Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 7strona oryginału ↗

PRZYJŚĆ DO KOBZIARZA

Слово Просвіти, №20 за 2007 рік

Hnat BIZHYK, m. Nowa Kachowka Taras Szewczenko. Pięćset pomników na świecie przypomina ludziom, że kiedyś żył i tworzył taki geniusz. Informują też o tym, że geniusz ten był i pozostaje synem Ukrainy. I szczyci się Ukraina tym, że ziemia i naród jej są zdolne rodzić posłańców Prawdy, którzy swoją ofiarną walką o tę Prawdę oświetlają wszystkie zakątki planety. Dlatego też utwory Szewczenki przetłumaczone są na prawie wszystkie języki narodów świata. Jeden jego „Kaukaz” przetłumaczony jest na 80 języków narodów, które uważają Szewczenkę także za swojego obrońcę. Tym bardziej my, Ukraińcy, uważamy go nie tylko za geniusza, ale i za proroka, nauczyciela. I to jest prawda. Dlatego z wielkim zdziwieniem i głębokim oburzeniem słuchamy doniesień o tym, że na zaoranej i zasianej przez Szewczenkę ukraińskiej niwie wciąż wyrasta chwast z „tabacznym” nasieniem, który przeplata się z wszelkim bzem i innym trującym dla ukraińskich dusz zielem. Chwast ten nie do końca został wypielony i u nas — w Nowej Kachowce. Jeszcze za czasów budowy pomnika T. Szewczenki w naszym mieście byli tacy, którzy krzyczeli: „Po co nam ten facet z wąsami!”. Teraz ta tabaczno-bezowa bracia chce nie tylko umniejszyć rolę Szewczenki w narodowo-patriotycznym odrodzeniu Ukrainy, ale i zszargać naszego geniusza, a wraz z nim i całą Ukrainę. Przykro, że podobne „szczekanie” rzadko wyskakuje z ust także tzw. inteligencji. Szewczenko, powiadają, to już przeszłość, nieciekawa ani dla dorosłych, ani dla młodzieży, którą, ich zdaniem, trzeba wychowywać na nowych zasadach. A to, że zasady Szewczenki, na których on żył, działał, cierpiał, ale nie kajał się, są najnowocześniejszymi dla wychowania obecnego pokolenia, oni nie biorą pod uwagę. Oni gdzieś wyrwali cudzą frazę i z pozą znawców najwyższych prawd życia, jak papugi, powtarzają, że nam i drugi Szewczenko nie jest potrzebny, bo teraz społeczeństwo ma tyle wysoko intelektualnych osobistości, że bez dodatkowych geniuszy jest zdolne rozwiązywać wszystkie problemy. Nam coś takiego przychodzi słyszeć z ust przedstawicieli zespołów pedagogicznych, choć my takich osobistości spotykamy bardzo mało. Dlatego proświcianie, przychodząc z wiecu poświęconego dniu urodzin Wielkiego Kobziarza, gdzie mówiliśmy o wielkości postaci Szewczenki, zebrali się w pomieszczeniu naszego oddziału, aby omówić pytanie, czy współczesny dla Ukraińców jest Szewczenko. Czego brakuje obecnie nam i młodemu pokoleniu? Bezgranicznej miłości do Ukrainy. Czyż to nie Szewczenko w XIX wieku wzywał i wzywa nas dzisiaj: „Swoją Ukrainę kochajcie, Kochajcie ją… W czasie srogim, W ostatniej ciężkiej minucie Za nią Boga błagajcie”. Miłość do Ukrainy w sercu Szewczenki była na tyle namiętna, że za nią znosił męki na dziesięcioletniej katordze („Kajam się, męczę, ale nie kajam się”), za nią gotów był zgubić i duszę. On gotów był znosić i pozaziemskie męki, byle los Ukrainy był szczęśliwy. Strasznie czytać takie wersy: „Ja tak ją, ja tak kocham Moją Ukrainę ubogą, Że przeklnę świętego Boga, Za nią duszę zgubię!”. To jakiego nowocześniejszego materiału wam potrzeba, żeby na nim wychowywać patriotów Ukrainy? To módlcie się razem z dziećmi do Boga, żeby wybaczył mu te słowa i dał mu królestwo niebieskie, bo słowa te nie z nienawiści, a z miłości. On gotów był oddać siebie w ofierze nie za bogactwo, jak niektórzy dzisiejsi „obrońcy” narodu: „Wielbić będę Małych owych niewolników niemych! Ja na straży koło nich Postawię słowo”. To kto może wziąć na siebie grzech nieprzyjęcia sercem słów Szewczenki, żeby przekazać je młodszym synowi i córce Ukrainy i nie poniżać ich wulkanicznej siły wpływu, a jeszcze i szargać męczeńską drogę życia Wielkiego nauczyciela narodu. To może zrobić jawny grzesznik. Taras Szewczenko jako Ojciec narodu, w odróżnieniu od dzisiejszych obrońców języka sąsiedniego państwa, dobrze rozumiał, że bez języka nie może być ukraińskiego narodu — a więc i państwa. Dlatego też dał ogólną ocenę słowu: „No cóż, zdawałoby się, słowa… Słowa i głos — nic więcej. A serce bije — ożywa. Jak je usłyszy!..” On przychylnie odnosi się do tych, którzy nie zapominali ojczystego języka, karcił tych, którzy go ignorowali. Wspominając Hryhorowycza Wasyla Iwanowicza — sekretarza konferencyjnego Akademii Sztuk, on w poemacie „Hajdamacy” nazywa go „szczerym ojcem” i sławi za to, że kocha ojczysty język: „Nie odwrócił się od tego słowa, Które matka śpiewała, Jak małego powijała, Z małym rozmawiała…” A tych, którzy szukali innego Dniepru, ostro karcił: „Wszystkie języki słowiańskiego ludu, wszystkie znacie, a swojego nie”. Wszyscy my powinniśmy pamiętać wezwanie: „Swojego się nie wyrzekajmy!”, przypomnienie: „Bo kto matkę zapomina, tego Bóg karze”. Pod słowem „matka” on rozumiał nie tylko rodzoną matkę, ale i matkę-Ukrainę z jej ojczystym językiem. I choć nas, obrońców ojczystego języka, jest wielu, ale kogoż mamy brać za sojuszników, idąc w pochód bronić

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn