Strona · s. 12strona oryginału ↗
Chciałbym zamienić się w deszcz — Anatolij BORTNIAK
Слово Просвіти, №20 за 2008 рік
SŁOWA
Przesiewam mowę jak ziarna… Wśród słów najbardziej potrzebne są te, które mimo ziemskich spraw wzlatują jak ptaki ku niebu.
Wybieram ze skarbca języka… Spośród słów najbardziej cenię te, które, wzbiwszy się w niebo jak ptaki, jednak schodzą na ziemię.
OKRZYK
Zdumiał się na pustkowiu porządnie: ktoś nagle zawołał go jakby. Rozejrzał się, wstrzymując oddech — nikogo nie widać wokół.
No, oczywiście, przesłyszało się, zdawało. Ale z jakiegoś powodu po biblijnemu: „Oto ja!” — na ten okrzyk zapragnął odpowiedzieć w samą pustkę.
KOGUT
Od zawsze poranny sen nie dla niego. Poza ścianami, owiniętymi mrokiem, trzeba w porę z ciasnego kurnika zbudzić świat — co do chwili.
Musi, wzbiwszy się na żerdź, zaśpiewać to świtowe hasło. Bo jeśli spóźni się choćby na jedną chwilę, nowy dzień pod żadnym pozorem nie nadejdzie.
***
Ty też już zamieniasz, młoda poetko, na wstyd złote słowo? Nie wzywam do życia bez ciała. Nie o to chodzi i wcale nie o to.
Żyj, twórz bez żadnego przymusu. W doborze słów nie pomyl się sama. Przecież będziesz mieć dzieci i wnuki, one kiedyś będą cię czytać.
Teraz na dębach zesztywniała kora. W kieszeniach już tabletki czy pigułki. Słowika już nasłuchaliśmy. Czas uważniej przysłuchać się kukułce.
W BEZDESZCZU
Wszystko żywe zwiędło bez deszczu. Duch pustynny. Gorycz piołunowa. Od pragnienia was nie ocalę. We mnie słowo więdnie jak źdźbło.
Lecz kiedy zdepczę swój barwinek czy skrzyp, a ziemski niepokój się rozwieje, chciałbym zamienić się w deszcz, tylko nie kwaśny, na Boga.
***
Gwiazdą zaglądasz mi w oczy. Lecę w twój blask chętnie. Nie mów, że kochać w poważnym wieku jakby już nie wypada.
Czekam na ciebie jak brzeg na przybój. Płucz moją duszę, niepokój! Szanuję cię i jestem z ciebie dumny (a w podtekście — kocham mimo wszystko).
***
Cóż z tyłu — życiodajna zapalczywość. Dno płyci się i wysycha gałąź. Nie mówcie pogardliwie o starości. Sami do niej dożyjcie.
Do jej samotności w skwerze, do dręczeń, które kapną na papier, do uczucia, że w niebiańskie drzwi serce już samo stuka.
Wciąż cię szanują, bo jesteś przywódcą. Wciąż prowadzisz tłum szalony. A jeśli zmęczyłeś się i osłabłeś (o, groza!), nie okazuj tego ponad siły.
Wodze trzymać masz do końca. Pilnuj watahy w drapieżnej zawierusze. Bo i ciebie trzyma ta zgraja: wystarczy się potknąć, a zagryzie cię na śmierć.
*** Jak śpiewaliśmy o losie, o gwiazdach, odłożywszy szable i sierpy do kąta! Mięknęli sercem, od wieków surowi. Z nas, wrogu, lep, co chcesz.
Zgrabnie ulepiliśmy z własnej naszej woli tego konia, który zdradziecko rży. Jak rozśpiewaliśmy się na swobodzie! …Rodzinne pieśni już prześpiewaliśmy.
PRZEJAZDEM
Tam nikt nie czeka… Tylko bicz wspomnień wystrzela adresem, gdzie Żabokricz zmęczony przycupnął z dala od torów na Odessę.
Ja zaś nie widzę go przez pasmo lat i lat: w oknie sama słona ciemność. Lecz serce w biegu niemal nie wyskakuje z wagonu.
OBRAZ MATKI
Obraz matki z wiecznego raju przywołuję do swojego dzieciństwa: coś mnie zaboli, a mama dmuchnie i ból przestaje. Nie lubię narzekać na los, choć bywa, że wiję się z bólu. I oto znów mój ból cichnie. Widać, mama dmucha stamtąd.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
