Strona · s. 9strona oryginału ↗
Krzyk języka
Слово Просвіти, №19 за 2021 рік
Natalia DZIUBENKO-MEYS Ostrzegają, że Facebook nami manipuluje, że i myśli nie są wasze, że ja – to nie ja i chata nie moja, że po przestudiowaniu mojego profilu, ja „przedwczoraj potknę się na streetracerach, wczoraj – na trendsetterach, dzisiaj – na downshifterach, i dokładnie wiem, że jutro będzie tylko gorzej”. To, żebyście nie wmyślali się – klasyczna abrakadabra, androny. A jeszcze to krzyk języka – na granicy załamania nerwowego. Bo jednocześnie – tu, teraz, trzeba przetłumaczyć, przetopić, spalić, odnowić, odrodzić... Bo trzeba szybko włączyć się w uniwersalny cywilizacyjny chór narodów, państw, a język ukraiński przyjmuje na siebie dzisiaj przerażające uderzenie technokratycznego, zglobalizowanego, a do tego wirtualnego świata, nie odnowiwszy w pełni swoich podważonych przez ciężkie czasy upokorzeń i prześladowań, zakazów, sił. W odpowiedzi słyszę groźne, patriotyczne – rozmawiaj po ukraińsku! Panowie, a wy sami tam byliście? Żyliście w jej ostępach, w jej legendarnych dąbrowach, żywiliście się jej światłem? Język ukraiński – to nie jakieś 600 słów, które i małpa może wyuczyć się. Znacie jej zapachy, kolory, jakie kwiaty tam kwitną, jakie zjawy tam dojrzewają? Słyszycie bicie jej serca, łoskot bandur, które rwą na sobie struny i duszę? Głosy przodków w srebrnych lśniących zbrojach, którzy stoją w obronie nas, obecnie żyjących? Jestem pewna, że żadne za
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
