Strona · s. 2strona oryginału ↗
NAJWAŻNIEJSZE — STABILIZACJA
Слово Просвіти, №20 за 2007 рік
Prezydent Wiktor Juszczenko stawia przed nowym sekretarzem Rady Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony Iwanem Pluszczem zadanie ustabilizowania sytuacji politycznej — czytamy w komunikacie służby prasowej Prezydenta, powołującej się na szefa Sekretariatu Wiktora Bałohę. „Głównym zadaniem Pluszcza na stanowisku sekretarza RBNiO Prezydent określił stabilizację w kraju” — głosi komunikat. A zadanie to zawiera w sobie spektrum kwestii społecznych, politycznych, gospodarczych oraz organów ścigania. „Należy położyć kres ciągłej gorączce w państwie. Główną rolę formującą w wykonaniu tego zadania ma odegrać RBNiO”. Według słów Bałohy, na korzyść kandydatury Pluszcza przemawia jego doświadczenie jako męża stanu, autorytet i pracowitość: „Nowy sekretarz RBNiO zawsze pracował w imię Ukrainy i nigdy nie rozmieniał się na drobne. Jego wpływ i waga, zapracowane nie pieniędzmi, a godnymi czynami, budzą pewność, że godnie wypełni swoją misję”. Juszczenko oczekuje również od Pluszcza poprawy jakości zarządzania w sferze bezpieczeństwa narodowego i obrony, w szczególności zakończenia reformy systemu organów ścigania. Przed nim stoi również zadanie skorygowania polityki energetycznej, a także uregulowania granicy państwowej z krajami sąsiednimi i odnowienia międzypaństwowej bazy traktatowej. Korrespondent.net. KP(b)U realizowała tę politykę w dwóch kierunkach, trzymając się linii na „ukrainizację” oraz na wspieranie rozwoju mniejszości narodowych. Praktycznie linię tę realizował przede wszystkim komisariat ludowy oświaty USRR. I oto, choć okaleczonym, ale językiem ukraińskim zaczęli mówić przedstawiciele partyjno-państwowego establishmentu. Pomimo tego, że „ukrainizacja” była zjawiskiem specyficznym, przyjęli ją przedstawiciele ukraińskiej inteligencji. Zarówno ci nastawieni prokomunistycznie, jak i ci, którzy dążyli w ramach ówczesnej państwowości do podtrzymywania tradycji narodowych. Nieprzypadkowo dzięki wysiłkom takich działaczy, jak akademik Mychajło Hruszewski (powrócił on na Ukrainę w marcu 1924 roku) i innych, procesy historyczne i kulturowe na Ukrainie zaczęto rozpatrywać jako takie, które rozwijały się obok historii Rosji, a nie jako regionalny wariant tej ostatniej.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
