Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 7strona oryginału ↗

W naszych duszach jest blask świątyni „Opowiedzcie o nas, jak żyjemy, wierzymy, modlimy się”

Слово Просвіти, №19 за 2017 рік

Hryhorij DUKNYCZ, historyk, m. Ługańsk. Prawdziwego prawosławnego wiernego świątynia przyciąga do siebie jak magnes. Właśnie taką świątynią jest dziś w Ługańsku sobór katedralny Świętej Trójcy UKP KP, jedyny w mieście, w którym nabożeństwa odprawia protojerej Anatolij Nazarenko. Ojciec Anatolij to człowiek o dobrym usposobieniu, kipiącej energii i wysokiej inteligencji. Dlatego wokół niego dość szybko zgromadziła się wspólnota parafian-myślących podobnie. Wszyscy oni są patriotami Ukrainy, orędownikami ojczystego języka, historii i kultury swojego narodu. Wśród nich na czołowym miejscu jest Nela Butkowa, z wykształcenia księgowa-ekonomistka, przewodnicząca rady parafialnej, pierwsza pomocnica ojca Anatolija, która przejmuje się stanem spraw we wspólnocie cerkiewnej, pomaga materialnie i organizacyjnie, koordynuje pracę rady. Była pracownica kultury Wira Slipczenko — aktywna przedstawicielka wspólnoty cerkiewnej. Wyznała: „Lecę do cerkwi jak bocian z wyry, bo znajduję tam taką inspirację, jak nigdzie indziej. Modlitwy nigdy mnie nie opuszczają, z nimi spokojniej i pewniej się żyje. Pan Bóg mi w tym pomaga. Ja to czuję, a kiedy On karze, nie obrażam się na Niego. Pan Bóg jest miłosierny i sprawiedliwy”. Na słowa uznania zasługują Wołodymyr Tkacz i jego żona Tamara. Wołodymyr to zastępca przewodniczącej rady parafialnej, były oficer, starszy porucznik rezerwy. Oboje to byli geolodzy, pracowali w Rosji, wrócili na Ukrainę i obecnie są parafianami świątyni Świętej Trójcy, wkładają wiele wysiłku w utrzymanie świątyni w należytym stanie, pomagają w remoncie, dbają o podwórze, sadzą kwiaty… Nie odstaje od nich Walentyn Radczenko — człowiek starszy, sumienny, skrupulatny, pracowity… Wiele dobrych słów można powiedzieć o innych członkach wspólnoty, ale najważniejsze polega na tym, że wszyscy oni są ludźmi o patriotycznych poglądach, głębokiej wierze i chrześcijańskich przekonaniach. Wspólnota żyje nie tylko modlitwami, ale także uzupełnia swoją wiedzę w aspekcie historycznym i kulturowym, wzbogaca się duchowo, poszerza swój światopogląd. Tradycją stało się już dla parafian odwiedzanie obwodowego ukraińskiego akademickiego teatru muzyczno-dramatycznego „Na Oboronnij”. W repertuarze ukraińskiego teatru znajduje się oryginalna komedia Hryhorija Połowynka „Nowi faraoni”, a także teatr niedawno wziął do pracy nową sztukę H. Połowynka „Zwabliwy jarmarok” — ludowy wodewil według humorystycznych utworów klasyka literatury ukraińskiej XIX wieku Stepana Rudanśkiego. Należy zaznaczyć, że w tym niełatwym dla Ukrainy czasie na spektaklach w ukraińskim teatrze prawie zawsze bywa komplet widzów, tutaj nadal istnieje Ukraina z jej ludowymi pieśniami i tańcami, z jej niepowtarzalną poetyką. Wśród parafian świątyni są ludzie o twórczych skłonnościach: wolontariuszka Iwanna pisze ciekawe bajki dla dzieci, a także wiersze liryczne; a była nauczycielka języka ukraińskiego Hałyna Czajka przy finansowym wsparciu Anatolija Zołotowa wydała nawet niewielki zbiór własnych nowel dla dzieci „Rizdiana pryhoda”. Ich utwory czytają dzieci na swoich zajęciach w szkółce niedzielnej, która działa przy świątyni i którą kieruje Oksana Czornousowa. Dzieci uczą się modlitw, bo dziecko, które dorasta w Bożej miłości, nigdy i nikomu nie wyrządzi zła. Już od ponad roku przy świątyni w pomieszczeniu eparchii funkcjonuje wystawa prac plastycznych pisarza H. Połowynka. Eksponowanych jest na niej ponad sto prac autora pod tytułem „Jeszcze złocić się naszej buławie!”. Przedstawione są tu prace o tematyce kozackiej, które wysławiają heroiczną Sicz Zaporoską, jej sławnych stepowych rycerzy: Bajdę Wysznewieckiego, Iwana Sirkę, Iwana Mazepę, Pyłypa Orłyka, Bohdana Chmielnickiego oraz wielu innych bohaterów naszego narodu, którzy wywalczyli dla niego lepszy los. Jest na tej wystawie także spory dział poświęcony 200-leciu od dnia urodzin Wielkiego Kobziarza, szereg jego portretów oraz ilustracji do utworów Tarasa Szewczenki. Jeden z działów ekspozycji nosi nazwę „Imiona, które rozgrzewają nam duszę” — to szereg portretów znanych ludzi: Kostiantyna Sytnyka, Łewka Łukjanenki, Iwana Nyzowego, Bohdana Beniuka i innych. Największą dumą ojca Anatolija jest muzeum kozackiej sławy „Minułu sławu wik ne zabuwajmo”. Rozpocząwszy nabożeństwa w świątyni, a dodatkowo zostawszy sekretarzem ługańskiej eparchii UKP KP, protojerej Anatolij Nazarenko postanowił nie ograniczać się tylko do nabożeństw cerkiewnych, ale także przyciągać parafian do świątyni czymś narodowym w aspekcie historycznym i kulturowym. Do swojego zamysłu ks. Anatolij zaangażował historyka z wykształcenia, a jednocześnie artystę-projektanta w przeszłości, a obecnie członka NSPU Hryhorija Połowynka. Praca nad muzeum trwała ponad rok. Znajdowano eksponaty z okresu XVIII—XIX wieku: ceramikę, naczynia, hafty, ręczniki, odzież, przedmioty codziennego użytku, stare księgi cerkiewne, krzyżyki napierśne, monety, korale, kolczyki… Wykonywano makiety broni kozackiej, przygotowywano stoiska, tworzono ekspozycje… Aktywny udział w zbieraniu eksponatów brali parafianie. Często darowali muzeum to, co było dla nich najcenniejsze i najdroższe, co pozostało w spadku jeszcze po rodzicach i babciach. Teraz muzeum funkcjonuje w pełni. Ekspozycje rozmieszczono w dwóch pokojach. Pierwszy pokój urządzono na wzór wnętrza wiejskiej chaty XVIII wieku. Jest tu piec, półki, ławy, kołowrotek, drewniane niecki, dzbany, naczynia. Na drewnianej belce stropowej wyryto napis: „Pokój domowi temu”. Pod nim słowa Tarasa Szewczenki: „W swojej chacie — swoja i prawda. I siła, i wola”. Na przeciwległej ścianie prawie od sufitu aż do podłogi wywieszona jest bogata kolekcja haftowanych ręczników — połtawskich, słobożańskich, królewieckich, naddnieprzańskich… A w drugim pokoju rozpościera się świat kozackiej wolnicy, duch Siczy Zaporoskiej i Dzikiego Pola. Na ścianach makiety pistoletów, szabel, bojowy czekan, buława hetmańska, pernacz pułkownikowski, fajki-nosogrzejki, prochownice oraz mnóstwo innych historycznych przedmiotów z epoki kozaczyzny. A nad tym wszystkim — portrety sławnych kozackich dowódców: księcia Wiśniowieckiego, hetmana Chmielnickiego, koszowego Sirki i innych. Ojciec Anatol jest organizatorem wielu wydarzeń kulturalnych i wieczorów literackich ze znanymi działaczami — Bohaterem Ukrainy Łewkiem Łukjanenką, dyrektorem Narodowego Muzeum T. Szewczenki Dmytrem Stusem, z ukraińską pisarką Switłaną Tałan oraz innymi. Obchodzono dzień pamięci znanego ługańskiego poety Iwana Nyzowego. Anatol Fedorowycz Nazarenko to znany pedagog, wyróżniający się pracownik oświaty, wiele lat niestrudzonej pracy oddał zawodowi nauczyciela, kierował zespołami pedagogicznymi szkół. Ale na pierwszym miejscu w jego działalności jest Sobór Katedralny Świętej Trójcy w Ługańsku. Tutaj jest dusza ojca Anatola, jego troski i kłopoty. A pracy i trudności jest wiele! Sobór wymaga pilnego remontu, szkoła niedzielna — nowych mebli i wyposażenia. A ogrzewanie? A utrzymanie w należytym stanie pomieszczeń ługańskiej eparchii? A dbałość o przyległy do świątyni teren?.. I wszystko to równolegle z rzetelnym odprawianiem nabożeństw, z szeregiem wydarzeń kulturalnych i po prostu ze zwykłymi codziennymi kłopotami. Pozostaje tylko dziwić się, skąd biorą się siły u tego już nie najmłodszego człowieka. Co dodaje mu sił w takiej działalności — miłość do ukochanej pracy? Stałe przekonania życiowe? Patriotyzm? Czy wszystko razem wzięte?.. I mimo wszystko… potrzebna jest pomoc! Dobrym słowem wspomina się biskupa władykę Metodego, który swego czasu kierował ługańską eparchią — życzliwy, wrażliwy, zawsze gotowy wszystkich uważnie wysłuchać i przyjść z pomocą. Teraz jest w Sumach, a jego dzieło kontynuuje nowy biskup — władyka Atanazy. Chciałoby się wierzyć, że tymczasowe nieszczęście uda się pomyślnie przezwyciężyć.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn