Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 16strona oryginału ↗

Zamieć kwiatów czeremchy

Слово Просвіти, №19 за 2021 рік

Adela HRYHORUK, Iwano-Frankiwsk. Poranek. Dopiero zaczyna świtać. Niebo jest czyste jak łza, bez najmniejszej chmurki. Nad wąską wstęgą strumyka, wijącego się pod lasem, wciąż drzemie mgła. O tej porze wokół jest bezludnie, porannej ciszy nie mącą żadne dźwięki. Ciężka od rosy trawa delikatnie przywarła do ziemi i lśni wielkimi srebrnymi kroplami. Powietrze wypełnione jest odurzającym aromatem nocnych kwiatów, które wraz ze wschodem słońca zamkną swoje maleńkie kielichy i zapadną w sen aż do następnej nocy. Nagle nad całym tym spokojem przebiegł lekki wietrzyk – i w tej samej chwili w gniazdach obudziły się ptaki. Jeszcze zaspane, zaczęły próbować swoich głosów. Za pierwszymi nutkami usłyszano drugie, trzecie – i oto już wszystko wokół zadzwoniło natchnionym śpiewem, radosną uwerturą przed narodzinami nowego dnia. Muzyka konwalii. Wierzchołki leśnych drzew szczodrze rozbryzgiwały krople słońca. Powoli budziło się ptactwo. Jakby z zaskoczenia krzyknęła sikorka, a wilga radośnie zaśmiała się do złocisto-różowego nieba. Gęste zmierzchy spływały po pniach w dół i szukały sobie schronienia pod ciemnymi krzewami. Nieszeroka ścieżka niespodziewanie wybiegła na zieloną polanę. Obfite perły rosy przejrzyście błyszczały na młodej trawie, bo słońce zdążyło już przeniknąć tutaj przez koronkową sieć koron drzew. Obok ścieżki, w odległości jakichś dwóch-trzech kroków, oczom ukazało się dziwowisko: delikatne konwalie białą płachtą gęsto pokryły ziemię! Wydawało się, że aż stają na palcach, by dosięgnąć złotawych nici, które słońce ciepłą ręką naciągnęło między niebieskim błękitem a tym przytulnym leśnym zakątkiem. Ledwo słyszalne dzwonienie maleńkich kielichów tworzyło piękną melodię poranka. Zauroczyła ona nawet dzięcioła, który do tej pory pracowicie postukiwał długim dziobem w pień dębu. Umilkł, ciekawym okiem zerknął w dół i zaczął wsłuchiwać się w drżące dźwięki niewymownie delikatnej muzyki konwalii. Czeremcha. Gęsta zamieć zakręciła w powietrzu, a potem nieważkimi płatkami zaczęła opadać na młodą trawę, zielone łopianowe liście, żółte mniszki. To przekwita czeremcha. Pod wiosennym słońcem rozkwitła chyba jako pierwsza – śpieszyła się powitać maj w mglistym welonie. Jej gęsty aromat wypełniał błękitne zmierzchy zapachem młodości i szczęścia, i nie sposób było go z czymkolwiek porównać. I oto przekwita… Ze zdziwieniem czuję, że czeremcha pachnie miodem. Majowa burza. Siedzieliśmy na ławce w ogrodzie i wsłuchiwaliśmy się w niebiańską rozmowę. Grzmot odzywał się gdzieś bardzo daleko, jednak dźwięki jego gęstego barytonu z każdą chwilą stawały się coraz bliższe. Niespodziewanie ostry podmuch sypnął na ziemię garścią deszczowych kropel. Po ścieżce w tę i z powrotem biegały zwinne jaszczurki z pięknymi wzorami na zielonych grzbietach. Nie zwracały na nas żadnej uwagi, szukając pewnego schronienia pod ciepłymi kamieniami. Głośniej zaszumiały krzewy jaśminu. Coś dziwnego stało się z wiatrem – jakby nagle zabłądził, zgubił kierunek i miotał się to w lewo, to w prawo. W powietrzu zapachniało burzą, ale wcale nie chciało się iść do domu. Nagle pociemniało, a krzewy zaszumiały głośno i przestraszone. Grzmotnął piorun – i objęta niebieskim ogniem chmura rozdarła się na pół. Czym prędzej rzuciliśmy się do altany, bo do budynku biec było za późno. Gęsty deszcz polał się strumieniami, grzmot dudnił raz za razem, odbijając się stukrotnie echem od Kamienistego. Wydawało się, że to nie grzmot – artyleryjska kanonada huczy zewsząd, a grzbiet, rezonując, jeszcze mocniej wzmacnia jej brzmienie. Drzewa i krzewy, szarpane wiatrem, chyliły się niemal do ziemi. Od każdego uderzenia pioruna dzwoniły szyby w oknach, a dom aż przykucał ze strachu. Skamieniali, skuliśmy się w altanie i obserwowaliśmy, jak błyskawice, oślepiając oczy, szarpały chmury. W ich niebieskim świetle góry stawały się ciemnymi olbrzymami. Wydawało się, że z każdym błyskiem błyskawic robią krok do przodu i zbliżają się do nas. Wszystko grzmiało, drżało, wiatr rozdzierał drzewa, a deszcz lał jak z cebra. Księżyc na wieczornym niebie. Pełnia księżyca pojawia się nad horyzontem, zahacza o krawędź Kamienistego* i z jakiegoś powodu ciemnieje w oczach. Na jakiś czas zatrzymuje się w zadumie, a potem zaczyna podnosić się w górę. Gęsta czarna chmura zagradza mu drogę, ale księżyc odważnie nurkuje w nią. I wtedy na jakiś czas robi się ciemno i cicho. Tylko pisk nietoperzy** oraz miękki szelest ich skrzydeł mącą wieczorne milczenie. Nagle księżyc wyzwala się z niewoli, strząsa z siebie strzępy gęstych chmur i wypełnia niebieską toń szczodrym srebrnym blaskiem!.. ___________ * Kamienisty – grzbiet górski w Karpatach. ** Nietoperz. Bądźmy razem! PRENUMERATA—2 0 2 1 Koszt prenumeraty TYGODNIKA OGÓLNOUKRAIŃSKIEGO TOWARZYSTWA „PROŚWITA” (z dostawą i kosztami pocztowymi):

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn