Strona · s. 9strona oryginału ↗
DOŁĄCZYĆ DO WIECZNEGO…
Слово Просвіти, №21 за 2011 рік
Zdjęcie Petra Antonenki
Zdjęcie Mykoły Cymbaluka
Zdjęcie Petra Antonenki
Zdjęcie Mykoły Cymbaluka
Mykoła CYMBALUK Powtórzenie drogi męczeńskiej przeniesienia prochów Szewczenki zakończyło się w miniony czwartek, 19 maja: uczestnicy akcji „Ostatnią drogą Kobziarza” zatrzymali się w Kijowie na Placu Pocztowym. Tutaj, w cerkwi Narodzenia Pańskiego, 150 lat temu przenocowała trumna z ciałem Tarasa Szewczenki. Uzyskanie na to zgody dla krewnych i przyjaciół poety nie było łatwe. Ostatecznie zrobiono to za „najwyższym zezwoleniem” kijowskiego generał-gubernatora księcia Wasylczykowa, jednak surowo zabroniono jakichkolwiek przemówień w cerkwi nad ciałem Tarasa. Tego dnia, dokładnie 150 lat później, śpieszył na Plac Pocztowy Pawło Mychajłowycz Mowczan, przewodniczący Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta”, deputowany ludowy Ukrainy. I wspomniał, przejeżdżając Parkową Aleją obok Rotundy, że czytał kiedyś o tym, iż do 1917 roku znajdował się tam dawny cmentarz miejski. Jakie tam wspaniałe i majestatyczne nagrobki, wyciosane z kamienia i wymurowane, stały grobowce! Sami generałowie i kupcy, hrabiowie i książęta. Myśleli, że tym wyryją w pamięci ludzkiej, w pamięci narodu swoje imiona. Przeszły nad wysokimi dnieprzańskimi urwiskami lata i stulecia. Przez ten czas ileż zmieciono imperiów, carów, pysznej wielkości. Wszystko obróciło się w pył, w nicość. A tamte groby „potężnych tego świata” zrównano z ziemią, zalali asfaltem ich godni następcy. — A do Tarasa Szewczenki idą — powiedział Pawło Mychajłowycz z przycerkiewnego dziedzińca — i idą jak do świętego na pielgrzymkę. Aby dołączyć do wiecznego, u którego Słowo — od Boga. Przed niewielkim improwizowanym wiecem tutaj, w odbudowanej cerkwi Narodzenia Pańskiego, księża Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Kijowskiego odprawili nabożeństwo żałobne za Tarasa. Oprócz prośwician obecni byli członkowie Ukraińskiej Partii Ludowej, nieliczna społeczność. Cały plac w narodowych państwowych i partyjnych, UNP-owskich, flagach. Nie tłoczył się na Włodzimierzowej Górce tego dnia cały ukraiński i nieukraiński Kijów, jak 150 lat temu, odprowadzając w ostatnią drogę trumnę z ciałem wielkiego poety Ukrainy. Nie widać było wśród uczestników także dzieci. Choć nie warto się temu dziwić — wysokim urzędnikom resortu Tabacznyka nie ma do tego żadnej sprawy. Tak samo, jak i moskiewskiemu duchowieństwu. Stoją oni daleko od uczczenia pamięci wielkiego Kobziarza Ukrainy tak samo, jak i od obecnych interesów ukraińskich. Czasy się zmieniają, idee żyją. Po panichidzie i wiecu część uczestników udała się na nabrzeże, nad Dniepr. Czekali na nich w Kaniowie. Parowca „Kremenczuk” obecnie już nie było. Zamiast niego — kozacka czajka. Właśnie czajką wysłano do Kaniowa i ten świeżo wydany „Kobziarz” Szewczenki z jego testamentem, i cierniowy wieniec. Dokładna kopia tego, który położyła w 1861 roku na trumnie poety kobieta-kijowianka w czerni jako milczący wymowny symbol żałoby i niezniszczalnego wielkiego szacunku Ukraińców dla narodowego Proroka.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
