Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

SPOŁECZEŃSTWO I MY

Слово Просвіти, №21 за 2007 рік

...przedsiębiorstwa innym. Ukraińskiej awanturniczej gry pasjansa polegającej na tworzeniu fikcyjnych, podstawionych struktur, które zajmują się skupowaniem akcji, oraz na wydawaniu przez sądy wątpliwych z punktu widzenia prawa orzeczeń o areszcie akcji, w europejskich warunkach praworządności nikt nie zdoła rozegrać. Prawo dopuszczające przejęcie przedsiębiorstwa bez uprzedzenia pozwala wyprzeć z rynku nieefektywny kierownictwo, które nie jest w stanie bronić interesów przedsiębiorstwa. Uważa się to nawet za pozytywny, profilaktyczny sposób, który zmusza kierownictwo firm do ciągłej mobilizacji i ukierunkowania na maksymalny rezultat. Taka forma prawnie dozwolonego rejderstwa nazywa się na Zachodzie greenmailem. W Ukrainie zaś greenmail daleko nie jest najpopularniejszą formą ataków rejderskich: przeważa otwarte bezprawie albo bardzo chwiejna legalność w zobowiązaniach. Jednak rzeczywistość demonstruje konfrontację tego, co globalno-uniwersalne, państwowe, boskie i normotwórcze, z tym, co małe, odrębne, subiektywne, ludzkie. Zwykły człowiek, nie specjalista, nie może i prawie nie próbuje rozeznać się w splotach zawiłości zawodu krętacza; polegając na Bogu i na sobie, wie tylko jedno: przed sumieniem i więzieniem nikt się nie zarekaje. I biada temu, pouczała tradycja, kto odważył się uważać siebie za niewinnego i nieosądzalnego. Uporządkowany system wartości moralnych zaczyna być zastępowany bogactwem, statusem społecznym, które pozwalają dopuszczać się niemoralnych czynów. Przekupstwo uzasadnia się jako możliwość osoby władzy. Dopóki ta osoba nie utożsamia się z pieniędzmi, jej uprawnienia zależą od pochodzenia i powiązań „na dworze”.

s. 7 · strona oryginału ↗

Natalia Mykołajiwna Susłowa z dziećmi. Iwan Mykołajowycz wie z własnego dzieciństwa, co to znaczy obudzić się głodnym i nie liczyć na sycące śniadanie. Było ich w rodzinie dwanaścioro, a mama zalewała się łzami, nie będąc w stanie nakarmić dzieci. Pewnego razu w drodze do szkoły zaszedł po kolegę, a tego właśnie pouczała mama: „Dopóki nie zjesz jajecznicy i kanapki z kiełbasą, z domu nie wychodź”. Głodny Iwanko wybiegł na ulicę, narwał liści wiśni i, żując to cierpkie śniadanie oraz zalewając się łzami, biegł do szkoły z gorzkimi myślami: „Dlaczego los jednemu sypie hojną ręką, a drugiemu nawet okruszyny nie daje?”. Tę dylemat rozwiązywał potem poprzez własną filozofię życiową. Zdolny w nauce i bystry już od młodych lat, miał talent do opanowania każdej sprawy, a kiedy mógł zająć się przedsiębiorczością, w krótkim czasie przekształcił lokalny deficytowy zakład mleczarski w wysoce rentowne przedsiębiorstwo. Jeszcze więcej stworzył miejsc pracy dzięki temu, że postawił na nogi inne przedsiębiorstwa przemysłowe i gospodarstwa rolne w rejonie. I za każdym razem zyski oraz wysoki standard życia nie obracały się w ruinę i nędzę dla okolicznych wsi, jak to dzieje się w sąsiedztwie posiadłości innych możnowładców. Przeciwnie, tutaj ludzie mają dobre zarobki, tereny przedsiębiorstw i wsi są upiększane, Iwan Mykołajowycz sam zainicjował założenie ogromnego parku na tysiące drzew, firma Susłowa zbudowała w Skwirze dwa budynki pod filie kijowskich uczelni wyższych, za własne środki kierowała na naukę dzieci z biednych rodzin, finansowo wspierała liczne akcje charytatywne. Nie wiem, czy opisywałabym z zachwytem osiągnięcia nawet utalentowanego i pracowitego przedsiębiorcy na „osobno wziętym terytorium”, jego posiadłości z najśmielszymi budowlami architektonicznymi, nawiasem mówiąc, gospodarz przeważnie sam je projektuje, gdybym nie zobaczyła w tych czarujących miejscach dzieci, które przekonają każdego, że to naprawdę jedna wielka rodzina. Kalejdoskop zebrany z krótkich opowieści i wrażeń. Ich warunki życia można nazwać luksusowymi: przytulne sypialnie i pokoje do nauki i wypoczynku, pracownia komputerowa, sala sportowa, nawet własny mały teatr, gdzie urządzają święta i witają solenizantów. A w ogrodzie klomby, drewniana rzeźba z bohaterami bajek, pomysłowe zjeżdżalnie i tajemnicze drzewa z „domkiem myśliwskim” w gałęziach, gdzie chowają prezenty dla dzieci. Wiele z nich tutaj po raz pierwszy zaczęło się uśmiechać, nie bać się dorosłych i powierzać swoje tajemnice mamie Natalii Mykołajiwnie, bo chyba z każdym musiała przebywać na leczeniu stacjonarnym w szpitalu rejonowym, wyjaśniać problemy szkolne, przyuczać nowicjuszy do nowych relacji w wielkiej rodzinie braciszków i siostrzyczek. Te dzieci z gorzkim doświadczeniem przeszłości, ale nie rozpieszczone i nie wywyższone nowym komfortem. Spokojna atmosfera z miłością do każdego, na moich oczach maluch, mijając kuchnię, zobaczył tam jedną z sióstr, życzył jej „smacznego”, jak zwykle, i popędził w swoich sprawach. W dniu naszego przyjazdu wszystkie dzieci pomagały wychowawczyni sprzątać ulicę przed płotem, nawet najmłodsi radzili sobie z łopatkami. W szkole dzieci z domu rodzinnego Iwana Susłowa chwalą: wszystkie dobrze się uczą, przeważnie są prymusami, grają na instrumentach muzycznych, śpiewają. Iwan Mykołajowycz sam sprawdza dzienniczki każdego i prowadzi „godzinę wychowawczą”. Oto przykład. Chłopiec, którego wzięto do domu niedawno, kaprysił w znany dla niego sposób: położył się na podłodze i z krzykiem walił nogami. Natalia Mykołajiwna, prawie płacząc, zadzwoniła do męża. Susłow zaprowadził malca do pokoju do nauki i powiedział, że dopóki inni są na spacerze, Iwan Mykołajowycz Susłow otrzymuje order Mikołaja Cudotwórcy na VII Międzynarodowym konkursie języka ukraińskiego, ten musi odrobić zadanie domowe. Dalej z jego słów: „Mały tam, za drzwiami, a ja tutaj męczę się, żal mi go. Ale trzeba, żeby poczuł autorytet ojca, bo i dalej w życiu będzie dochodził swego histeriami. Wreszcie nie wytrzymuję, wchodzę, usiadłem obok niego, pytam: „Nie obrażasz się na mnie?”. A on objął mnie i płacze: „Ty naprawdę jesteś moim tatą?!”. Ja sam już płaczę i mówię: „Oczywiście!”. A on: „To gdzieś ty tak długo się włóczył, że nie zabrał mnie do domu wcześniej?”. – „No – mówię – ja też byłem niepoprawny, jak ty dzisiaj”. Jedną z dziewczynek, półsierotę, do domu przyprowadził rodziony ojciec. Iwan Mykołajowycz powiedział, że przyjmie dziecko, ale poprosił ojca, aby ją odwiedzał i zaproponował pracę z dobrą pensją, byle tylko został w Skwirze, a dziewczynka miała bliską osobę. Jednak mężczyzna już trzeciego dnia wyjechał z miasta i więcej się nie odezwał. Są znacznie bardziej dramatyczne historie wychowanków tego niezwykłego domu rodzinnego, którym nie opiekuje się państwo. Ale Iwan Mykołajowycz, opowiadając je, zaznacza: „nie do publikacji”, bo myśli o reputacji i przyszłości swoich przybranych dzieci. A już teraz zapewnia go organizacja kraju oraz przedstawiciele ukraińskich i międzynarodowych fundacji, poinformowała przewodnicząca jury konkursu Switłana Kuc i dodała, że imiona członków jury do momentu nagrodzenia nie będą ujawniane. Podobne konkursy już zdobyły uznanie na świecie. Tak, w Europie Wschodniej „Dobroczyńcami Roku 2006” zostali SUAL w Rosji, bank BRD (grupa Societe Generale) w Rumunii, holding energetyczny CEZ w Czechach, opowiedział członek komitetu organizacyjnego konkursu, dyrektor Ukraińskiego Forum Grantodawców Ihor Popow, i ukraiński konkurs ma stać się jednym z serii podobnych wydarzeń i sprzyjać rozwojowi dobroczynności w naszym kraju.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn