Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

DRUKARNIE

Слово Просвіти, №20 за 2011 рік

starodruki, których nie ma w naszym muzeum, pojawił się człowiek, który podjął się sponsorowania tego katalogu, otwierały się przede mną wszystkie drzwi we wszystkich archiwach i znajdowałam wizytacje, którymi wcześniej nikt się nie interesował. Tak samo wszystko działo się z festiwalem, tak samo stało się to z witryną. Nagle pojawił się człowiek z Ogólnoukraińskiego Stowarzyszenia Muzeów, który zaproponował stworzenie własnej strony na witrynie stowarzyszenia. Nie potrzebujemy na to żadnych środków, oni bezpłatnie zapewnią wsparcie techniczne, ale administrować musimy samodzielnie. Tak na początku 2009 roku mieliśmy już swoje przedstawicielstwo w Internecie pod adresem: http://vuam.org.ua/uk/704: Muzej_knyhy_i_drukartstva_Ukrainy. Teraz uzupełniamy je codziennie. Zajmuje się tym nasz wiodący pracownik naukowy Natalia Hłoba. Na tej stronie dzisiaj jest wszystko, co może Państwa zainteresować: informacje o muzeum, instytucjach archiwalnych, pedagogice muzealnej, działalności naukowej, wszystkie aktualności, w tym ogłoszenia o przyszłych wydarzeniach. Oprócz tego mamy blog w „Żywym dzienniku” — http://bookmuseum3ua.livejournal.com. Prowadzi go wiodący pracownik naukowy Nastia Denysenko, która pracuje w dziale wystawienniczym. Tutaj można, w odróżnieniu od strony muzealnej, komentować publikacje, co również jest dla nas bardzo ważne. Jest bardzo wiele „ciekawostek” o naszym muzeum, materiałów ilustracyjnych, fotografii. Osobna strona na Facebooku poświęcona jest festiwalowi „Alfabetowe królestwo magów i aniołów”. Tutaj znajduje się program festiwalu, informacje o wszystkich akcjach, które się odbyły, a także o wydarzeniach, które miały miejsce już po festiwalu, plany na przyszły festiwal. Próba popularyzacji naszej pracy przez Internet jest bardzo udana. Póki co to najlepszy PR, jaki mamy. Z wielką radością komunikujemy się z dziennikarzami. Zdajemy sobie sprawę, że przestrzeń — duchową, kulturową — trzeba wypełniać. Jeśli będziemy z tego rezygnować, świadomie czy nie, to ta przestrzeń zostanie wypełniona czymś innym. Wtedy będziemy narzekać, że nasze dzieci nie chcą czytać książek, nie rozumieją, czym żyli ich dziadkowie i pradziadkowie, i w rezultacie gubią się we współczesnym informacyjnym chaosie. — Ukraińskie dziedzictwo kulturowe dzisiaj potrzebuje ochrony. W tym celu warto się jednoczyć… — Staramy się być „na ostrzu czasu”, dlatego reagujemy na różnorodne wyzwania. Zastanawiamy się nie tylko nad zachowaniem rarytasów, które znajdują się bezpośrednio u nas w muzeum, ale także reagujemy na problemy zachowania dziedzictwa kulturowego w innych regionach. Tak na przykład niedawno odbyła się ciekawa akcja pod nazwą „Ocalić Merkurego”. Chodzi o zachowanie małych zabytków Lwowa. Nieustannie wzywam do tego, aby każdy z nas zwrócił uwagę na zachowanie tego czy innego zabytku, niezależnie od tego, czy znajdą się darczyńcy ze znacznymi sumami, czy nie. Przecież takich zabytków jest naprawdę bardzo wiele. — Jakie są Pani relacje z obecną władzą? Jak Pani odnosi się do zamiarów eksmisji muzeów z terytorium Ławry Kijowsko-Pieczerskiej? — Do takich „inicjatyw” odnosimy się skrajnie negatywnie. Uważamy, że nasza obecność tutaj jest absolutnie organiczna. Historia ukraińskiego piśmiennictwa od najdawniejszych czasów związana jest z Ławrą. Łączymy przestrzeń czasową między przeszłością a teraźniejszością, nasz czas z naszymi korzeniami. Słyszeliśmy taką opinię, że warto tutaj stworzyć muzeum „Drukarnia Ławrska”, inną — „Muzeum pism biblijnych”. Ja tego zrozumieć nie mogę, ponieważ Muzeum Książki i Drukarstwa, choć zostało utworzone w 1972 roku, stało się wtedy pierwszym takim muzeum na terenach ZSRR. I dzisiaj to unikalne muzeum, jako jedyne pełnoprofilowe muzeum Ukrainy, przedstawia historię ukraińskiej książki i piśmiennictwa od najdawniejszych czasów po dzień dzisiejszy. Nie mogę wziąć na siebie odpowiedzialności za reprofilowanie muzeum, jak tego chce dzisiejsza władza, zawęzić prezentacji naszej książki, na przykład, tylko do wydań Drukarni Ławrskiej czy przedstawienia tylko literatury religijnej. To absolutnie niesłuszne! Musimy pokazywać, studiować i badać proces, przecież współczesna literatura ukraińska wyrosła z dawnej. Jak można przedstawiać tak zwane pisma biblijne, kiedy nie mamy tych oryginalnych dzieł? Dlaczego w takim razie mamy odwrócić się od tego, co mamy, przestać to badać? Szukać „biblioteki Jarosława Mądrego” w podziemiach i przejściach, kiedy mamy skarby bezpośrednio w naszych muzeach, i fundusze, które jeszcze nie są zbadane, nie są przestudiowane? Tam można znaleźć wiele ciekawego dla każdego badacza, wiele odpowiedzi na pytania z dalekiej przeszłości. Lepiej znajdźmy bibliotekę Zamku Podhoreckiego, która rzeczywiście realnie istniała do 1939 roku. To była wielka

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn