Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 2strona oryginału ↗

Architekci GUŁAG-u: stalinowscy kaci, których zbrodnie przykryła wojna

Слово Просвіти, №20 за 2021 рік

Jurij MYCHALCZYSHYN Największe w nowożytnej historii masowe represje, zorganizowane przez stalinowskie organy bezpieczeństwa państwowego w latach 1930–1940, stały się najbardziej zuchwałą masową zbrodnią, którą w cyniczny sposób zrehabilitowali Churchill i Roosevelt, zawierając sojusz ze Stalinem i przymykając oczy na ludobójczą naturę jego reżimu. Terror, którego odpowiedzialność przykryto „walką z faszyzmem”, do dziś pozostaje prawnie nieuznanym aktem ludobójstwa, a jego organizatorzy i wykonawcy… zostali zrehabilitowani w dobie chruszczowowskiej odwilży jako… „ofiary stalinowskich represji”! Setki tysięcy bezimiennych mogił niewinnie represjonowanych przykryto górami trupów, nagromadzonymi od Stalingradu do Berlina kilka lat później, tak jakby nic się nie wydarzyło. Począwszy od 1934 r., kiedy w zreorganizowanym NKWD pojawił się Główny Zarząd Obozów Pracy Poprawczej, osiedli i miejsc odosobnienia – GUŁAG, filie tego piekła na ziemi nigdy nie stały puste. Dynamika zapełniania baraków za drutem kolczastym niewinnymi ludźmi wyglądała mniej więcej następująco: 1934 rok – 510 000 osób 1935 rok – 965 000 osób 1936 rok – 1 300 000 osób 1937 rok – 1 200 000 osób 1938 rok – 1 800 000 osób 1939 rok – 1 600 000 osób W latach wojny, kiedy staliny, mołotowy, kaganowicze i berie drżeli o własną skórę, trzeba było w tempie awaryjnym „rozładowywać” obozy koncentracyjne GUŁAG-u, gorączkowo wyszukując rezerwy dla frontów, które pękały w szwach. Począwszy od 1948 roku aż do samej śmierci Stalina, populacja Archipelagu GUŁAG nie spadała poniżej poziomu miliona więźniów dzięki stałemu napływowi pojmanych banderowców z Zachodniej Ukrainy, „leśnych braci” z Litwy, Łotwy i Estonii, wyłapanych przez czekistów „własowców”, byłych radzieckich jeńców wojennych oraz ich deportowanych rodzin. Pracą więźniów GUŁAG-u wybudowano Kanał Białomorsko-Bałtycki imienia Stalina, kanały Moskwa – Wołga oraz Wołga – Don, Norylski Kombinat Górniczo-Metalurgiczny oraz kombinat metalurgiczny w Niżnym Tagile, ściśle tajne zamknięte kompleksy jądrowe Czelabińsk-40 i Arzamas-16, kilka elektrowni wodnych, tysiące kilometrów linii kolejowych donikąd (Magistrala Transpolarna) oraz kilka miast – Komsomolsk nad Amurem, Workuta, Mołotowsk, Nachodka i inne. Jednak normalnych, nadających się do użytku przez kierowców dróg kołowych na całym kolosalnym terytorium, spowitym drutem kolczastym obozów koncentracyjnych GUŁAG-u, pajęczyną strachu, terroru i pracy przymusowej milionów niewinnych, nie było wtedy, tak jak nie ma ich dzisiaj. Prawdopodobnie już nie będzie. Areopag gułagowskich mędrców w apoteozie rozkwitu masowego terroru i nieprzerwanej pracy konwejera śmierci obejmował doborową obsadę przedstawicieli kryminalnej interbrygady sadystów i morderców: Fiodor Eichmans (1897 – 1938), Łazar Kogan (1889 – 1939), Matwiej Berman (1898 – 1939), Izrail Pliner (1896 – 1939). A zatem, kilka szczegółów o naczelnikach GUŁAG-u. Fiodor Eichmans urodził się w Kurlandii, otrzymał wykształcenie politechniczne w Rydze, w latach I wojny światowej – na froncie w dywizji Strzelców Łotewskich, od 1917 roku – w Piotrogrodzkiej Czece, następnie – organizował operacje dywersyjno-terrorystyczne i wywiadowczo-dywersyjne podczas krwawych i dramatycznych perypetii wojny domowej w Turkiestanie. Dowódcą i kuratorem Eichmansa był legendarny Gleb Bokij – Ukrainiec, urodzony w Tbilisi, inżynier, członek partii bolszewickiej od 1900 roku, intelektualista, mistyk, ezoteryk, specjalista od buddyzmu, uczestnik rewolucji 1905 roku, naczelnik Oddziału Specjalnego Frontu Turkiestańskiego w 1920 roku (równolegle – pełnomocny przedstawiciel Czeki w Turkiestanie), niezmienny członek Kolegium Czeki, potem OGPU i NKWD, delegat zjazdów partyjnych, członek Wszechzwiązkowego Centralnego Komitetu Wykonawczego RFSRR i ZSRR, kierownik Oddziału Specjalnego (szyfrującego) OGPU i NKWD od 1921 roku aż do rozstrzelania w 1938. Zdobywszy doświadczenie w walce z działalnością kontrrewolucyjną w Turkiestanie, Eichmans zajmował stanowiska w organach kontrwywiadowczych, a następnie w 1923 roku otrzymał pod kierownictwo pierwszy embrion przyszłego potwora GUŁAG-u – Sołowiecki Obóz Specjalnego Przeznaczenia. Na tym stanowisku Eichmans wyróżnił się aktywną działalnością na rzecz praw człowieka. A mianowicie – na jego wniosek dwukrotnie skrócono termin uwięzienia, a po roku w ogóle przedterminowo zwolniono skazanego na karę śmierci lidera potężnej odeskiej zorganizowanej grupy przestępczej Naftalija Frenkla. „Brygada” Frenkla w Odessie zajmowała się przemytem, spekulacją, wymuszeniami, szantażem, porwaniami, a w latach NEP-u pod osłoną odeskich czekistów zorganizowała potężną giełdę finansowo-towarową. Likwidacja syndykatu przestępczego wiązała się z zawiłym śledztwem i wyrokami śmierci dla wszystkich liderów i aktywnych uczestników, poza samym Frenklem. Jego dalszej kariery mógłby pozazdrościć niejeden ideowy leninowiec i budowniczy socjalizmu w jednym, oddzielnie wziętym kraju: kierownik jednostek gospodarczych obozów sołowieckich, naczelnik budowy Magistrali Bajkalsko-Amurskiej, zastępca naczelnika GUŁAG-u, generał-major NKWD, trzykrotny kawaler Orderu Lenina, zmarł śmiercią naturalną w Moskwie w 1960 roku. A tymczasem, urządziwszy los odeskiego mafiosa Frenkla, Eichmans na krótki czas opuszcza front obozowy i w 1929 roku na krótko staje na czele wydziału kontrwywiadu zagranicznego w centralnym aparacie OGPU, jednak wiosną 1930 roku zostaje naczelnikiem GUŁAG-u, koordynując pracę obozów na Północy, w Syberii, Kazachstanie, na Dalekim Wschodzie i w Azji Środkowej. Od 1932 roku zabrał go do siebie do Moskwy do Oddziału Specjalnego Gleb Bokij, gdzie Eichmans zajmował się sprawami szyfrowymi i tajnymi operacjami. Major bezpieczeństwa państwowego. Rozstrzelany w 1938 roku. Zrehabilitowany „z braku znamion przestępstwa” w 1956 roku. Starszy major bezpieczeństwa państwowego Łazar Kogan urodził się w rodzinie przedsiębiorcy, co nie stało na przeszkodzie kształtowaniu się wolnomyślicielskich poglądów i anarchokomunistycznego umiłowania życia: Stepan PROCYUK W Sandarmochu rozstrzelano 1111 osób, z nich 287 – znani i wybitni Ukraińcy. 10 listopada 1937 roku czekista-komunista Michaił Matwiejew zameldował zastępcy naczelnika NKWD obwodu leningradzkiego o egzekucji (poprzez rozstrzelanie) 1111 skazanych. Kapitan-Rosjanin, który ukończył dwie klasy szkoły wiejskiej w guberni nowogrodzkiej, właśnie zaczął drapać się w górę swoją czekistowską karierą… Nieludzkość totalitarnej maszyny nie znała granic. Więźniów wywożono z Sołowek, ponieważ tam było technicznie niemożliwe zniszczenie dużej liczby ludzi. Im, oczywiście, nie informowano, że już wszystko zostało postanowione, zgodnie z koncepcją Stalina o zaostrzeniu walki klasowej, czyli o likwidacji wszystkich, którzy choć w jakikolwiek sposób nie byli lojalni wobec władzy radzieckiej. Lojalność przez czekistów traktowana była dowolnie, według uznania. Najpierw dużą liczbę więźniów, wśród których był kwiat ukraińskiej kultury i życia społecznego, od 1909 roku odbywał dożywotnią katorgę w Chersoniu i Jelizawetgradzie za udział w zbrojnych napadach, od 1918 roku – komisarz batalionowy w Armii Czerwonej, naczelnik oddziałów specjalnych różnych jednostek na Północnym Kaukazie, pracował w kontrwywiadzie OGPU, następnie w latach 1930 – 1932 kierował GUŁAG-iem, potem przeszedł o jeden szczebel służbowy niżej, kierował budową Kanału Białomorskiego oraz kanału Moskwa – Wołga, gdzie skutecznie i efektywnie zakopał w ziemi kilkadziesiąt tysięcy więźniów. Odznaczony orderami Lenina i Czerwonego Sztandaru, rozstrzelany w 1939 roku na mocy wyroku Kolegium Wojskowego Sądu Najwyższego ZSRR. Ale stalinowska praworządność triumfowała niedługo – wysokokwalifikowany specjalista od budownictwa na kościach został zrehabilitowany „z braku znamion przestępstwa” w 1956 roku. Komisarz bezpieczeństwa państwowego 3-ej rangi Matwij Berman (1898 – 1939) urodził się na Zabajkalu, uczył się w szkole wojskowej, chorąży, brał udział w wydarzeniach przewrotu październikowego oraz wojny domowej, pracował w organach WCzK w Buriacji i Azji Środkowej, przewodniczący OGPU w Uzbeckiej SRR, z powodu czego zainspirował się na tyle, że został tymczasowo wykluczony z członków WKP(b) za alkoholizm. Od 1930 roku – za

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn