Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 14strona oryginału ↗

Rozstoki zadziwiają również dziś

Слово Просвіти, №20 за 2021 рік

filologię ukraińską na Uniwersytecie Czerniowieckim, pracowała jako nauczycielka na niwie oświatowej obwodu kirowohradzkiego, Bukowiny i Prykarpacia, aż w końcu zdecydowała się na książkę. Wydanie wsparł jej zemianin, rodem z Rozstok, dyrektor generalny spółki z ograniczoną odpowiedzialnością „Inwestycyjno-budowlana kompania” Ihor Jakiw'juk. Książkę wzbogacają ilustracje młodej rozstockiej mieszkanki, studentki Wyżnickiego Zawodowego Kolegium Sztuki Stosowanej im. W. Szkribliaka – Oksany Hremaliak. Wstępem do wydania opatrzył Anatolij Tomkiw. Pisze on: „Sama autorka, utalentowana pedagog, nauczycielka języka i literatury ukraińskiej, w żaden sposób nie postrzega siebie jako pisarkę. Właściwie jest to jej pierwszy utwór literacki w dojrzałym wieku... W dzieciństwie Marička to niezwykle wrażliwe, rozumne dziecko, nauczone czytać jeszcze przed wiekiem szkolnym. Jej najbliższym przyjacielem był dziadek – dzwonnik w cerkwi Zaśnięcia Najświętszej Bogurodzicy w Rozstokach. Od niego słyszała wiele bajek, legend, z nim rozmawiała właśnie w tym artystycznym stylu, gdy przedmioty stają się obrazami, a wydarzenia – fabułami. W wierszowanym wspomnieniu o dziadku autorka przypomina: …Na ganku pod oknem, Na dawnej drewnianej ławie Słuchałam ciekawych historii. Dziadek wymyślał bajki – Takie szczególne, takie kolorowe: I śpiew ptaków, i szum rzeki, I oddech wiatru słyszałam w jego słowie. Jako rodowity mieszkaniec guculskiej wsi nie dziwię się, że otaczający świat jest w gruncie rzeczy twoją rodziną, że o górach, skałach, poszczególnych miejscach opowiadają legendy, podania, pieśni, z których wielokrotnie sam korzystałem, tworząc poezję i prozę. Anatolij Tomkiw stwierdza: „Dla Gucuła przyroda jest żywa, uduchowiona i bez tej jedności nie ma już samego Gucuła. Ten, kto tu się urodził, już nosi w sobie gen pierwotności”. A dalej kontynuuje: „Autorowi tych wierszy łatwo rozważać ten temat, bo on także jest z Rozтоki, uczył się w szkole, w której uczyła się Marічka. Wszyscy my, uczniowie, wybiegając na przerwę, trafialiśmy pod czujny strażniczy dozór skalistej góry „Synyczyna kyczera” – naturalnego logo Rozтоki. Ona kryła w sobie coś żywego i namiętnego (tak nam się wydawało). Pamiętam, nazywaliśmy ją „górą miłości”. Była też tradycja: po ostatnim dzwonku wchodzili tu absolwenci, jakby przygotowując się do lotu w wielkie życie. Poczucie świątecznego, szczególnego stanu ducha czeka tu na każdego także teraz. Utwór Marii Kinasz rozszyfrowuje te odczucia losami bohaterów, porywającą fabułą i nawet ciekawym szczegółem obyczajowym… Okazuje się, że skład chemiczny skały jest szczególny – to tak zwany „glemej” o szaro-niebieskawym odcieniu. Nim rozтоkiwianie zdobili mieszkania, podmalowując-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn