Strona · s. 15strona oryginału ↗
Natalka Worożbyt: „Każdy może napisać swój dramat”
Слово Просвіти, №19 за 2018 рік
W Centrum Sztuki „Nowy Teatr Ukraiński” odbyło się spotkanie autorskie ze współczesną dramatopisarką, reżyserką i scenarzystką Natalką Worożbyt, która należy do nurtu „nowej dramy”. Pani Natalia wraz z niemieckim reżyserem Georgiem Genoux założyła „Teatr Przesiedleńca”, w którym przesiedleńcy z Donbasu opowiadają prawdziwe historie swojego życia. Jest kuratorką festiwali „Donkult” i „GOGOLFEST”, jedną ze współzałożycielek festiwalu „Tydzień aktualnej sztuki”. Sztuki N. Worożbyt wystawiano w teatrach Ukrainy, Rosji, Wielkiej Brytanii, Polski, USA i Łotwy. Natalia jest również autorką scenariusza filmu „Cyborgi”. Podczas spotkania z widzami i młodymi dramatopisarzami podzieliła się sekretami swojego warsztatu twórczego i udzieliła rad tym, którzy dopiero zaczynają próbować swoich sił w dramaturgii. „Jeszcze dziesięć lat temu wydawało mi się, że współczesna drama na Ukrainie nie istnieje. Właśnie w tym czasie wróciłam z Moskwy, gdzie wtedy było dość nasycone życie dramaturgiczne. Ale na Ukrainie staje się coraz ciekawiej, pojawiają się nowe nazwiska. Wydarzenia na Majdanie i na wschodzie Ukrainy sprzyjają rozwojowi dramy, ponieważ na te wydarzenia nie sposób nie reagować i każdy, kto czuje potencjał twórczy, jakoś próbuje o tym pisać. Moim wykładowcą w Instytucie Literackim była znana krytyk teatralna Inna Wiszniewska. Równolegle trafiłam do środowiska, z którego wyrósł festiwal „Lubimowka”, który potem przerodził się w „nową dramę” i „Teatr DOC”. To było porozumienie ludzi nieobojętnych, których nie zadowalał teatr, jaki był, z jego językiem i formą. Moim przyjacielem, kolegą i nauczycielem był dyrektor „Teatru DOC” Michaił Ugarow. Jestem pewna, że każdy człowiek może napisać przynajmniej jedną sztukę z tego powodu, że każdy ma swój własny dramat. Dużo pracuję z nastolatkami. To projekt „Class Act: Wschód — Zachód”. Tam uczymy dzieci pisać sztuki. I nie tylko je, ale też producentów i aktorów. Prawa dramaturgii są zakodowane w życiu. Każda życiowa historia, którą opowiadacie, zbudowana jest według praw dramy. Jeśli czujecie te prawa i uważnie przyglądacie się życiu, to sami możecie opanować ten gatunek literatury. Ale to powinno być poparte udziałem w festiwalach, spotkaniami z praktykami. A co najważniejsze — oglądajcie dobre spektakle, czytajcie dobre sztuki. Moje doświadczenie pokazuje: jeśli pierwsze dwie-trzy strony sztuki nie poruszyły cię do żywego, to ten utwór nie poruszy cię już nigdy. Ale czasami od pierwszych wersów czujesz, że to utalentowana rzecz, chociaż niby nic szczególnego. Kryterium profesjonalizmu nigdy nie było dla mnie decydujące. A na festiwal „Tydzień aktualnej sztuki” nie braliśmy sztuk profesjonalnych autorów. Ważne, kiedy człowiek nie jest obojętny, kiedy kocha swoich bohaterów. To samo z historią, którą opowiada, jeśli kocha, to „zaraża” tą miłością i ciebie. Nigdy i nikomu nie proponowałam swoich sztuk. Miałam szczęście trafiać do tych kręgów, gdzie ludziom były ważne współczesne tematy. W ogóle dobrze, kiedy dramatopisarze i reżyserzy spotykają się na czytaniach literackich. A szansy na to, że wyślecie swoją sztukę do Teatru Narodowego i tam ją wystawią, praktycznie nie ma. Trzeba z ludźmi o podobnych poglądach, być może takimi samymi początkującymi, znajdować małe sceny i robić coś samemu. A kiedy to wychodzi, to zaczynają dołączać się też inni. Kiedy zamówiono u mnie scenariusz do filmu „Cyborgi”, to musiałam dużo rozmawiać z uczestnikami tamtych wydarzeń. Początkowo patrzono na mnie z nieufnością. Trzeba było tę nieufność przełamywać. Było dużo emocji związanych ze zbieraniem materiału, rozmowami. Równolegle pracowałam z dziećmi z mistrzami z rejonu meżowskiego w obwodzie dniepropetrowskim; obrazy „Słoneczniki” Ołeksandra Kostyri, „Droga do domu” Iłony Kuznewej, „Kalie” Olhy Sztohrin. * * * Wystawa indywidualna „Kwiatowe zmierzchy”, którą otwarto w Muzeum Hetmaństwa, stała się debiutem dla Nadiji Pyłypenko. Nadija urodziła się w Charkowie. Z czasem rodzina przeprowadziła się do stolicy. Tutaj dziewczyna ukończyła Instytut Reklamy oraz wydział grafiki Kijowskiego Państwowego Instytutu Sztuki Dekoracyjno-Stosowanej i Projektowania im. M. Bojczuka. Obecnie pracuje jako projektantka graficzna, ilustratorka, malarka i graficzka, pasjonuje się fotografią cyfrową. Na wystawie „Kwiatowe zmierzchy” zaprezentowano obrazy, na których artystka przedstawiła tematy, które nie wymagają poważnej analizy i są łatwo odbierane przez każdą publiczność. Artystka pragnęła pokazać, że we współczesnym, pędzącym życiu czasami chce się po prostu spokoju, kontemplacji, nienachalnego piękna i równowagi. A po długiej zimie zdecydowała
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
