Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

Anatolij NENCINSKYJ Anatolij NENCINSKYJ Cztery pory Miłości Poemat-kolaż

Слово Просвіти, №20 за 2018 рік

Prolog Są wiersze wieczne, niczym dzwony wieszcze… Aż cierpną dusze w podniebnym wirażu. I jest dusza, co zatęskniła za wierszem, który potrzebny jest po prostu dla duszy… Szeptem Wiersz dla duszy wynosi dusza. Słowa pod sercem słyszę jeszcze od lata. Tylko chcę je, przez smutek i żal, Tak napisać, jakby wyszeptać. Słowa trzymam w drżeniu duszy. Ich na oślep w świat nie wypuszczę, Bo dusze są tam i złe, i obce: Wiersz przeczytają, Ale Nie usłyszą. Niech ten usłyszy od duszy słowa, Czyja dusza dawno już nie na miejscu, Ale nadzieja w sercu jeszcze żywa, Że dzień nadchodzący stanie się Zwiastunem. Niech do duszy przypadną choć na chwilę Temu w tym świecie, Komu i świat niemiły, Bo sercu nie nakażesz odkochać Tej kobiety, która go Nie pokochała. Wiersz dla duszy już się ułożył, doprawdy... Tylko krzyk duszy ja w sobie zostawię. Nie trzeba słów, Co wyolbrzymią ból, Te napiszę, co zdolne Uciszyć. Nadzieja wysokością przepływa — Dusza hen-hen pod chmurami lata: Ty szeptem napisane słowa O sobie I o sobie Przeczytasz… Widziadło Błogosławiony, kto wierzy, a ja tylko nadzieją błogosławiony: niech choć trochę posieje ten ognik... On tak długo żarzył się. Oburącz dłońmi przykrył: jakaś tam przystań... A może... Niech do czasu do pory będzie coś, do szczęścia podobnego. Jak z nieba wichry spadną, zaczną, niemiłosierne, szastać — w dłonie duszę całą włożę, a ochronię swój skarb. Nie zgaśnie. ...Jeszcze światło płynie od czoła, od migotliwych włosów, jeszcze oczy lśnią, i ciepła u ust moich wszechwładnie proszą. Stoję nad widziadłem jasnym tak modlitewnie, na kolanach. Jest, bym tej nocy został z nim, twoje najwyższe polecenie. ...Bieleje w zmierzchu ramię. Całuję, powstrzymać się nie mogę. Nie bardzo i wierzę, lecz z oczu coś promienieje, do szczęścia podobnego. Moim rękom twoja twarz zaufała: płoną skronie! I ja błogosławiony, bo czuje to dusza, która przeszła w dłonie. Motyw I znów z jakiegoś powodu przyszedł do nas Przyciszony lat ścianą Nieprzemijający ten romans, Gdzie po prostu tak: “Pobądź ze mną…” Klekocze, chrypnie świat. W nim Dusza ludzka straciła głos… Po cóż wyrokowana mi Tych słów zwyczajnych wyjątkowość I te okresy-łady: “Pobądź jeszcze… Nie idź, nie idź…” W grzmiącym, rwanym rytmie dnia Skąd one, z jakiego cudu – Niczym fatum, omamienie! – Te fale wiecznego motywu: “O, jak na ciebie czekałam ja…” Czemu ta melodia drżąca Mnie znalazła i serce ściska, I rękę czemu szuka ręka, Czemu ta łza i szczera, i czysta… …Nie trzeba, pieśni… Powróć W swój czas naiwno-elegijny. Idź sobie w swoje Kiedyś, Niczym patefon, proste i niezawodne. My zaś tutaj twardzi, okrutni… Gdzież, W jakiej duszy znajdziesz spokoju… A ty płyniesz, a ty nie idziesz. …I Ty nie idź. Pobądź ze mną. Modlenie Panie, komu do tego sprawa, Że kiedyś tam Ktoś tam, Gdzieś tam Zapatrzył się na ciało Jej białe — I wchłonęła oczy nagość. I oślepł! Tylko biało-biało… Tylko usteczka I gorzko-słodki ból… Panie, komu do tego sprawa?! Tylko jednemu, Ojcze nasz, Tobie. Bo przecież w raju jednak z Twojej łaski Żył ten niewolnik uciech ziemskich I pokus, I Pierwszokobieta W pierwszy grzech upaść, Gdyby nie on, kusiciel, Nie mogłaby. To za to, że poddała się namowie I skosztowała poznania owoce, Wyższą miarę — Katorgę miłości — Sam Ty ludziom, Boże, Przypisałeś. Wygnałszy z raju w czas pradawny W ziemskich trosk szaleństwo, Dla uciechy nieziemskiej dałeś im Tylko jedną, I to grzeszną, Chwilę. Nie sądźże tych dwojga Po tym wszystkim, Ojcze nasz, Najwyższy Sędzio. Dłoń Twoja nad zmęczonym domostwem Im w imię syna niech jaśnieje. Niech ona go Pod sercem czule nosi, Niech urodzi w mękach, jak i wszystkie — To na tym i kary z niej Dość. Miłosiernym bądź, któryś jest. No a mąż ten, Co rozbłysło Dał poznać jej najsłodszych przemian, Niech tylko od blasku Jej ciała Ślepnie tak za każdym razem, Całe życie. Amen. Znak Znowu lato przebyte. Wszystko bez Was — przebywanie. Kto kogoś na rozstaju o życie zapytał. Ktoś obejrzał się — nikogo. Może, to czyjaś dusza? Na krzyżu dróg podkowa. Chodzi kołami źrebak. Rok minie — i wszystko od początku, póki czas weźmie swoje — I na kopyto, niczym pieczęć, ktoś podkowę tę wbije. Pójdzie konik po drodze tej, co z nocy — w biały dzień. I, patrz, jeszcze do mrozów biały zamek Wasz znajdzie Za lasami, za górami I, żeby nie słyszał nigdzie nikt, Przy kutej bramie Miękko tupnie kopytem. Tylko u Was, prześwietna pani, serce zadrży. I potem Wy w porannej mgle odszukacie ten znak. “Coż on znaczy, ślad podkowy? Może, jest gdzieś obok ktoś?” Rozejrzycie się — nikogo. Nie było dane... Nie spełniło się... No a ktoś w swojej drodze przypomni już za dnia: “Potoczyły się mu łzy jeszcze wcześniej, niż mnie”. I do Was z wysokości przez Przestrzeń, przez Czas Doleci: “Wszystko bardzo prosto... On do dziś kocha Was”. Jesienna elegia To widzenie mnie nie minie: ty, w sukni naiwno-bzie, idziesz naprzeciw, lecz mijasz mnie, jakbyśmy się i nie znali nigdy. Obejrzałem się… Odwróciłaś się i ty. “Czemu, — pytam, — mnie omijasz? Czy mi, jak szedłem, tak i iść?” Oczy — w oczy: “Czyżbyś nie wiedział?” Ja sobie: “Jeszcze pół kroku zrób — w półwiecze — i już ty w Sali… I akordeonisty w tym nie wiń, że tony wam nie wszystko powiedziały... Rękę znów połóż na ramię, to i siebie nie wiń kto wie w czym. No było: rozbłysk oczu... wieczór... walc maturalny w “szóstej” szkole. W “oj-oj kiedy…” spłynął i walc, i pocałunek ów po walcu... No było: rozdzielił los was... Przebytością nie przejmuj się. …Później prawdziwa miłość przyszła… Zapomniało się to młodo-zielone. Jest szczęśliwe rodzinne ciepło i u niej, ja wiem, i u mnie. Dzieci... wnuki... Przyszła i siwizna w... ówczesny… mój czuprynę ciemnorusą. Ja szczęśliwy, szczęśliwa i ona. No a wspomnienia przychodzić muszą... …Jeszcze stoi twoja Pierwsza Miłość ociera, zdaje się, łezkę. Jeszcze chwila — i pójdzie ona znów, jak i ty, przez jesień — w zimę. Hen pod chmurami twój Czasopłyn… To zrozum, siwowłosy, wreszcie: żurawinowy zabity już klin między przeszłością twoją — i przyszłością...” ...Ty obróciłaś się na obcasach, niczym w walcu... na bitej drodze, i poszłaś, cała bzowa taka, że aż w piersiach... w gardle już… łzy. Gdzieś my spotkamy się, może, kiedyś, daj nam Boże, w porę pogodną. to i piszę niczym wiersz, niczym list… i postawić kropkę nie mogę… Miniatura gwiazdy Przylecę… I wejdę… I hełm zdejmę szary: kurz przecież z drogi! Pochylę pokutne czoło. Skamienieję przy progu. Już uwierzywszy w mój przylot, uśmiechniecie się: “Och, hidalgo… Jak wiodło się Wam czterysta lat na drogach i ciernistych, i dalekich?” Ja zaś, zacisnąwszy rękojeść miecza, tylko westchnę, niczym sumienie ludzkości — i zgaśnie nagle świeca w kryształowym czeskim żyrandolu. Podniesiecie się. Szal z ramion białe skrzydła rozwinie w locie — i pocieszę się wyrzutem oczu: “Jak czekaliśmy my na Was, Don Kichocie…” Mój samolot zagrzmi w noc, Rosynanta zawoła ze sobą… I zgasną dwanaście świec… My zaś świecić zostaniemy dwoje. My w zamku. Oto tylko: “Twoja-a-a-a!” — elektryczka woła tak zwyczajnie… “Tak-tak-tak!” — w takcie serca z dala nam wystukują styki rytmicznie. …Śpi ukochana. Bieleje ściana: w czułe zmęczenie wpatruje się gwiazda. W bagietowej ramie okna — miniatura… To gwiazda. Szybę naszą przepłynie — i zajaśnieje w ramie dla innych. Sto stuleci arcydzieło to żyje, i nie ma od niego nowszych. …Jest jeszcze gwiazda. I piersi kwitną. Ktoś szczęśliwy do jasnego bólu, że w tym świecie on może pobyć aż do rana ze swoją Miłością. Jutro znowu ruszać będzie w drogę... Ależ wiedzieć będzie: tak do ostatka jego Los czekać będzie tutaj: w kwadraturze panelowego zamku. Epilog. Idziemy z wnuczką na urodziny... Już dawno czekają na nas, a jakże... Obiecaliśmy: przyjdziemy bez zaproszenia, jak tylko spadnie w kwietniu pierwszy deszcz. Dom z wielkiej płyty wyrósł nam nad Bugiem... Z balkonu spojrzeliśmy — a brzeg już kwitnie! Więc Darusia dziadka na łąkę, za rękę wziąwszy, radośnie prowadzi. Przy cukierni na chwilkę stanęliśmy (smakołykami z okien tak pachnie!) I oto już Bug. I łąka. — Hura! Zastaliśmy! Trafiliśmy, kiedy do Was przyjść! A solenizantka uśmiechnęła się przyjaźnie: — O, widzę, macie świąteczny tort! ...Były urodziny mniszka, pani Kwiatka. Mieszkała tam samo, gdzie i w zeszłym roku... m. Szepietówka, obwód chmielnicki

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn