Strona · s. 7strona oryginału ↗
Ars longa…
Слово Просвіти, №20 за 2017 рік
Dobrze, że we Lwowie żyje Andrij Sodomora, który jak Atlas podtrzymuje wysokie niebo kultury. Są astronomowie w Politechnice, którzy codziennie obserwują słońce przez teleskop. Są muzycy, którzy nie wpuszczają popu do skromnej sali koncertowej filharmonii. Są poeci, którzy piszą swoje wiersze nie na ścianach domów, lecz w powietrzu. Jest Ihor Bylykiwskyj, który odbudowuje zaczarowany Lwów, ratując go przed nienasyconymi kieszeniami ojców miasta. Ile jeszcze wytrzymają pod stosami realnych i intelektualnych śmieci? Kto przyjdzie ich zastąpić? Kto teraz, podobnie jak nastolatek Jan Szczęsny Herburt, zamknie się „w stajni z umarłymi”, czyli w bibliotece, czytając Plauta, podczas gdy jego rówieśnicy będą hulać w karczmie, udając dorosłych? Pozwólcie umrzeć śmierci, ale kto wie, co naprawdę jest martwe. Oni czy… Strumienie grafomanów przenikają do szkół, uczelni, księgarń, koncertują po całej Ukrainie, wychowując zły smak i niechęć do poważnej sztuki. Blaszane gwiazdy turkoczą po bruku, bo zwój nieba się zwija, a nowe niebo jest upiorne i puste. Nie czytam w autobusie ani w metrze, nie przesuwam palcem po iPadzie, nie zatykam uszu odtwarzaczem, by odgrodzić się od ludzi, ich uśmiechów, ich próżności, ich ukrytego smutku, egoizmu i głupoty. Czytać i rozumieć księgę życia — to najwyższa ze wszystkich sztuk. Aby potem powiedzieć: nie tworzę nowych światów, lecz je przekształcam, by je poznać. W tym polega misja człowieka-twórcy. Rozumiecie, cały problem w tym, że
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
