Strona · s. 15strona oryginału ↗
W harmonii kobiecych losów
Слово Просвіти, №21 за 2011 рік
Lidia ŻELIEZNA, m. Nowodniestrowsk
Jak dawny śnieg — na skroniach siwizna, a w sercu burza, a na duszy wiosna. Rozkoszuję się w ziemskim raju, gdy spotkam się z twoim spojrzeniem…
Miłość jest jak sztalugi, na których kolorowej palecie znajdują się wszystkie odcienie uczuć: od pierwotnych, czystych tonów po mieszane, kontrastowe. Kobieta zaś jest jak pędzel, który wchłania w siebie nieograniczoną barwną gamę kolorów: od jaskrawych, słonecznych po stonowane, brunatne. A pisarz, jak malarz, miesza na swoich sztalugach całą paletę tonacji uczuć, malując pędzlem na białym płótnie obraz ludzkich losów.
Takim, bez przesady, malarzem ludzkich charakterów i życiowych dramatów można nazwać Iwana Semenowicza Nahirniaka, któremu poświęcono wieczór literacki w interpretacji uczestniczek nowodniestrowskiego kobiecego klubu „Harmonia”. Miłość i kobieta są jednymi z przewodnich tematów w dorobku twórczym Nahirniaka, a w przededniu długo oczekiwanego wiosennego ciepła to właśnie one skłoniły członkinie klubu, by wziąć te odwieczne motywy za podstawę swojego świątecznego spotkania. Nie dziwi więc, że zaszczytne prawo otwarcia tego wieczoru przypadło pierwszej damie Nowodniestrowska — niezmordowanej i zawsze energicznej Halinie Ołeksandriwnie Rozhonjuk.
W przytulnym, wąskim gronie miłośników twórczości Iwana Semenowicza rozpoczęła się misteria dialogu Miłości i Kobiety, którą tworzyły uczestniczki „Harmonii” wspólnie z małżeństwem Nahirniaków. Raisa Rydwańska, współprowadząca wieczory literackie, zaprosiła tę dobraną parę do mikrofonu, aby opowiedzieli widzom swoją historię miłosną i być może podzielili się przepisem na trwałą rodzinę. Przezwyciężywszy wzruszenie i nieśmiałość wobec publiczności w pierwszych chwilach tak dość intymnego tematu, Iwan Semenowicz i Jewhenija Semenriwna po krótkim czasie mówili już jedno przez drugie, jak po raz pierwszy poznali się jeszcze jako dzieci w szkolnej ławce, jak zrodziły się w nich te niezrozumiałe młodzieńcze uczucia do siebie, a w niespieszną rozmowę o codzienności życia wplatały się poetyckie wersy autora, które, zdawało się, jak nitki pajęczyny, snuły wzory kobiecych losów bohaterek Nahirniaka.
Wszystko poznaje się w porównaniu:
Bogactwo i nędzę, odległość, głębię.
Tylko miłość nie podlega porównaniu —
Ona po prostu jest, albo jej nie ma.
Miłymi niespodziankami (także dla samego autora) były od razu trzy artystyczne premiery wieczoru: pieśń na słowa I. Nahirniaka i muzykę H. Melnyk „I grzeją duszę matczyne słowa” w wykonaniu tria szkoły muzycznej w składzie Olena Krajczak, Kateryna Hewak i Olesia Rukawycia; obszerny analityczny ekskurs
Inni Hončar w świat życiowych dramatów nowelistycznych bohaterek Iwana Semenowycza oraz premiera jej wiersza „Kobieca dola”, który właściwie skupił w sobie cały ból i rozpacz „Dokijnej doli”, „Zaćmienia serca”, „Wesela bez narzeczonego”, „Przepitej urody”… A zamykającą niespodzianką twórczego performansu było przedstawienie na podstawie noweli I. Nahirniaka „Anatomia miłości” w amatorskim wykonaniu uczestniczek klubu kobiecego „Harmonia”. Sam autor przyznał, że od początku do końca wieczór literacki stał się dla niego prawdziwym odkryciem, a przede wszystkim wielka zasługa należy się Halinie Ołeksandriwnie — ideowej inspiratorce projektu „Miłość i kobieta w twórczości Iwana Nahirniaka”. Przemyślany scenariusz, wybór poezji, numery muzyczne, kwestie organizacyjne (ile warto zebrać wszystkich uczestników na próbę, gdy każdy ma własne troski i domowe obowiązki!) — wszystko było organiczne i harmonijne. I po raz kolejny przekonuję się: wszystko, za co bierze się ta odważna kobieta, w rezultacie otrzymuje swoje wysokie uznanie.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
