, głupotę, tchórzostwo przywódców władzy centralnej oraz zdradę i przekupność lokalnych urzędników i oligarchów. Należy przeprowadzić niezwłocznie, choć spóźnioną, ale prawdziwą operację antyterrorystyczną, a nie słuchać wezwań tych, którzy zorganizowali to bezprawie, by przerwać ATO i siadać z mordercami do negocjacji. Zwłaszcza teraz, po przeprowadzonym przez nich tak zwanym referendum, po czym do Kijowa przybędą wysłannicy Partii Regionów od „panów” Donbasu z „protokołami” „referendum” jako jeszcze jednym dowodem swojego poparcia wśród ludności, którego od dawna nie mają. Wymachując papierkami z narysowanymi tam kłamliwymi procentami, chórem zaśpiewają: do Federacji Rosyjskiej nie chcemy, a chcemy przywileju na nieograniczone bezprawie w swoich włościach, gdzie królowaliśmy, w obwodach donieckim i ługańskim. Oni chcą takiej federacji, aby centrum nadal dotowało Donbas, a oni sami mianowali gubernatorów i nadal czynili to, co wcześniej. Po co im to potrzebne — wiadomo, ale to nie urządza większości donieczan. Każdego dnia sytuacja tylko się pogarsza, bo przez dziurawą granicę płynie uzupełnienie „zielonymi ludzikami” i bronią. Na Ługańszczyźnie utworzono komitet organizacyjny i komisję wyborczą, na czele których stanęli kierownicy i aktywiści organizacji społecznych: obwodowego zjednoczenia „Proświta”, Komitetu Wyborców Ukrainy, kobiecej organizacji praw człowieka „Czajka”, towarzystwa pedagogicznego im. Hr. Waszczenki, „Młodej Proświty”, Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Kijowskiego, Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego, naukowców ługańskich uczelni wyższych i innych. Pracami tymi kierował przewodniczący ługańskich prośwician Wołodymyr Semystiaha. To on ogłosił wyniki głosowania mieszkańców Ługańska na konferencji prasowej w agencji UNIAN oraz udzielił obszernego wywiadu telewizyjnego za pośrednictwem stacji telewizyjnych Strasburga dla mieszkańców Niemiec, Francji, a osobno — Europy Zachodniej w ogóle. W celu przeprowadzenia „referendum ludowego” za pośrednictwem centralnych i lokalnych mediów ogłoszono datę oraz formę sondażu, wydrukowano 100 tys. kolorowych kart do głosowania z dwoma pytaniami: „Czy popierasz integralność terytorialną Ukrainy?” …„Tak”, „Nie”… 4 maja spośród 31 wspólnot miejskich i rejonowych nie udało się ustalić woli jedynie mieszkańców Krasnego Łucza, Lisiczańska oraz rejonu miłowskiego. Ze 100 tys. wydrukowanych kart udało się wykorzystać 89 560. Liczba głosów oddanych na wariant „Tak” w pierwszym pytaniu wyniosła 67 782 (70,1%), a „Nie” — 24 091 (26,9%). Żadnego wariantu nie wybrało 2687 (3%) głosujących. Liczba głosów oddanych na wariant „Tak” w drugim pytaniu wyniosła 78 544 (87,7%), na wariant „Nie” — 8060 (9%). Żadnego wariantu w drugim pytaniu nie wybrało 2956 osób, czyli 3,3%. Naukowcy przeprowadzili dodatkowy sondaż socjologiczny, który wykazał, że młodzież zignorowała „referendum ludowe”, 30% ankietowanych stanowiły kobiety, które zachowywały się niezwykle agresywnie. Absolutną jednomyślność w pierwszej kwestii wykazali wyborcy miasta Swatowe i rejonu swatowskiego — 100,0%. Ogólnie rzecz biorąc, wyborcy północnej Ługańszczyzny (a jest to Słobożanszczyzna) niemal jednomyślnie poparli integralność terytorialną Ukrainy. Inny obraz przedstawiło południe obwodu, gdzie głosy rozłożyły się niemal po połowie, chociaż i w tym przypadku większość opowiedziała się za integralnością terytorialną państwa. Przeprowadzenie sondażu w południowych rejonach wiązało się z ryzykiem utraty życia. Przykładowo, w mieście Antracyt, gdzie przepytano 2050 respondentów, po ingerencji w proces sondażu dońskich kozaków oraz uzbrojonych nieznanych osób w mundurach maskujących, członkowie „komisji wyborczej” oraz naukowcy byli ścigani samochodami niemal do samego Ługańska. Analogiczna sytuacja miała miejsce w Ałczewsku. Niezwykle agresywnie zachowywali się przedstawiciele prorosyjskich organizacji społecznych oraz Komunistycznej Partii Ukrainy i Partii Regionów. Dodatkowe badanie wykazało, że w przemysłowych rejonach obwodu miejscowa ludność jest zastraszana przez tak zwanych separatystów i nie posiada obiektywnych informacji na temat sytuacji zarówno w całej Ukrainie, jak i na Ługańszczyźnie w szczególności. Choć i przy tym niektóre przykłady z przeprowadzenia „referendum ludowego” można nazwać anegdotycznymi. Tak oto na jednym z punktów kontrolnych między Ługańskiem a Ałczewskiem udało się ustalić, że z 12 obecnych separatystów (z których 1 to kobieta), 10 potwierdziło, że popierają integralność terytorialną Ukrainy, ale przy tym nie potrafili wyjaśnić, dlaczego w takim razie buntują się?.. Na tym tle dziwne okazały się oświadczenia ługańskich buntowników, że 11 maja, podczas ogólniobowodowego referendum, 90% wyborców zagłosuje za „Aktem państwowej samodzielności Ługańskiej Republiki Ludowej”. I to przy założeniu, że jako taka ogłoszona ŁRL nie istnieje. Co zatem pokazały wydarzenia 11 maja na Ługańszczyźnie? Po pierwsze, na tydzień przed tak zwanym referendum na terenie obwodu rozpoczął się kryminalny rozbój, powszechne pijaństwo, szabrownictwo i rozboje ługańskich „robin hoodów”, co objawiło się w okradaniu sklepów jubilerskich, spożywczych, salonów samochodowych, pogromach oddziałów PrywatBanku i ich bankomatów. W szczególności w Ługańsku zrabowali z samochodu inkasenckiego 1 mln hrywien. Po drugie, wydrukowano na papierze offsetowym jedynie 50% tak zwanych kart do głosowania na czarno-białej drukarce bez specjalnych zabezpieczeń. Przy tym nie zaprzeczano brakowi środków na pełny druk. Po trzecie, samo „referendum” odbywało się pod lufami automatów. W szczególności na terenie Ługańskiego Narodowego Uniwersytetu im. Tarasa Szewczenki dwa lokale wyborcze ochraniało półtora tuzina uzbrojonych w automaty osób. Po czwarte, lokale wyborcze nie były wyposażone w kabiny do tajnego głosowania, a zaproszeni do głosowania nie wiedzieli, za czym głosują, i na próżno szukali wiersza o przyłączeniu regionu do obwodu dniepropetrowskiego. Po piąte, wyborcy Ługańszczyzny przebywali w blokadzie informacyjnej, kiedy zamiast wyłączonych ukraińskich kanałów telewizyjnych transmitowano jedynie rosyjskie. Czasami sprawa dochodziła do absurdu. Przy przekraczaniu granic administracyjnych Donbasu w pociągu pospiesznym nr 20 Kijów – Ługańsk transmitowano znany radziecki szlagier „Mój adres to nie dom i nie ulica, mój adres to Związek Radziecki”, który przerywany był patetycznymi wezwaniami „Słuchajcie, słuchajcie Moskwy!”, po czym transmitowano szlagier — „Całe życie przed nami, miej nadzieję i czekaj!”. Po szóste, jak wykazało „referendum ludowe” przeprowadzone 4 maja, ługańska Słobożanszczyzna w tę niedzielę odmówiła poparcia buntowników: w 4 rejonach wyborcy odmówili udziału w separatystycznym referendum, a w 9 rejonach wzięli w nim udział tylko nieliczni. W innych wspólnotach urny wypełnione ledwie w 10%, lub maksymalnie w jednej czwartej, były przedstawiane niemal jako 90-procentowe poparcie „Aktu” samodzielności ŁRL. Społeczeństwu udało się zarejestrować, że głosowali głównie etniczni Rosjanie, którzy wyemigrowali na terytorium Ługańszczyzny 20–30 lat temu, a uświęcały to widowisko Partia Regionów, Komunistyczna Partia Ukrainy, miejscowi oligarchowie, byli pracownicy komsomolscy (w tym wczorajsi kierownicy obwodu) oraz deputowani ludowi Cariow, Jefremow, Horochow, Struk i inni. Nie obyło się też bez ingerencji LDPR i osławionego Żyrinowskiego, który nie tylko finansował i agitował za miejscowymi separatystami, ale także podarował im opancerzony samochód z symboliką LDPR. Całego tego cyrku absurdu można było uniknąć, gdyby nie powszechna zdrada, niemoralność, nieodpowiedzialność i brak profesjonalizmu wszystkich gałęzi ukraińskiej władzy. Centrum Prasowe Ługańskiego Obwodowego Zjednoczenia Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. T. Szewczenki 5 maja 2014 r. w agencji UNIAN odbyła się konferencja prasowa przedstawicieli „Komitetu Sił Patriotycznych Donbasu”, „Komitetu Wyborców Ukrainy”, Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. T. Szewczenki, którzy wcześniej wystąpili jako inicjatorzy i 4 maja przeprowadzili „referendum ludowe” na terytorium obwodów donieckiego i ługańskiego. Podczas konferencji prasowej ogłoszono wyniki głosowania wskazanych obwodów Ukrainy w sprawie ustroju państwowego kraju oraz rozszerzenia praw lokalnych wspólnot w sferze budżetowej, społecznej i innych dziedzinach życia publicznego. Okazało się, że ponad dwie trzecie wyborców Donbasu poparło integralność terytorialną Ukrainy. Ponad 86% opowiedziało się za rozszerzeniem uprawnień lokalnych wspólnot w sferze budżetowej oraz społeczno-kulturalnej. Jak zatem przeprowadzano „referendum ludowe” na Ługańszczyźnie i co to poprzedziło?

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn