Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 7strona oryginału ↗

ALEJA DOBROCZYŃCÓW

Слово Просвіти, №21 за 2007 рік

Walentyna DAHYDENKO Obecne dni w stolicy są zabarwione społecznym zmęczeniem, a dyfuzja wiecowych zgromadzeń na centralnym placu przypomina obraz z filmu, przewinięty o czterdzieści lat wstecz. Takie same wiece czy zgromadzenia bez potrzeby i pasji, tylko w obecnych jest więcej cynizmu. Bo ludzie, których nazywają „z ludu”, przychodzą postać dzień w upale czy deszczu za określoną zapłatę. A politycy rywalizują o własne obecne i przyszłe priorytety. I co w tak niepewnym czasie powinien robić dorosły i pracowity człowiek, który od małego przyzwyczaił się pracować — ciężko, ale z oddaniem, urządzając swoją pracą gospodarstwo, wieś, ziemię, którą szczerze szanuje. I jak normalny ukraiński gospodarz pragnie dobrobytu, kocha własną rodzinę i nigdy nie zapomina o licznych krewnych i sąsiadach aż do obrzeży rodzinnej wsi czy bliskiego miasteczka. Ma wystarczająco siły i odwagi, by bronić zasad nabytych za życia, ale katastrofalnie traci swoją stalową moc przed jednym — łzą skrzywdzonej sieroty. I wtedy opowiada sam, niemal z szlochem, rozczulając do łez swoich gości, życiowe biografie dzieci, których nigdy nie widzą ogoleni i nieskrzywdzeni głodową dietą oratorzy ze stołecznego Majdanu. Bo do tego trzeba chodzić bez świty i dziennikarzy po stacjach kolejowych i sierocińcach, poradniach przeciwgruźliczych i zaniedbanych chatach, gdzie, zamęczeni nędzą, degradują w pijaństwie rodzice i nie cieszą się własnymi dziećmi. Właśnie z takich miejsc zebrał Iwan Susłow do rodzinnego domu dziecka we wsi Buky w rejonie skwirskim małych i starszych, teraz jest ich dwudziestu czworo, i będzie jeszcze więcej. Zmienił ich losy, ale nie nazwiska, bo chce, żeby każdy z jego przybranych synów i córek nie wyparł się rodu, a już po osiągnięciu pełnoletności decydował: zostawić swoje rodzinne nazwisko czy zostać Susłowem. O tym domu, jak i o jego gospodarzu pisała już prasa, nakręcono reportaże telewizyjne, ale naprawdę trzeba zobaczyć na własne oczy fenomen tak rzadkiego zjawiska społeczno-psychologicznego w naszym kraju, jak objawienie w dobroczynności. Rozpatruję to jako dar, który spływa tak samo na człowieka, jak i talent twórczości. Iwan Susłow musiał pojawić się w tym czasie, kiedy zbyt drapieżnie i bezsumiennie półfeudalny latyfundyzm przygotowuje czarny rynek handlu ukraińską ziemią, rujnując wsie, a zaniedbane i porzucone dzieci — to tylko poboczne zjawisko tej klęski. Olga SKRYPKINA Konkurs ma pięć nominacji (transnarodowa korporacja, narodowa struktura biznesowa, bank lub instytucja finansowa, fundacja charytatywna, biznesmen-osoba fizyczna) i będzie przebiegał w dwóch etapach. Pierwszy, na którym będą wyłaniać dobroczyńców Kijowa i obwodu, potrwa od 24 kwietnia do 30 czerwca, a drugi rozpocznie się 1 lipca. Tutaj będą wyłaniać zwycięzców pozostałych 24 regionów i 5 dobroczyńców na szczeblu narodowym. Nagroda — statuetka-emblemat z napisem „Dobroczyńca roku 2007”. „Planujemy również zasadzić w Kijowie w pobliżu Dniepru Aleję Dobroczyńców, na której każdy zwycięzca zasadzi symboliczne drzewo” — opowiada zastępca przewodniczącego komitetu organizacyjnego Serhij Letenko. Zwycięzców będą wyłaniać według kryteriów wpływu na zmiany w życiu lokalnej społeczności, jakościowych zmian w życiu ludzi, którym udzielano pomocy, oraz rozmiarów i trwałości jej realizacji. Do jury zaproszono przedstawicieli najsłynniejszych organizacji charytatywnych. Rozpoczął się narodowy konkurs „Dobroczyńca roku 2007”. Organizatorzy — Ogólnoukraińska Fundacja Charytatywna „Świat Dzieci”, Centrum Filantropii, Ukraińskie Forum Grantodawców i generalny partner Nadra Bank — podkreślają: jego celem jest publiczne uznanie realizacji działalności charytatywnej, skierowanej na rozwiązywanie naglących problemów społecznych, oraz popularyzowanie jej.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn