Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 12strona oryginału ↗

NA WIATRACH CZASU

Слово Просвіти, №20 за 2008 рік

Człowiek, który nie tylko przejmuje się Ukrainą, ideą narodową, ale całe życie dla niej pracuje. Znany ukraiński pisarz, autor ponad czterdziestu książek poetyckich, prozatorskich, publicystycznych i literaturoznawczych, laureat ogólnoukraińskich i międzynarodowych nagród, przewodniczący (ponad 30 lat!) Czernihowskiej Organizacji Obwodowej Narodowego Związku Pisarzy Ukrainy Stanisław Repjach właśnie obchodził swoje 70-lecie. Stały czytelnik, prenumerator i autor „Słowa Proświty” udzielił w tych jubileuszowych dla siebie dniach wywiadu naszej gazecie. — To może chociaż śpiewać Ukraińcy jeszcze nie oduczyli się? Poruszam ten temat, gdyż jest Pan autorem słów wielu znanych piosenek, na przykład „Czuražiwny” we współautorstwie z kompozytorem Mykołą Zbarackim, piosenki, którą wspaniale śpiewała niezapomniana Raisa Kyryczenko. Nie wszyscy wiedzą, że pisze Pan także muzykę do własnych wierszy. — To chyba dziedziczne. Obaj moi dziadkowie ze wsi Makijiwka byli muzykami. Petro Iwanowycz Repjach grał na harmonii, Feofan Wasylowycz Dawydenko — na skrzypcach. Lubię śpiewać, pisać muzykę. Bardzo lubię nasze pieśni ludowe. Szkoda, że teraz na wsiach prawie nie śpiewają tak, jak kiedyś — na ulicy. A jeszcze przykro, że czasami wszelkimi przeróbkami, aranżacjami po prostu zniekształcają pieśń ludową. — Czy łatwo być pisarzem teraz? — Niełatwo, ale prawdziwym pisarzem niełatwo być zawsze. Czasami pytają: jak oceniasz sam siebie? Nikt tak bezlitośnie nie krytykuje mnie, jak ja sam. Oto żałuję, że nie zdołałem zrealizować się w dramaturgii… — Za to tworzył Pan wspaniałe książki o pisarzach Czernihowszczyzny, zawsze interesowała Pana historia. — Historia wyznacza teraźniejszość i przyszłość. Od naszej mentalności nigdzie się nie ucieknie. Niestety, zawsze były i będą waśnie, swary. Boleśnie patrzy się na to. A ludzkości, Ziemi i tak zagraża wiele kataklizmów. Kiedyś, w młodości, marzyłem o ulepszeniu świata, ale nic nie wyszło. Udało się chyba tylko zasiać ziarna dobra i miłości w kilka serc. — Jest Pan zbyt wymagający wobec siebie. Świat, oczywiście, zmieniać trudno, ale Pan wiele zrobił, żeby stał się lepszy. Rozmawiał Petro ANTONENKO *** Jeszcze pachniał bez nam po obu rękach, i kwitł psiankowate (dawna mandragora), i skowronek omijał jeszcze śmietniki — nie wczoraj, ale tak, jakby wczoraj. STARY WÓDZ Parafraza medytacji Wołodymyra Bazylewskiego Stanisław Repjach (po prawej) i bohater jednej z jego książek Pawło Sycz z wnukiem. Zawsze stał po stronie ukraińskości. 13 lat kierował Winnicką organizacją NZPU. Tworzył i kierował organizacją obwodową Towarzystwa Języka Ukraińskiego im. T. Szewczenki. Proświcianin z ducha i sposobu życia, był i na wieki pozostanie w legionie Szewczenki, wśród tych, których nie spisuje się do „rezerwy”. Poetyckie słowo Anatolija Bortniaka jest precyzyjne, wyraziste, aforystyczne, do blasku wyszlifowane, jak jabłko na wrześniowej gałęzi. Smak i dotyk jego tak bardzo chce się poczuć spragnionymi ustami. Iluż ten dobrodziej pomógł w wydaniu książek, w otrzymaniu mieszkania, w rozwiązaniu innych życiowych problemów! Wśród jego dożywotnich dłużników jest także autorka tych słów, która dzięki właśnie jego trosce i wsparciu została i radiodziennikarką, i mieszkanką Winnicy. W czasie wiosennego kwitnienia sadów A. Bortniak skończył 70 lat. Niech Panu, Anatoliju Ahafonowyczu, Bóg daruje na długowieczność szczęście zdrowia i zdrowie szczęścia, niech czysto biją źródła natchnienia i przynoszą radość bliscy ludzie. „Szczyty — przed tobą”, — tak mówił kiedyś Panu w Nalczyku Kajsyn Kulijew.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn