Strona · s. 11strona oryginału ↗
OFIARA NA JUBILEUSZ KARLA MARKSA
Слово Просвіти, №20 за 2008 рік
Stanisław Neczaj (Neczajiw) — dziadek Stanisław NECZAJIW, radny Rady Kijowskiej 21. kadencji, członek Ludowego Ruchu Ukrainy od 1989 r. 70 lat temu, 5 maja, w Humaniu z okazji uroczystości 120. rocznicy urodzin Karola Marksa (1818) doszło do masowych rozstrzeliwań ukraińskich patriotów — tych, którzy stanowili potencjalne zagrożenie dla komunistycznego reżimu na naszej ziemi. W Perehoniwce na terenie Podwysocczyzny pod Humaniem w ciągu jednej nocy aresztowano ponad 40 byłych żołnierzy galicyjskiego pułku Ukraińskich Strzelców Siczowych, którzy w czasach walk wyzwoleńczych o niepodległość Ukrainy w 1919 roku przybyli z pomocą Petlurze. Wśród nich był mój dziadek Stanisław Mychajłowycz Neczaj (Neczajiw), urodzony w Tarnopolu. Już w niepodległej Ukrainie w SBU, która jest następcą prawnym niegdyś wszechpotężnego KGB—NKWD, pozwolono mi zapoznać się ze sprawą Stanisława Neczaja, która nosi tytuł „Sprawa nr 16023 w sprawie oskarżenia Neczajewa Stanisława Mychajłowycza i innych, łącznie 12 osób”. Po żądaniu starego esbeka o ostrym, przenikliwym spojrzeniu, by podpisać odbiór dwóch grubych tomów akt śledczych, okazało się, że tych dokumentów nikt nie LISTY Z SEWASTOPOLA Wołodymyr PROCENKO, specjalny korespondent „Słowa Proświty”, Krym Organy bezpieczeństwa Głównego Zarządu Ukrainy na Krymie wreszcie dały możliwość zapoznania się z tajną sprawą karną nr 329, którą wszczęło NKWD przeciwko aktywistom OUN, działającym w latach 1941—1944 na Krymie. Jednego z przywódców powstańczego Komitetu Rewolucyjnego Krymu Wołodymyra Szarafana na mocy decyzji trójki stracono 13 lutego 1945 roku, Ninę Kołesnyk skazano na 10 lat pozbawienia wolności, Ołeksandrę Kałynowską — na osiem lat pozbawienia wolności. Ich imiona są ściśle związane z formowaniem Ukraińskiej Powstańczej Armii na Krymie. Ci działacze OUN współpracowali z radzieckim podziemiem, przekazywali strategiczne dane wywiadowcze partyzantom, uwalniali jeńców wojennych i formowali oddziały partyzanckie Zgrupowania Północnego, przygotowywali powstanie na Krymie. Aby ukryć prawdę o ukraińskiej walce wyzwoleńczej, komunistyczny reżim niszczył bohaterów OUN, przypinając im etykiety burżuazyjnego nacjonalizmu, a ich dobre uczynki przypisywał sobie. Tak było z Wołodymyrem Szarafanem, który ryzykując życie swoje, bliskich i dzieci, walczył z faszyzmem. Przecież Niemcy niszczyli zarówno radzieckich, jak i banderowskich podziemników. Kiedy niemieckie dowództwo zlekceważyło ideę niepodległości Ukrainy, OUN (b) rozpoczęła aktywne działania, zapewniając swoje wpływy na wszystkich terenach Ukrainy.
trzymał w rękach, a o rzetelnym opracowaniu historyków mowy nie ma. Widocznie nasze niepowodzenia w 17. roku ukraińskiej niepodległości są bezpośrednio związane z tym, że nie przyswoiliśmy lekcji historii, a często w ogóle jej nie znamy. Dlatego chcę naprawić historyczną niesprawiedliwość i przywrócić chwalebne imiona potomnym. Czuję moralny obowiązek przynajmniej upublicznić imiona tych ukraińskich patriotów. Mam nadzieję, że profesjonalni ukraińscy historycy posłuchają i dadzą bardziej rozbudowany i szczegółowy obraz oporu naszego narodu wobec najeźdźców. W ciągu zaledwie jednej doby 5 maja złowrogiego 1938 roku tylko w Humaniu, po kilkumiesięcznych nieludzkich torturach, na 120. rocznicę urodzin komunistycznego inspiratora Karola Marksa, jego fanatycy bestialsko zamordowali wielu ukraińskich patriotów. Wśród nich: Andrusenko Iwan, Babij Dmytro, Brodiak Hryhorij, Brodiak Iwan, Buriak Likandr, Wozniak Wasyl, Hyłko (Hiłko) Petro, Hołyk Andrij, Horenko Ławrentij, Hrim Jakiw, Hurcak Jewstratij, Darmochid Iwan, Drużyna Mykoła, Żuk Tymofij, Żurakowski Iwan, Isakow (Isakiw) Heorhij (Hryhorij), Kamiński Wołodymyr, Kaczan Wołodymyr, Kysil Mykoła, Kinasz Semen, Kowiak Iwan, Kostenko Iwan, Kostryha (Kostryhyn), Kułyk Hryhorij, Kułynycz (Kulinycz) Demian, Łabuzowski (Łobuzowski) Anatolij, Łabuzowski (Łobuzowski) Hnat, Łastowecki (Łystowenko) Ołeksandr, Łukaszenko Mychajło, Lachowski (Lachowecki) Fedir, Mariasz Mychajło, Mariasz Pawło, Mokryj Wasyl, Monastyrski Mychajło, Newen (Newan) Ołeksandr, Neczaj (Neczaiw) Stanisław, Onyszczenko Sawelij, Płytko (Płitko) Panfił, Położaj Ołeksandr, Ponomarenko Kyryło, Popowycz Iwan, Priadun Archyp, Ptasznyk Juchym, Riabyj Andrij, Sabażkow (Sobaszko) Włas, Sabażkow (Sobaszko) Wasyl, Sarajło (Sorajło) Danyło, Semak Andrij, Serhijenko Mychajło, Serhijenko Onysym (Anisij), Sikorski Dmytro, Sołonenko Ławrentij, Stecenko Wasyl, Furdyha Mychajło, Szeremet Mychajło i inni. Byli uczestnicy walk wyzwoleńczych o niepodległość Ukrainy — Ukraińscy Strzelcy Siczowi, petlurowcy, którzy swoją niepodległością nieśli potencjalne zagrożenie dla komunistycznego panowania na naszej ziemi, zostali aresztowani i skazani na rozstrzelanie. Oni, jak zapisano w sprawie śledczej, to członkowie „wojenno-powstańczej kontrrewolucyjnej organizacji, która przygotowywała zbrojne powstanie przeciwko władzy radzieckiej w momencie interwencji…”, „wszystkie osoby, które przyszły do nas w składzie pułku galicyjskiego, były wcześniej w białej armii Petlury”, „…kadry powstańcze do zbrojnej walki z władzą radziecką w przypadku wojny między krajami kapitalistycznymi a ZSRR”, „…byli członkami podziemnej galicyjskiej organizacji powstańczej”, „…ukraińskiej nacjonalistycznej organizacji powstańczej, istniejącej we wsi Perehoniwka w rejonie pidwysockim, która stawiała sobie za cel obalenie władzy radzieckiej drogą zbrojnego powstania”, „…wykryto i zlikwidowano wojenno-powstańczą kontrrewolucyjną organizację na Humańszczyźnie, w szczególności w rejonach pidwysockim i talnowskim”, „…Wszystkie wymienione osoby 14 kwietnia 1938 r. przez trójkę UNKWD obwodu kijowskiego… skazane na WMN (Wyższy Wymiar Kary) — rozstrzelanie, decyzja trójki wykonana 5 maja 1938 r.”. Sądził ich nie sąd, a prymitywny nieprawny wynalazek bolszewików — sadystyczna trójka w składzie Szapiro, Altzicer oraz Homerow. O marksistowskim cynizmie świadczy to, że swoich skazanych wrogów po wydaniu wyroku śmierci NKWD jeszcze przez trzy tygodnie trzymało na uroczyste zarżnięcie na datę jubileuszową, aby zakpić z nich w świątecznej atmosferze, krwiożerczo świętując kolejne rocznice urodzin ich krwawo-czerwonego idola Karola Marksa rytualnym salutowaniem w głowy Ukraińców. Jedyną prawdziwą winą złożonych w ofierze było to, że w swoim czasie słabo walczyli z czerwoną ordą, a niektórzy z zabitych w ogóle nie walczyli. Ci zaś ostatni, niewinni przed katami, są bezgranicznie winni przed sobą, Bogiem i Ukrainą! Przecież czerwony reżim dlatego jest czerwony, że krwawy od przelanej krwi (komuniści nigdy tego nie ukrywali). Małorusini mieszkają z nami, Ukraińcami, w jednym państwie, a komuniści nie ograniczają się w swoich stosunkach tylko do własnych komun, lecz próbują rozszerzyć swoje poglądy na całą wolną, rozsądną część naszego narodu. W katowniach byłego więzienia humańskiego, gdzie teraz mieści się milicja rejonu humańskiego, na wciąż istniejącej ulicy Lenina, popełniono zbrodnie przeciwko ludzkości, które według światowych norm prawnych nie ulegają przedawnieniu. Przynajmniej teraz, po 70 latach, w niepodległej Ukrainie, humańczycy powinni mieć prawo przynieść kwiaty żałobne w święte dla wielu naszych rodaków miejsca śmierci bojowników o wolność Ojczyzny, których zamordowali czerwoni kaci. Imiona represjonowanych przez imperium zła ukraińskich patriotów muszą zostać uwiecznione na miejscu egzekucji. Tam należy zbudować muzeum ofiar masowych represji, aby czerwona zaraza nigdy więcej nie zawisła nad naszym narodem. Dokładniej o tym można dowiedzieć się w otwartych obecnie archiwach byłego KGB oraz z książek, w których mowa o strasznych dla naszego narodu wydarzeniach: „Perehoniwka 1938 roku”, „Petlurowcy na Podwysocczyźnie”, „Pułk galicyjski pod Humaniem”. Historyk i badacz ruchu narodowowyzwoleńczego Wasyl Wernyha informuje, że OUN rewolucyjna miała wtedy duże straty na Krymie. Tak, Iwana Osadczuka, rejonowego przywódcę ukraińskich powstańców, w grudniu 1941 roku gestapowcy aresztowali w Eupatorii, a następnie rozstrzelali. W lutym 1942 roku gestapo aresztowało 14 powstańców Dżankojskiego oddziału wyzwoleńczego na czele z rejonowym przywódcą OUN Romanem Bardachiwskim i jego pomocnikiem, nauczycielem Nakonecznym. W 1942 roku z rąk faszystów zginęli Stepan Wankewycz oraz Mychajło Łobak. Ale walka krymskich ukraińskich nacjonalistów o niepodległość państwa ukraińskiego nie ustała. Okręgowy przywódca Iwan Jaczyszyn i jego zastępca ds. bezpieczeństwa Stepan Tesla stworzyli głęboko zakonspirowaną sieć partyjną w Symferopolu, Sewastopolu, Dżankoju, Ałuszcie, Kerczu i Eupatorii, Bakczysaraju, Starym Krymie i innych. Okręgowy łączył rejonowe kierownictwa OUN. W skład rejonowych organizacji kierowniczych wchodziły takie ogniwa: podrejonowe kierownictwo, kuszczowe kierownictwo, staniczne lub wiejskie kierownictwo oraz rój OUN. Dla konspiracji okręgowego przywódcy jego rolę pełnił zastępca ds. bezpieczeństwa, przyjmując na siebie odpowiedzialność za zachowanie całej podziemnej sieci, dlatego na Krymie za okręgowego przywódcę uważano Stepana Teslę. Zastępcą okręgowego przywódcy ds. wojskowych od 3 grudnia 1941 roku do września 1943 roku był Hryhorij Wołoszczuk („Hryćko”, „Hryć”, „Hryszko”). Ciąg dalszy nastąpi.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
