Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 14strona oryginału ↗

POTOMKÓW CYWILIZACJI TRYPILSKIEJ NALEŻY SZUKAĆ W TYBECIE

Слово Просвіти, №20 за 2008 рік

Dlaczego właśnie w Tybecie? Czy możliwe, aby do dziś w wysokogórskim rejonie Himalajów żyli nosiciele praukraińskiej kultury? Czy takie przypuszczenie ma prawo bytu, czy może nie wieje od niego „szarowarszczyzną” i twierdzeniem, że Ukraina to „ojczyzna słoni”? Badaczom znany jest on jako arderkaro, dardy, minaro. Wspominają o nim ojciec historii Herodot i późniejsi autorzy antyczni. Pierwszym, który zainteresował się możliwym związkiem między Tybetem a Europą, był Mikołaj Roerich. Znalazł on w rejonie Zanskaru kilka pradawnych pochówków ze szczątkami ludzi, którzy mieli wydłużony kształt czaszki. Roerich uważał, że pochówki należą do przedstawicieli plemion scytyjskich z Północnego Nadczarnomorza. Zgodnie ze świadectwami innego badacza, F. Frankego, tajemniczy lud minaro, odnaleziony w górach Tybetu, ma europeidalne rysy twarzy, jasne włosy i niebieskie oczy. W 1976 roku badania nad tajemniczym ludem przeprowadził francuski uczony-etnograf Michel Peissel. Jego opis wyglądu minaro bardzo przypominał opis przeciętnego Ukraińca: „Mieli (minaro) jasne włosy, europejski typ twarzy, wydłużony prosty nos. Mężczyźni ozdabiali głowy kwiatami, co nadawało im wygląd starzejących się hipisów. Kobiety z wyglądu bardzo piękne: jasna skóra, szare oczy, wąski nos, piękne warkocze”. Jest to jedna z odpowiedzi na pytanie, dlaczego figurki znalezione w osadach trypilskiej kultury archeologicznej mają tak wydłużone i piękne proste nosy. Dowodzi to związku Trypilczyków z indoeuropejską wspólnotą ludów i Tybetem. Nie ma żadnych podstaw, by nie ufać francuskiemu badaczowi. M. Peissel studiował na Sorbonie i w Oksfordzie, nauczył się języka tybetańskiego, organizował i brał udział w licznych wyprawach naukowych w najodleglejsze zakątki gór Himalajów. Tybet do dziś nie jest wystarczająco zbadany przez archeologów, a tajemniczy minaro to jeden z najsłabiej poznanych ludów świata. M. Peissel zaliczał minaro do protoariów, wywodząc praojczyznę wszystkich ludów europejskich z Himalajów. W książce „Złoto mrówek” badacz pisał, że w minaro widzi „naszych” przodków, którzy zeszli ze szczytów gór Himalajów i właśnie z tej „świętej ziemi” przybyli do Europy. Jestem niemal przekonany, że mamy do czynienia nie z samymi Ariami, a z ostatnią gałęzią protoariów — „ostatnimi mohikanami” Himalajów” (M. Peissel). Podobną wersję dotyczącą ojczyzny Europejczyków w Himalajach rozwija również współczesny badacz, uczony-okulista Ernst Mułdaszew. Ale gdyby francuski naukowiec wiedział, co dokładnie odkryli ukraińscy archeolodzy w latach 70. XX wieku pod malowniczym ukraińskim miasteczkiem Humań, wnioski z własnych badań musiałby zapewne zweryfikować. Wiadomo, że Ladakh, gdzie mieszkają współcześni minaro, przed przybyciem Tybetańczyków był gęsto zaludniony przez Indoeuropejczyków. Zdaniem uczonych, przenikanie staroindyjskich, aryjskich plemion na północno-zachodnie terytoria Indii datuje się na drugą połowę II tysiąclecia p.n.e. Właśnie wtedy upadła i zniknęła cywilizacja trypilska. Nawiasem mówiąc, do dziś na Nowy Rok (czas przesilenia zimowego) u minaro istnieje zwyczaj ubierania się w kozie skóry: „...dwóch chłopców ubiera się w kozie skóry i przed zachodem słońca wygania się z osady. Uważa się, że w ten sposób wygania się grzechy wszystkich mieszkańców osady, które nagromadziły się przez rok”. Ten zwyczaj bardzo przypomina ukraińską Kolędę. Uczonym dobrze wiadomo, że znalezione podczas wykopalisk archeologicznych rogi i czaszki kozłów, tak samo jak rogi i czaszki baranów Warianty przedstawienia kozy na naczyniu z czasów Trypilla (3—5 tys. lat p.n.e.) — to jedne z pradawnych „symboli wiary”. Przypomnijmy też pradawne ukraińskie powiedzenie o księżycu i gwiazdach: „To kozioł z koźlętami chodzi”. Minaro za świętą i czystą uważają tylko kozę domową. Liczne przedstawienia kóz znajdują się w wielu miejscach na skałach gór Tybetu, w rejonie zasiedlenia minaro. Kiedy w ich osadzie wybucha epidemia, to obok domów mieszkańców prowadza się czarnego kozła, którego potem wygania się z osady. Uważano, że właśnie czarny kozioł zabiera ze sobą chorobę. Niestety, możemy tylko domyślać się, jaki dokładnie cel mieli nasi dalecy przodkowie, którzy przedstawiali czarną kozę lub kozła na swojej ceramice. Takie same przedstawienia kóz, a nawet gliniane figurki, znajdujemy wśród wielkiego dziedzictwa historycznego, które pozostawiła nam kultura trypilska. O kulcie czczenia kozy w ukraińskiej tradycji napisano wiele (Sosenko, Znojko). Przedstawienie kozy w Zachodnim Tybecie Ojczyzną greckiego bohatera, niezwyciężonego Heraklesa, uważano Hiperboreę (Ukrainę). To właśnie koziemu mleku i serowi, którymi karmiła go matka, ma zawdzięczać swoją niezwykłą siłę. Koza wykarmiła też Peruna (Zeusa), od którego, według Herodota, pochodzili Scytowie. Oto co pisze w książce badacz mitów ziemi kijowskiej O. Znojko: „Według mitów Ukraińców, Perun (Ilia) lub jego atrybut — kozioł ukrywa się na miedzy, kiedy dożynają żyto, dlatego ostatni snop zboża nazywa się koza. Snop, który stawia się na pokuciu na Boże Narodzenie, symbolizuje Diducha (przodka ludu), jednocześnie jest to Księżyc (Kolęda)”. Badacz zaznacza, że dla protosłowian coroczne święto Nowiu było szczególnie uroczyste, bo Księżyc uwa-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn