Strona · s. 1strona oryginału ↗
OGÓLNOUKRAIŃSKI TYGODNIK KULTUROZNAWCZY 21 (606), 26 maja — 1 czerwca 2011 LOS EKSMINISTRA ŁUCENKI
Слово Просвіти, №21 за 2011 рік
22 maja członkowie Proświty, przedstawiciele Ukraińskiej Partii Ludowej oraz innych partii nurtu narodowo-demokratycznego wyruszyli do Kaniowa. Wieźli ze sobą memoriałowy „Kobziarz”, który przeniesiono drogą pamięci od Petersburga do Kaniowa, aby wręczyć tę Wielką księgę naszego narodu pracownikom Narodowego rezerwatu, kwiaty oraz ogromne niebiesko-żółte płótno flagi narodowej. Ten oto sztandar państwowy, któremu obecnie stuknie dwadzieścia lat, a którego przedwiek to tysiąclecia, jest bodaj największym osiągnięciem społeczeństwa, które żyje na ziemi, którą Taras Hryhorowycz Szewczenko nazwał Ukrainą, z którą zlał się prochem swoim na wieki, a duszą wzniósł się na równi z jej słońcem, błogosławiąc niepodległość. Trzymając się za skrzydła flagi państwowej, wchodzili na stromą górę i chyba tylko z dnieprzańskim wezbraniem można było porównać uczucia ukraińskich serc, które z roku na rok jednoczą się w pielgrzymce do Szewczenki, bo gdzież, jak nie tutaj, mają być jednością? Z karpackich i krymskich stron, z połtawszczyzny, czerkaszczyzny, doniecczyzny, z innych ziem przybyli do Tarasa pielgrzymi, pokłonili się Jemu i powitali pozdrowieniem wolnego narodu „Sława Ukrainie!”, śpiewem „Testamentu”, „Ryczy i jęczy Dniepr szeroki”, w ojczystym języku pomodlili się w te wielkanocne dni na Jego Mogile, tak jak przy pomniku w Kijowie oraz innych miastach i wsiach Ukrainy. To, właściwie, było najważniejsze, dla czego splatały się drogi członków Proświty z całej Ukrainy na Czerniczej Górze w Kaniowie w 150. rocznicę powtórnego pochówku narodowego Proroka. Smutno, że przedstawicielom władzy wystarczyło bezczelności, by zaprosić na nabożeństwo księży jedynie moskiewskiej cerkwi, a na dodatek pouczać obecnych urzędowymi frazami i „napominać”: „wybacz im, Panie, bo nie wiedzą, co czynią”… Ci, którzy weszli na Mogiłę pieszo, a nie w opancerzonych „mercedesach”, mieli dość rozumu, by wytrzymać podobny podział władzy na „ichniego” i „naszego” Szewczenkę. Oczywiście, nie wytrzymawszy skandowania „Hańba!”, „Precz z moskiewskimi popami!” oraz określenia „niewolnicy, podnóżki, błoto Moskwy”, władcy zakończyli swój rytuał i opuścili Górę Tarasową. Bo tak to już dzisiaj jest: dla kogoś dni szewczenkowskie to tylko rytuał (nawet jeśli państwowej rangi), a dla innych — serdeczna przysięga. Tych drugich, dzięki Bogu, zawsze było i jest więcej. I oni wiedzą, co czynią. Wł. kor. Zdjęcie Olesia Dmytrenki Zdjęcie Olesia Dmytrenki WADYM PEPA: OBSERWACJE PRZED NAMI 200-LECIE T. H. SZEWCZENKI JEDEN Z GENIUSZY WSPÓŁCZESNOŚCI LATO–2011: I DESZCZ, I UPAŁ, I PROGNOZA
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
