Strona · s. 2strona oryginału ↗
Nie podlega zapomnieniu
Слово Просвіти, №20 за 2018 рік
Imię wołyńskiego działacza Proświty, pisarza, dziennikarza, działacza społecznego, Honorowego obywatela Wołynia i Łucka, deputowanego ludowego Ukrainy pierwszej kadencji Andrija Bondarczuka jest obecnie znane poza granicami Ukrainy. Jego imię od kilku lat nie znika ze stron wpływowych ukraińskich wydawnictw: tygodnika „Słowo Proświty”, gazety „Deń” i innych. I nie dlatego, że został uhonorowany szeregiem odznaczeń państwowych i kościelnych czy nagród twórczych, lecz dzięki swoim rezonansowym publikacjom. Jakie problemy poruszył i zaktualizował Andrij Iwanowycz? Dlaczego są one bolesne dla nas, a irytujące dla następczyni prawniej ZSRR — putinowskiej Rosji? W jaki sposób codziennie przypominają, czyje prochy pukają do naszych serc? Wołodymyr SEMYSTIAHA, przewodniczący Ługańskiego obwodowego zjednoczenia organizacji społecznej Ogólnoukraińskie Towarzystwo „Proświta” im. T. Szewczenki. Chodzi o najmniej zbadany Wielki Głód lat 1946—1947 na Ukrainie, którego pełna prawda do dziś nie jest oczywista i jest korelowana z pseudonaukowymi apelami do kataklizmów naturalnych. Ale one nie są w stanie ukryć przerażających statystyk. Przecież w ciągu ćwierćwiecza ubiegłego stulecia (1921—1923, 1932—1933, 1946—1947) zostały doszczętnie wyniszczone miliony chłopskich rodzin na bogatych ukraińskich czarnoziemach. Był to ludobójstwo-genocyd narodu ukraińskiego, dokonany przez rządzący komunistyczno-bolszewicki reżim ZSRR. Obecnie europejskie ośrodki badawcze przeprowadziły analizę porównawczą Wielkich Głodów na Ukrainie z tragedią Ormian w Imperium Osmańskim, Holokaustem dokonanym przez nazistowskie Niemcy, zbrodniami. Książka „Nieukarana zbrodnia, zapomniane dobro” poświęcona jest smutnej dacie — 70 lat głodu, nazwanego przez historyków „trzecim radzieckim”, który miał miejsce w latach 1946—1947. Temat Wielkich Głodów ma dla mnie szczególne znaczenie zarówno jako dla zastępcy Prokuratora Generalnego, jak i jako dla polityka, działacza społecznego i obywatela. Proszę tylko pomyśleć, Ukraina za czasów władzy radzieckiej przeżyła trzy głody: 1921—1923, 1932—1933 oraz 1946—1947, które znacząco odbiły się na puli genowej narodu ukraińskiego. Każde z tych przerażających zjawisk ma swoje specyficzne różnice, ale łączy je jedna wspólna cecha: państwowe przymusowe ściąganie zboża. Za to, że skierowałem do sądu sprawę karną o uznanie Wielkiego Głodu 1932—1933 za ludobójstwo narodu ukraińskiego, zbrodniczy reżim Janukowycza zdegradował mnie na stanowisku z zastępcy Prokuratora Generalnego do prokuratora wojskowego Centralnego regionu Ukrainy. O Wielkim Głodzie 1932—1933 lat. Informacyjnie: 22 maja 2009 roku Główne zarządzenie śledcze Służby Bezpieczeństwa Ukrainy wszczęło sprawę karną z oznakami zbrodni przewidzianej w części 1 artykułu 442 Kodeksu karnego Ukrainy w sprawie dokonania przez urzędników ludobójstwa na Ukrainie w latach 1932—1933, w wyniku którego zginęły miliony obywateli. 13 stycznia 2010 roku Sąd Apelacyjny miasta Kijowa potwierdził wnioski śledczych Służby Bezpieczeństwa Ukrainy o zorganizowaniu dokonania w latach 1932—1933 na terytorium USRR przez kierownictwo bolszewickiego reżimu totalitarnego ludobójstwa ukraińskiej grupy narodowej, czyli sztucznego stworzenia warunków życiowych, nie tylko świadczy o nieznajomości przez nich historii ojczystej, ale też nie sprzyja obaleniu narzuconych światu przez putinowską Rosję mitów propagandowych o zachodnioukraińcach jako o banderowskich bandytach, patologicznych mordercach, faszystach itp. Więc czy nie po raz pierwszy w naszym społeczeństwie A. I. Bondarczuk na wysokim poziomie poruszył problem chrześcijańskiego miłosierdzia swoich ziomków, którzy uratowali od śmierci głodowej prawie 6 mln osób. Wspólnie ze Stowarzyszeniem Badaczy Wielkich Głodów na Ukrainie, lokalnymi instytucjami naukowymi, organizacjami społecznymi i kościelnymi, przy wsparciu Fundacji im. O. Olżycza w USA udało się przeprowadzić ogólnoukraińską konferencję naukową i ustanowić przy cerkwi Podwyższenia Krzyża Świętego w Łucku jedyny na Ukrainie pomnik chrześcijańskiego miłosierdzia wołyniaków „Pokłon aniołowi”. Oprócz tego w kijowskim wydawnictwie „Orijentyr” wyszła opracowana przez niego treściwa praca „Ukraina. Wielki Głód 1946—1947 lat. Nieukarana zbrodnia, zapomniane dobro”, której pierwsza prezentacja odbyła się w Łucku. Omówiono ją również z udziałem stołecznej społeczności proświtańskiej, znanych naukowców, wydawców książek oraz autora-opracowującego. Zainicjowane przez Zarząd Centralny organizacji społecznej Ogólnoukraińskie Towarzystwo „Proświta” im. T. Szewczenki pierwsze wydarzenie odbyło się w Ukraińskim Domu, inne planuje się przeprowadzić w muzeum Wielkiego Głodu 1932—1933. Moderatorem wydarzenia był przewodniczący Ogólnoukraińskiego Zjednoczenia Proświtańskiego, deputowany ludowy Ukrainy I—VI kadencji Pawło Mowczan. W imieniu pokolenia swoich rówieśników, których dzieciństwo przypadło na lata wojenne i pierwsze powojenne, szczegółowo opisał wydarzenia tamtego tragicznego dla ukraińskiej wsi czasu, kiedy sam o mało nie zginął w fatalne głodne lata 1946—1947. Aby lekcje historii były naprawdę pouczające,
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
