Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 6strona oryginału ↗

Kolonizatorzy Krymu stali się „kolektywnym Putinem”

Слово Просвіти, №20 за 2014 рік

Ołeksander SZOKAŁO Wojska NKWD (ponad 32 tysiące) rozpoczęły operację specjalną deportacji o świcie 18 maja 1944 roku i zakończyły o 16:00 20 maja. Ludziom dawano kilka minut na spakowanie się i ciężarówkami zwożono do stacji kolejowych, a stamtąd eszelonami wywożono na zesłanie. Według wspomnień naocznych świadków, tych, którzy stawiali opór lub nie mogli iść, rozstrzeliwano na miejscu. W drodze zesłańców karmiono rzadko i przeważnie słonym jedzeniem, a ludzi męczyło pragnienie. W telegramie NKWD na nazwisko Stalina zaznaczono, że wysiedlono 183 155 osób. A po wojnie wysłano jeszcze wszystkich żołnierzy, oficerów oraz ewakuowanych. Podczas wysiedlenia i w pierwszych latach zesłania zginęło z głodu i chorób około 110 000 krymskich Tatarów – ponad 46 % od ogólnej liczby wysiedlonych, co czterokrotnie przewyższa straty tego narodu w wojnie. Główną część krymskich Tatarów wysiedlono do Uzbekistanu oraz w sąsiednie rejony Kazachstanu i Tadżykistanu, resztę rozsiedlono na Uralu, w Maryjskiej ASRR i obwodzie kostromskim. W czerwcu 1944 roku deportowano także krymskich Ormian, Bułgarów i Greków. Po wysiedleniu krymskich Tatarów z Krymu przemianowano tam prawie wszystkie miejscowości, których nazwy miały pochodzenie krymskotatarskie (a to ponad 80 % od ogólnej liczby miejscowości Krymu). Krymskich Tatarów pozbawiono prawa powrotu na ojczyznę (w odróżnieniu od niektórych innych deportowanych narodów, które powróciły pod koniec lat 1950.). Ten zakaz formalnie zniesiono w 1974 roku, a faktycznie — w 1989, od kiedy to rozpoczęły się masowe powroty narodu na Krym. Wysiedliwszy z Krymu rdzenny naród, bolszewicki reżim w zamian aktywnie zasiedlał go rosyjskimi wojskowymi emerytami, którzy już w obecnych ukraińskich realiach odegrali swoją decydującą Smutny uśmiech… Żałosny uśmiech i piekący, jak piekące łzy, które kapią z zasmuconych starczych oczu Achmeta… Wyblakłych oczu niegdyś wyprostowanego i młodego Achmeta… Co myśli Achmet, patrząc zapłakanymi starczymi oczami w dal… Życie przeżyte stary Achmet wspomina. ……….. …“Dawniej lepiej było”… Patrzy posiwiały Jeltigen na dzieci, w słonecznym promieniu zachwyca się nimi, a kiedy pod wieczór pobiegnie od gór do doliny niebieski cień, przysłuchuje się głosowi siwych starców, którzy zbierają się posiedzieć przy kawiarni. Lepiej dawniej było. — Lepiej było, — mówi dziewięćdziesięcioletni Musladyn, siedząc obok imama. — Kiedy trzeba, deszcz był, kiedy nie trzeba, nie był, robactwo liści nie jadło; pszczoły — tak były, kozy — tak były, dwie pary bawołów u każdego były. Dobrze było. Słuchają Musladyna Tatarzy i wzdychają. — Dawniej lepiej było*. ………… — Dawniej lepiej było, — myśli stary Achmet, patrząc w dal, i łzy starcze kapią z wyblakłych żałosnych oczu Achmeta. Potem gorzej było… Przyszli z północy, wichrem śmiertelnym po stepach, po górach przelecieli, weszli w duszę, w skrzynię starego Achmeta, pobili, potłukli, zrujnowali… separatystyczną rolę jako “piąta kolumna”. Właśnie ta “piąta kolumna”, która składa się z rosyjsko-prorosyjskiej mniejszości, określiła na marcowym pseudoreferendum los ukraińskiego Krymu. Ależ to był fars z fikcyjnym wyrażeniem woli pod 97 %. W rzeczywistości w referendum wzięło udział do 30 % obywateli, a za przyłączeniem do Rosji zagłosowała połowa z nich — 15 %. Paradoksalny wniosek z tego farsu wyciągnął rosyjski historyk Jurij Felsztinski: “Do marca 2014 roku można było dyskutować na temat, czy Krym to “odwiecznie rosyjska ziemia” czy nie. Po okupacji Krymu i przeprowadzeniu tam referendum z 97 % wynikiem Krym pozostał odwieczną ukraińską ziemią, okupowaną przez Rosję. I tę ziemię, oczywiście, trzeba będzie zwrócić”. Z Krymu Rosja rozpoczęła bitwę o Ukrainę pod hasłem “Z powrotem, do imperium”. Krym, jak i Ukrainę w ogóle już ponad 300 lat gnębi agresywny kolonizatorski reżim Rosji. Ale rosyjscy imperialni ideolodzy wywodzą swoją obecność na Krymie niemal z epoki wczesnego paleolitu. Iwan Szpytal w artykule “Jak Nikita Chruszczow uratował wielki naród przed całkowitym z europejskie ubranie i nawet wstydził się własnej swojej mahometańskiej brody i chował jej końce pod szeroki krawat. Jednak Tatarzy nie podzielali poglądów swojego chana. Oni wybrali sobie drugiego, a Sahinowi przyszło uciekać. Z Kerczu idzie ruskie wojsko przekonywać Czyngisowych potomków o wspaniałych właściwościach cywilizowanego chana. 7.000 Tatarów porąbano pod Bakczysarajem. Bakczysaraj, Kafa znowu zajęte i spalone. Większą część kaffskich mieszkańców wybito za zdradę. Drugie tatarskie wojsko razem z nowym Selim-Chanem pobito pod Bałakławą”. “Zaczyna się przekonywanie innym sposobem. Suworow dostaje rozkaz przesiedlić z Krymu wszystkich chrześcijan, czyli Greków, Ormian, wśród których byli najlepsi rzemieślnicy i kupcy krymscy. Ponad 3.000 ludzi najbardziej działających i najwybitniejszych pędzi się w 1778 roku na brzegi Morza Azowskiego, na ziemię pomiędzy Berdiańskiem a Donem. Siła ich ginie po drodze od strasznej zimy. Całe okręgi pustoszeją. 8 kwietnia 1783 roku — manifest o przyłączeniu Krymu do Rosji. Sahin-Girej jedzie jako emeryt do Kaługi”. “Koniec końców, zaczęło się przyłączanie Tatarów do cywilizacji, 1785—88 lat tysiące Tatarów, szczególnie w sąsiedztwie z portami, sprzedają za bezcen swoje ziemie i biegną do Anatolii, do Rumelii. Krymski sędzia Sumarokow, który był na Krymie w 1802 roku, liczy liczbę przesiedleńców na 300.000 i zapewnia, że przesiedlenie zostało zrobione z woli Potiomkina. Ale choćby tam co było, krymska ludność, która równała się dawniej niszczeniem pluskwami-terrorystami” (“Ukraińskie Słowo”, nr 32— 34, 2005) ironizuje: “…Pierwsi etniczni Rosjanie Krymu zamieszkali jaskiniowe paleolityczne stanowiska: Kiik-Koba, Czokurcza… O krymskiej “ruskości” mówią także pozostałości antycznych miast: Chersonezu, Kerkynitydy, Myrmekionu, Nimfejonu, Tyritake i in. Jak widzimy i nosem czujemy, “tutaj rosyjski duch, tutaj Rosją pachnie”. Przenikliwie odkrył niszczycielstwo rosyjskiego kolonializmu na Krymie artysta-myśliciel Maksymilian Wołoszyn w artykule “Kultura, sztuka, zabytki Krymu”: “…W XVIII wieku Dzikie Pole zalewa Krym nową falą barbarzyńców. Tym razem to poważniejsze i dłuższe, bo ci barbarzyńcy — Rosjanie, za ich plecami nie chwiejne i płynne fale koczowniczego narodu, a ciężkie fundamenty Petersburskiego imperium. …Jeszcze z pierwszej połowy XVIII wieku, od wypraw Münnicha i Lacy’ego, zaczyna się niszczenie ogniem i mieczem krymskich sadów i osiedli. Po przyłączeniu, za Katarzyny, ponad 500 000, według pierwszego spisu z 1793 roku, wynosiło zaledwie 205 617 osób, obojga płci i w każdym wieku, licząc w tym rosyjskie wojsko, kozaków, urzędników oraz wszystkich Rosjan i innych przybyszów, którzy osiedlili się tutaj w ciągu 10 lat od dnia przyłączenia Krymu do Rosji. A Tatarów naliczono tylko 60 000”. …“Znaczne wysiedlenie Tatarów miało miejsce później w 1812 r., zachowały się o nim tylko przekazy. Ostatecznie, po wojnie krymskiej, w latach 1860—1863, przesiedliło się do Turcji z Krymu, według oficjalnych danych, 192 360 dusz tatarskich mężczyzn i kobiet, czyli 2/3 całej populacji”. …“Według tych samych oficjalnych danych z 1863 r. całkowicie opustoszało 784 tatarskich wsi i aułów w Taurydzie, a w samym tylko powiecie perekopskim opustoszało 278 aułów. Jeśli dodać te 784 wsie do 1000 wsi spalonych przez hrabiego Münnicha oraz do nie wiadomo ilu spalonych przez księcia Italijskiego (Suworowa. — O. W.) i księcia Dołgorukowa, oraz do nie wiadomo ilu opustoszałych w 1788 i 1812 r., kiedy wysiedliło się wiele tysięcy Tatarów, to pytanie o dobrodziejstwa europejskiej cywilizacji dla muzułmańskiego barbarzyństwa co najmniej powinno pozostać pytaniem…”. Słyszeliście?! Słuchajcie dalej!.. …“Za Potiomkina znaczna część Tatarów wysiedla się… Ziemie pozostają dla krewnych i meczetów… Ale czy nie lepiej, żeby przeszły do sędziów i administratorów? Do Petersburga wysyłane są prośby o nagrodzenie pustymi ziemiami, niczyimi, takich a takich urzędników, 18 maja obchodzono 70. rocznicę masowej deportacji-ludobójstwa krymskich Tatarów. Oficjalnie w postanowieniu Komitetu Obrony ZSRR z 11 maja 1944 roku krymskich Tatarów oskarżono o “zdradę Ojczyzny”, o współpracę z niemieckim reżimem okupacyjnym. A w rzeczywistości: “Stalin postanowił zniszczyć krymskich Tatarów, bo to naród, który nie jest służalczy, on nigdy nie znał niewolnictwa. A Stalin przywykł rządzić niewolnikami. Dlatego bardzo podobali mu się Rosjanie — byli niewolnicy, potomni niewolnicy. Tysiącletnie niewolnictwo, nic tu nie poradzisz” (Ernst Kudusow, przewodniczący moskiewskiego stowarzyszenia krymskich Tatarów). I to jest fakt historyczny. Ruś-Moskowia-Rosja istnieje dzięki niewolnictwu podbitych narodów, swoich poddanych – “rosjan”, i sama przez 200 lat była niewolnikiem Złotej Ordy, a suwerennym państwem stała się dopiero na początku XVIII w., przestając płacić trzystuletni haracz Chanatowi Krymskiemu. Cała dalsza ekspansja Rosji przeciwko Krymowi — to zemsta niewolników na wolnych ludziach. Sprawiedliwy wyrok wydał “rosjanom” wielki rosyjski pisarz, autor epopei “Słońce umarłych” o wielkim głodzie z 1921 r. na Krymie Iwan Szmielow: “Naród, który nienawidzi wolności, ubóstwia niewolnictwo, kocha łańcuchy na swoich rękach i nogach, brudny, fizycznie i moralnie gotowy w każdej chwili gnębić wszystko i wszystkich”.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn