Strona · s. 4strona oryginału ↗
OTWARTY LIST WIĘKSZOŚCI WERCHOWNEJ RADY UKRAINY
Слово Просвіти, №21 за 2011 рік
Nie cieszcie się własną niezdarnością, porównując nas, lwowiaków, do prastarego symbolu siły i pracowitości, — pisał poeta Wasyl Symonenko o narodzie ukraińskim: „w jego wołowych żyłach krew kozacka pulsuje i huczy”. A z kim porównuje się komunistów, czy wiecie? Istnieje znane ukraińskie przysłowie: „komuniści — to nie ma kto pracować, a jest kto jeść”. Pracować zaś nie chcą tylko pasożyty, na przykład pluskwy (po rosyjsku „kloпy”). Może dlatego w latach 70. francuscy nauczyciele zadawali swoim uczniom pytanie: „co jest wspólnego między komunistami a pluskwami”? Komunistyczna „Prawda”, komentując to, aż pieniła się ze złości. Bo odpowiedź jest oczywista: jedni i drudzy są czerwoni, bo piją ludzką krew, jedni i drudzy, gdy się ich wytruwa, zamieniają się w bezbarwną łuskę i chowają po szparach. Lecz jeśli gospodarze nie dbają o mieszkanie, dopuszczają do brudu, pluskwy znów wyłażą na boży świat… Czy to ilustracja tego, do czego doprowadziliście dziś Ukrainę? Ale porzućmy ironię — mamy pytania. Powiedzcie, dlaczego do dziś, w już niepodległej Ukrainie, jacyś „nieznani elementy” zabijają tylko tych, którzy nigdy nie byli ani w przemalowanej KPU, ani w ugrupowaniach typu „Rodina”, „Russkoje jedinstwo”, ani nawet w partiach regionałów i łytwynowców? Zabijają tylko za to, że są Ukraińcami — z ducha, z miłości do prawdy i wolności, że bronili interesów niepodległej Ukrainy! Dziś lista zabitych, począwszy od deputowanego Werchownej Rady I kadencji Wadyma Bojko, generała Saninа, Wiaczesława Czornowoła, od dziennikarza Gija Gongadze, po niedawno zamordowanych w Odessie, w Charkowie, w Kijowie i innych miastach Wielkiej Ukrainy dziennikarzy i studentów, liczy już setki nazwisk. A ponieważ do szeregu zabójstw (na przykład studenta Ihora Indyła) prawdopodobnie przyczyniła się wasza milicja, mimowolnie nasuwa się myśl o „magii nazwisk” — to na pewno grabarze. Powiedzcie, dlaczego niektórzy wasi ministrowie i deputowani stale poniżają i obrzydliwie obrażają Ukraińców? Podoba wam się brudna tabachnikiana? Dlaczego milcząco pochwala ją wasz główny czekista, pogardzając przy tym i zastraszając strachem, ku zdumieniu świata, przywódcę Partii Regionów? Bawi was to? Czy jesteście ponad takie „drobnostki”? Nie oszukujcie siebie! Bo wszystkim już widać, że, udając „rasę wyższą”, aby do was chodzili po chleb i sól, a chińską grykę zgięci w ukłonie niewolnicy, ukrywacie swój oligarchiczny strach przed gniewem oszukanych przez was prostych pod-
Oksentij ONOPENKO, Moskwa
Postawa przewodniczącego Komunistycznej Partii Ukrainy, zwłaszcza w związku z wydarzeniami, które miały miejsce 9 maja we Lwowie, nie budzi niczego poza smutkiem. I wniosek tutaj jest oczywisty: szczep rosyjskiego komunizmu nie jest produktywny. „Uznajemy hybrydyzację międzygatunkową, a nawet międzyrodzajową. Uznajemy pewien wpływ otwartego przez was mentora”, jak powiedziałby Ołeksandr Dowżenko, ale taki pęd nie jest dla europejskiej Ukrainy. W reakcji komunistów, progresywnych socjalistów, stalinistów, kolonialistów i nawet apofigistów na wydarzenia we Lwowie wokół pagórka „przemijającej chwały” można było usłyszeć wiele. Jak choćby w słowach głównego pnia komunizmu Petra Symonenki o „federalizacji” Ukrainy, ani więcej, ani mniej. „Doczekała się Ukraina, że jej dzieci — jej własnych przedsiębiorców, nauczycieli, lekarzy, inżynierów, studentów, robotników i chłopów z całej Ukrainy. I dlatego próbujecie działać według starego hasła »dziel i rządź«. I dlatego popieracie schizofreniczne urojenia stalinistów, że na zachodnich ziemiach Ukrainy wszyscy Ukraińcy są »wrogami«, którzy śnią i widzą, jak dokonać zamachu na życie jakiegoś tam nieszczęsnego członka KPU. Choć dobrze wiecie, że nie naszym, lecz ich — komunistów — zawsze było pragnieniem »poświęcić na dobro zwycięstwa komunizmu« i miliony niewinnych ludzi, a także własnych towarzyszy (jak poświęcono Kirowa)… Lecz skoro teraz nie są czasy stalinowskie, a wśród stalinistów nie było »ofiarnych bojowników za interesy proletariatu« (od pierwszych dni swojego panowania »sowiecka władza« grabiła i niszczyła cerkwie, muzea, konfiskowała dorobek przedsiębiorców, rzemieślników, chłopów, unicestwiała inteligencję, urządzała straszliwe represje i głód — aż do ludobójstwa w Ukrainie), to ich klony »Rodina«, »Russkoje jedinstwo«, KPU, za przyzwoleniem waszej »większości«, postanowiły zademonstrować »triumfalny marsz zwycięzców« pod krwawymi sztandarami, portretami Stalina i własnymi, obecnie partyjnymi odznakami — imperialnymi »wstążkami Gieorgija«. Po to, by według stalinowskiej tradycji »triumfalnie« zadrwić z pamięci niewinnie zamordowanych żołnierzy II wojny światowej. Najwyraźniej nie chcecie nawet dopuścić myśli, że umarli stoją już przed Bogiem. I że czerwonych ludojadów oraz ich klony ukarzą właśnie oni — niewinnie zamordowani. Ci niewinnie zamordowani, którym żywi (wszyscy ci żywi, którzy sprzeciwiają się »triumfalnym marszom« z krwawymi, szatańskimi symbolami stalinistów) oddali dziś należny szacunek, podnosząc spod popiołu sowieckiej pogardy prawdę o ich cierpiałym losie — obejrzyjcie film »Radziecka historia«. A ukraińscy mieszkańcy Lwowa ujawnili dokumenty o straszliwym hitlerowskim obozie koncentracyjnym — Konzentrationslager der Standarte 328 (istniał w latach 1941—1943 na terenie lwowskiej Cytadeli). Męczyło się tam 284 tysiące jeńców wojennych różnych narodowości. Do sierpnia 1943 r. w obozie 328 zgładzono 100 tysięcy sowieckich jeńców wojennych — Ukraińców, Rosjan, Białorusinów, Żydów, Ormian itd. — faktycznie rzuconych przez stalinistów na pastwę niemieckich nazistów nieuzbrojonych robotników i chłopów. Obok nich w obozie męczyli się Belgowie, Czesi, Słowacy… Ogółem, na podstawie zeznań świadków i dokumentów, w obozie 328 zgładzono ponad 140 tysięcy osób. Jednak w czasach komunistycznych teren Cytadeli stał się ściśle tajnym obiektem wojskowym. I nikt nie tylko nie miał prawa postawić tam świecy, ale nawet zasugerować, że była tam hitlerowska katownia — wszyscy musieli „wiedzieć”, że „sowieckich jeńców nie było, a niektórzy to zdrajcy, odszczepieńcy”… „Niektórzy” — to setki i setki tysięcy jeńców, setki i setki tysięcy ludzkich istnień. Bo tych, którzy cudem przeżyli w niemieckich katowniach, wysyłano na śmierć do katowni GUŁAG-u, z których wiele znajdowało się w Rosji w już gotowych, „oczyszczonych” przez enkawudzistów z ludzkich ciał hitlerowskich obozach koncentracyjnych. Taka jest cena stalinowskiego, ramię w ramię z hitlerowskim, zwycięstwa! Obecnie na terenie Cytadeli postawiono, na mocy decyzji deputowanych Lwowskiej Rady Obwodowej, Krzyż Pamięci.
W Ukrainie, podobnie jak na bezkresnych przestrzeniach dawnej „wielkiej strefy” — ZSRR, zapewne wciąż żyją żony tych, których nazywano „zaginionymi bez wieści”, wciąż żyją ich dzieci (poniewierane w ZSRR jako dzieci „zaginionych bez wieści”) — być może szczątki ich bliskich spoczywają tutaj, na Ziemi Lwowskiej? Niech więc wiedzą oni, a także rodziny zamordowanych Belgów, Czechów i innych, że we Lwowie, w miejscu obozu śmierci, lwowianie stawiają świece i odprawiają nabożeństwa żałobne za wszystkich. Bo zamordowani żołnierze wzywają nas, wzywają cały świat: „pamiętajcie, jesteśmy ofiarami wojny dwóch bezbożników — Stalina i Hitlera!”. My, Ukraińcy, pamiętamy i zawsze będziemy pamiętać o tym. Dlatego nikt nie ma prawa nosić po Lwowie czerwonych sztandarów z niemiecką i sowiecką swastyką! 15 maja br. Prezydent nie zapomniał wspomnieć o milionach ofiar stalinowskiego terroru. Wy zaś wtórowaliście mu, roniąc krokodylie łzy. A przede wszystkim wasi przyjaciele-komuniści i wy z nimi powinniście były pokajać się za zbrodnie komunistycznego systemu. I potępić go, wymieniając nazwiska czerwonych ludojadów. Nie chcecie? Młode pokolenie, które łączy się od wschodu do zachodu, od północy do południa Ukrainy w bożonarodzeniowej kolędzie, w wielkanocnej pisance, w święcie świętego Mikołaja i Dniu Matki, już wam i tak nie wierzy. Poznaje prawdę i potępia kłamstwo. Bo taki jest Prawo życia — po ciemnościach nocy zawsze nadchodzi świt. Gdzie ukryją się przed jego promieniami oblicza krwiopijców?
Deputowana Rady Najwyższej I kadencji Iryna KALINIEC; deputowany Rady Najwyższej I kadencji, akademik NAUN, profesor Mychajło HOŁUBIEC; deputowany Lwowskiej Obwodowej Rady I kadencji, laureat Państwowej Nagrody im. Tarasa Szewczenki, pisarz Ihor KALINIEC; deputowana Lwowskiej Miejskiej Rady Wira ŁASKOWSKA; przewodniczący obwodowego Związku Więźniów Politycznych Ukrainy Wołodymyr HOROWYJ; przewodniczący Lwowskiego Oddziału Ogólnoukraińskiego Zjednoczenia Weteranów II wojny światowej Jarosław HIRNYK; przewodniczący Lwowskiego Obwodowego Zjednoczenia Ogólnoukraińskiego Towarzystwa «Proświta», zasłużony pracownik oświaty Jarosław PITKO
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
