Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

Ciąg dalszy artykułu «OBRAZ CZUŁY», s. 12

OBRAZ CZUŁY

Слово Просвіти, №21 за 2007 рік

T. I. Łucenko. Kijów. 2003 r. stratę. Odpowiedziało pierwszym zawałem. A potem jeden po drugim — aż osiem. Oto jakie dobre, wrażliwe, pełne miłości serce miał poeta. Gorzki potok swoich łez przelewał w poezję. „Niezakończona sonata” — poemat z dedykacją: „Świetlanej pamięci niezapomnianej Laroczki”, wykuty w tydzień, zaraz po pogrzebie: Bez wahania na pewną śmierć pójdę, Przyjmę najcięższe kary i męki, Żeby znów cię spotkać w ogrodzie, Pocałować twoje delikatne ręce. Przycisnąć do serca w zapomnieniu, Żeby światełkiem twój wzrok zaiskrzył, Bo ja na ciebie, córeczko, w życiu, Jak na wiosenny kwiat, nie napatrzyłem się… Tak i dzień, i noc. Nie wstając z łóżka, pił tylko wodę mineralną i leki, wylewał swój żal na papier. A potem te poezje przelewały się w cudowne pieśni: „Jesienny wieczór”, „Gwiazdeczka”, „Ciebie szukam”, „Niepokój” i jeszcze dziesiątki pieśni, napisane po ciężkim rozstaniu z córeczką. Bardzo ciężko było przeżyć wszystkim nasz wielki żal. Jedenastoletni Serhijko, tracąc siostrę, zwątpił w szczęście na ziemi. Dzisiaj Serhij tak przypomina mi swojego ojca dobrocią, szczerością i serdecznością, nigdy nie zapomina odwiedzić mnie i zatroszczyć się o mnie. A ten żal my mogliśmy przeżyć właśnie dlatego, że po równo go dzieliliśmy, wspieraliśmy się nawzajem szczerymi i ciepłymi uczuciami. Nie zostawiali nas sam na sam z tęsknotą nasi przyjaciele, za co im wielkie podziękowanie. Już w tym czasie mieliśmy i piękne mieszkanie, i samochód, i dobrobyt, i niezłomną miłość, — a staliśmy się niepocieszoną, smutną parą. Ożywały nasze dusze tylko wtedy, gdy pogrążaliśmy się we wspomnieniach w latach niezmąconego szczęścia, chociaż przeżyliśmy je bardzo biednie i w półciemnym pokoju przechodnim, za to w pokoju i zgodzie, i córeczka była z nami… Ratowało to, że syn Serhijko potrzebował rodzicielskiej troski, więc po trochu „przychodziliśmy do siebie”, przyzwyczajaliśmy się żyć z ciągłą tęsknotą i bólem w sercu. Dmytro pogrążał się w pracy, pisał nowe pieśni o Ukrainie, o mamie, którą bardzo kochał, o swojej rodzinnej wsi, o przyjaciołach i, oczywiście, o miłości. A także wyhodował swój hymn Kijowa, pieśń „Kijowie mój”, która stała się wizytówką miasta. — Tamaro Iwaniwno, a jak powstawała pieśń „Mamina wiśnia”? Wiem, że bardzo ciężko pisał się ten utwór i było aż 20 wariantów pieśni. Dokładniej, nie ciężko, a bardzo wymagająco i odpowiedzialnie wobec siebie, tak. — Rzeczywiście, to prawda. Pisaliśmy pieśń u nas w domu. Pierwszy wariant powstał pod wpływem opowieści kompozytora Anatolija Paszkewycza, który wspomniał swoją mamę, która przed śmiercią powiedziała, że będzie umierać wtedy, kiedy zakwitną tulipany. Tak też się stało. Ale wciąż coś nie tak. A potem Dmytro Omeljanowycz wspomniał, jak chodził na grób swojej mamy, ona pochowana jest na Cmentarzu Bajkowym, skłonił głowę, a z góry wiśnia strząsa swoje białe płatki, jakby przyleciała z rodzinnej wsi Berezowa Rudka. O, jakie znalezisko — pomyślał Dmytro. „Płacze teraz białym kwieciem mamina wiśnia w ogrodzie”. Pieśń, która już stała się ludową, którą często słyszymy w radiu w wykonaniu niezapomnianej Berehyni ukraińskiej pieśni Raisy Kyryczenko. Swoją drogą, Dmytro Omeljanowycz bardzo chciał, żeby tę pieśń śpiewała właśnie Raja, która tak przekonująco i dusznie przekazywała zamysł tych utalentowanych twórców. — To chyba jest to wielkie szczęście poety, kiedy pieśni stają się ludowymi, zna je i śpiewa naród, które tak czarują ludzką duszę, wszak, jak mówił Dmytro Omeljanowycz, Ukrainiec bez pieśni, niby okrągły sierota. — To prawda. Pieśń, swoją drogą, ma silny moment wychowawczy, ale jak zaszczepić miłość do pieśni prawdziwej, ukraińskiej, kiedy ona teraz, jak mówią „nie w formacie”. Coraz bardziej pierwszeństwo dajemy pragmatyzmowi, a gdzież dusza? A duszy nie ma, nie budzimy jej. Ciągniemy do zagranicy, zapominając przykazanie Tarasowe — swego nie wyrzekać się. I dlatego mi po śmierci męża tak chce się, żeby i jego pieśni, i cudowne pieśni innych autorów częściej brzmiały w radiu, na koncertach, w telewizji, bo bez prawdziwej ukraińskiej pieśni nie będzie przyszłości u naszego państwa. Jak ciekawie rozmawiać z tą mądrą, cudowną kobietą. Nawet nie wierzy się, że ma 85 lat. Ona żyje pamięcią o swoim drogim mężu, ona zna prawie wszystkie jego wiersze na pamięć i podśpiewuje wszystkie jego pieśni, nie upada na duchu, a patrzy na świat z nadzieją na lepsze. I mówi — spieszcie się żyć i kochać, bo życie takie piękne… Więcej by takich ludzi, to i życie nasze stałoby się o wiele lepsze. Niedawno Tamara Iwaniwna została prababcią, jej jedyna wnuczka Mariczka urodziła syna, którego nazwali Dmytrykiem. Ród Łucenków trwa. Więc życzmy Tamarze Iwaniwnie Łucenko i jej rodzinie dobra i ciepła, spełnienia ich zamysłów. Mocnego zdrowia, twórczego natchnienia, Bożej miłości i łaski na długie, długie lata. My wszyscy Panią kochamy i szanujemy, jako Berehynię domowego ogniska. Rozmawiała dziennikarka Lidija ŁUCENKO

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn