Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 14strona oryginału ↗

«CHCĘ PRACOWAĆ Z TYMI, KTÓRZY CHCĄ PRACOWAĆ»

Слово Просвіти, №20 за 2007 рік

Ołeksandr BIŁOZUB zaczął pracować w Kijowskim Narodowym Akademickim Teatrze Dramatycznym im. I. Franki w 2002 roku. W tym samym roku na małej scenie teatru Biłozub wystawia spektakl „Ojciec” na podstawie sztuki Strindberga. Wkłada w spektakl duszę jako reżyser-inscenizator i jako plastyk. Wynik końcowy jest imponujący: w nominacji „Najlepszy spektakl kameralny” Ołeksandr zostaje nagrodzony najwyższą nagrodą teatralną Ukrainy — „Złotą Pektoralą”. Czy to przypadek, czy wieloletnia praca nad sobą? Olena BONDARIEWA-RIEPINA — W naszym zawodzie bardzo ważne jest, aby uśmiechała się Fortuna, jednak ta dama nie każdemu się uśmiecha. Dużo się uczyłem. W 1979 roku ukończyłem Kijowski Instytut Artystyczno-Przemysłowy i zdobyłem zawód plastyka-dekoratora. A w 1990 roku ukończyłem naukę w Kijowskim Uniwersytecie Kultury i Sztuki. Dzięki mistrzostwu profesora D. S. Czajkowskiego, mojego pedagoga, otrzymałem dyplom reżysera. — Wiem, że twoja pierwsza poważna praca reżyserska była poświęcona A. M. Wertyńskiemu w 1993 roku. Potem z tym spektaklem zaproszono cię na występy do Izraela. Czy to prawda? — Tak. Stworzyłem monodram, który nosił tytuł „Ja dzisiaj śmieję się z samego siebie”, i jest on poświęcony wielkiemu Wertyńskiemu. Jako reżyser i aktor zaprezentowałem tę pracę na jednym z międzynarodowych festiwali. To był dobry znak, od tamtej pory zapraszano mnie jako reżysera-inscenizatora, scenografa czy kostiumografa nie tylko na terenie rodzinnej Ukrainy, ale i za granicę. Bardzo lubię pracować i jestem dumny z każdej swojej pracy. Niestety, za granicą pracowałem o wiele więcej niż na Ukrainie, jednak jako plastyk pracowałem w teatrach w Mikołajowie i Sumach. — Ołeksandrze, jak to jest dzisiaj być bardziej znanym za granicą niż na rodzinnej ziemi. — Dużo pracować, czytać, doskonalić się i nigdy nie narzekać. Nie odmawiać prezentom losu (mam na myśli każdą pracę twórczą). Uwierzcie, każda praca przynosi swój owoc. I jakość owocu zależy od jakości waszej pracy. Na przykład w 1997 roku pracowałem jako aktor i scenograf z Andrijem Żoldakiem, reżyserem spektaklu „Idiota” na podstawie Dostojewskiego. Właśnie z tym spektaklem występowałem za granicą: w Rumunii, Francji, Jugosławii, na Węgrzech. Chcę podkreślić, że to nie są wycieczki rozrywkowe, nie oglądanie zagranicznych cudów, a poważne egzaminy z przetrwania twórczego, które są przypieczętowane surowymi kontraktami. Często pracuję z gwiazdami światowej wielkości, jak na przykład Eva Morton — primadonna z Niemiec czy Moriko Töröcsik — dobro narodowe Węgier, zdobywczyni dwóch „Złotych Palm” w Cannes. Właśnie z Moriko Töröcsik miałem zaszczyt pracować jako scenograf przy spektaklu „Trzy siostry” na podstawie Czechowa. — Ołeksandrze, proszę opowiedzieć o dorobku twórczym właśnie na scenie teatru im. I. Franki. — Nie będę opowiadał o swojej pracy aktorskiej: boję się być nieobiektywny. Jako reżyser-inscenizator prawie zrealizowałem swoje marzenie o Ogólnoukraińskim Tryptyku. Pierwszy spektakl mojego Tryptyku poświęcony jest życiu Tarasa Szewczenki. Jest to spektakl „Boska samotność” O. Denysenki, zrealizowany na scenie Narodowego Teatru im. I. Franki w 2003 roku. Nie mam wątpliwości, że każda młoda dusza, która obejrzała ten spektakl, nie pozostanie obojętna wobec wielkości wielkiego Kobziarza. A być może ktoś po raz pierwszy zechce przeczytać dzieła wielkiego mistrza poza programem szkolnym. Drugi spektakl Tryptyku — „Salome” stworzony w 2005 roku na scenie teatru im. I. Franki. Spektakl poświęcony jest Salomei Kruszelnickiej. Dzięki Salomei opera Pucciniego „Madame Butterfly” zyskała światową sławę, a sama Salomea, mimo zakazu języka ukraińskiego, nie bała się śpiewać przed rosyjskim carem ukraińskich pieśni ludowych. Życie Salomei — to życie jej głosu. Nie na darmo na scenie głosem operowej diwy gra aktor Ołeksandr Formaczuk. Samą Salomeę brawurowo zagrała Polina Łozowa. Aktorkę Łarysę Rusnak za rolę młodszej siostry Salomei nagrodzono „Pektoralą”. Właśnie Łarysa Rusnak wykona rolę Kateryny Biłokur w trzecim spektaklu mojego Tryptyku. Sama w sobie tworzy się paralela między malarką-prymitywistką Fridą a prostą ukraińską kobietą, genialną malarką z ludu Kateryną Biłokur. Moim celem jest propagowanie tego, co w sercu nie umiera. — Między wystawianiem spektakli w Ojczyźnie i za granicą, grą na scenie i w kinie zdołałeś zrobić kilka wystaw indywidualnych jako plastyk. Co daje siły i natchnienie do szalonego tempa życia w sztuce? — Miłość do życia, świadomość, że życie, niestety, jest jedno. Chcę nie tylko wszystko od niego wziąć, ale i zostawić dobry ślad. Bardzo lubię ukraińską pieśń ludową, ukraiński epos, ukraińską historię i język ojczysty. Moja praca w teatrze im. I. Franki nie ogranicza się do marzenia o Tryptyku. W moim dorobku twórczym jest spektakl „Premiera” Cromwella, gdzie byłem reżyserem i plastykiem. Bardzo lubię swój spektakl „Łowcy snów” M. Pavicia. I mam nadzieję, że każdy widz, który widział lub jeszcze zobaczy moje spektakle, nie pozostanie obojętny. A mój los dlatego jest dla mnie łaskawy, że nigdy mu nie wyrzucałem, a przeciwnie — pomagałem. I nigdy nie rozmieniałem się na drobne.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn