Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 10strona oryginału ↗

Niezapomniane

Слово Просвіти, №20 за 2021 рік

Wadim PEPA, pisarz Po proklamowaniu niepodległej Państwa Ukraińskiego udało się przywrócić do ukraińskiej literatury imię utalentowanej pisarki Dokiji Humennej. Jej ojciec w miasteczku Żaszków na Czerkaszczyźnie, sławnym z licznych jarmarków, prowadził drobny sklepik, w którym obok innych towarów sprzedawał ukraińskie książki, czytane przez młodszą córkę. Za „dyktatury proletariatu” rodzinę „burżuja” represjonowano. Rodzice rozproszyli się po świecie. Starsza córka, zesłana na Syberię, dotarła w towarowych pociągach przez Moskwę do rodzinnego kraju i ukrywała się u krewnych na chutorze. Nauczycielem Dokiji w szkole był poeta Dmytro Zahul. Dołożył starań, by niezwykle zdolna dziewczyna mogła kontynuować naukę w Kijowie. Aby to umożliwić, musiała pod naciskiem bezwzględnych enkawudzistów napisać oświadczenie o wyrzeczeniu się rodziców. Myślała jednak, powstrzymując łzy, że czyni to nie przed ludzkim, lecz przed katowskim okiem. Tak samo „czujni czekiści” w 1933 roku oskarżyli członka organizacji literackiej „Zachodnia Ukraina” D. Zahula o „nacjonalizm” i skazali go na 10 lat obozów. Najpierw w Zabajkalu zadowalał się więzienną zupą jako „budowniczy BAM-u”. A po zabójstwie Kirowa w Leningradzie znalazł się w „północno-wschodnich obozach Kołymy”. Jak tylko gorzka niedola nie doświadczała – pomocnik felczera, pomocnik markszajdera, zaopatrzeniowiec drewna, ewidencjonista przy wywie-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn