Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

«PŁOMIENNA RUTA» ROZKWITA

Слово Просвіти, №21 за 2007 рік

MUZYKA Ołeksandr JEWTUSZENKO — Opowiedz o powstaniu idei, koncepcji i stylu „Tiń soncia”, które stają się coraz bardziej wyraziste i jaśniejsze… — Nazwa zespołu powstała w 1999 roku, kiedy w Kijowie było zaćmienie słońca. Graliśmy wtedy rock alternatywny i nie mieliśmy jeszcze tych idei, które dzisiaj stanowią, że tak powiem, twórczy szkielet. Obserwując to, co dzieje się w świecie muzycznym wokół nas, świadomie szukaliśmy własnej ścieżki. Za naszych nauczycieli uważamy ukraińskie zespoły „Komu wnyz”, „Wij”, „Płacz Jeremiji” oraz kilka innych. Mieliśmy obraz piosenki, do urzeczywistnienia której dążyliśmy. Był to obraz potężnej piosenki, która świadczyłaby o sile ukraińskiego ducha. I szukaliśmy swojego stylu na przecięciu autentycznego folkloru i ciężkiego rocka. Odczuwaliśmy współbrzmienie dynamiki i rytmów starodawnych pieśni kozackich oraz pewnych standardów współczesnego hard rocka. — Wasz drugi album znacznie różni się od pierwszego. To bardziej dojrzała praca w sensie różnorodności tematycznej, aranżacji i kunsztu wykonawczego, chociaż odstęp czasowy między nimi to zaledwie dwa lata. — „Nad dykym polem” to nasza próba zmaterializowania pojęcia „rock kozacki”. Pierwsza próba ogłoszenia nowego stylu. W rezultacie zawężone zostało spektrum tematyczne piosenek. Nad drugim krążkiem pracowaliśmy cały rok. Starannie pracowaliśmy nad aranżacją. Tematycznie wyszedł znacznie bardziej różnorodny. Są tu piosenki liryczne, ballady. Jeśli w poprzedniej pracy odwoływaliśmy się do sławnych obrazów kozaczyzny, to w albumie „Płomienna Ruta” do obrazów Ukrainy-Rusi. Zagłębiliśmy się w historię epoki książęcej. Jednocześnie zastosowaliśmy czysto muzyczne innowacje. Tradycyjny gitarowy drive połączyliśmy z bandurą i skrzypcami. Tego jeszcze nikt nie robił. Teraz brzmienie bandury wyznacza ogólny sound zespołu. — Kto w zespole pisze teksty, kto tworzy muzykę, wizerunek kolektywu? — Repertuarem zajmuję się ja. Teksty piosenek piszę ja i mój brat Ołeksij, nasz gitarzysta Kyryło Momot, bandurzysta Iwan Łuzan. Na próbę przynoszę pierwotną aranżację. Wszyscy razem ją udoskonalamy, szukamy akceptowalnej formy. Ważną rolę odgrywa nasz sound-producent Andrij Chawruk. Również razem dobieramy najbardziej odpowiednie utwory do określonego programu. — Opowiedz o składzie zespołu. — „Tiń soncia” to: gitarzyści Kyryło Momot i Andrij Chawruk, skrzypaczka Sofija Rohalśka, bandurzysta Iwan Łuzan, perkusista Wołodymyr Chawruk i ja — wokalista i basista Serhij Wasyluk. — Młodym artystom przebić się na scenę jest niezwykle trudno. W naszym środowisku skrajnie skomercjalizowanego show-biznesu ceni się nie talenty i artefakty, a posiadanie środków obrotowych na „rozreklamowanie” i PR. Jaka jest wasza droga do swojego słuchacza? — Nasza droga jest uczciwa. Nie opłacamy emisji w stacjach radiowych, nie mamy przyjaciół wśród „rekinów” show-biznesu. Ale mamy sporo koncertów: to występy klubowe i festiwalowe. Naszą muzykę słucha nie tylko patriotyczna młodzież, ale i ta, która dorastała na anglojęzycznej czy rosyjskojęzycznej muzyce rockowej. Współpracujemy ze wszystkimi, którzy cieszą się z takiej współpracy. To organizacje patriotyczne, portale internetowe, dyrekcje różnych festiwali. Ściśle współpracujemy z firmami audio, które wydają nasze płyty. To — „Same tak!” i „Naszyj format”. Ostatnio rozszerzamy kontakty z różnymi regionami. Teraz częściej jeździmy tam z koncertami. Obecnie zbieramy się w promocyjną trasę „Płomienna Ruta” po dziesięciu miastach Ukrainy. Wiemy, że w każdym z nich są nasi fani, więc można dawać koncerty solowe. — Które z Waszych występów zapamiętały się najlepiej? — Takich było niemało. To występy na białoruskim festiwalu w mieście Mozyrz, gdzie między innymi wykonaliśmy cover-wersję „Pieśni Czuhajstra”, która należy do kultowego białoruskiego zespołu „Godstower”. Specjalnie nauczyłem się języka białoruskiego i komunikowałem się nim z publicznością. Zapamiętał się występ w centrum Lwowa przed wielotysięcznym tłumem. Dla nas ważne jest, czy ludzie wsłuchują się w treść naszych piosenek. We Lwowie słuchano nas bardzo uważnie. Dobre wspomnienia zostały po festiwalu „Pro-Rock”, gdzie otrzymaliśmy pierwszą nagrodę. — U każdego artysty, u każdego zespołu istnieją własne sekrety dotyczące utrzymania wysokiego tonusu twórczego, istnieją swoje źródła inspiracji. Jakie one są u was? — Mamy tradycję nazywania albumów fragmentem jakiejś piosenki. „Płomienna Ruta” to fragment z „Pieśni Czuhajstra”, gdzie są takie wersy: „Płomienna Ruta życiodajnie rozkwita, lecz nikt tego nie widzi, nikt nie wie”. Chcemy, aby Ukraińcy znajdowali swoją Rutę, swoje szczęście w swoim kraju — to główna idea albumu. Nieprzypadkowo występujemy w czerwono-czarnych wyszywankach. One są naszymi amuletami. Nasz tonus twórczy podtrzymuje nasze dążenie do bycia sobą, odczuwania miłości i wolności w sobie. Energię czerpiemy z energetyki rodzinnej ziemi. Dla mnie nie ma nic lepszego, jak zgubić się w jakimś lesie, na łące. To nie są tylko słowa. Bardzo mi szkoda, że zaorane są ukraińskie stepy, że zatopione są wielkie łęgi, przecież mogłyby być wspaniałymi strefami rekreacyjnymi. Wśród młodych formacji, które dały o sobie znać w ostatnim czasie, szczególne miejsce należy do zespołu „Tiń soncia”. I rzecz nie w tym, że „Tiń soncia” wytrwale i uparcie pokonuje stopnie do wirtualnego „muzycznego Olimpu”… Od momentu wydania debiutanckiego krążka „Nad dykym polem” wyróżniali się spośród innych wyraźną wizją własnego kursu w wzburzonym muzycznym oceanie i obecnością wyrazistej ideologii patriotyzmu. Nie ma ani cienia wielowektorowego kosmopolityzmu i w drugim albumie, który ukazał się niedawno i nosi tytuł „Płomienna Ruta”. Jego prezentacja w formie wielkiego koncertu na żywo odbyła się w centrum kulturalnym Akademii Kijowsko-Mohylańskiej i zgromadziła dużą liczbę zwolenników „rocka kozackiego”. Właśnie taka etykieta stylowa przylgnęła do „Tini soncia”. I nieprzypadkowo. O współczesnym stanie młodej ukraińskiej sceny rockowej i, właściwie, o zespole rozmawiamy z liderem formacji, wokalistą Serhijem WASYLUKIEM.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn