Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

PRAWDA — OWOC, KTÓRY MOŻNA ZRYWAĆ TYLKO WSPÓLNIE. STATUS QUO ANTE, SECUNDUM NON DATUR

Слово Просвіти, №21 за 2011 рік

…ają”. Czy P. Symonenko zna te słowa Tarasa Szewczenki? A tymczasem takich symonenków widział nie tylko Wielki Kobzarz. Mikołaj Gogol w epilogu swojej noweli „Straszna zemsta” również przewiduje szarpanie potomków wokół grobów przodków: „I wszyscy umarli, jego dziadowie i pradziadowie, gdziekolwiek by za życia mieszkali, niech ruszą z różnych stron ziemi, by go gryźć za te męki, które im zadawał, i niech go gryzą wiecznie”. Pragnienie kary dla Piotra. Bo co mają z tych wszystkich podbojów tamtego Piotra, albo Stalina czy Jelcyna i Putina, te miliony i miliony poległych oraz ich potomkowie? Miliony poległych od Berlina po Sachalin mają w nagrodę oligarchów z ich chciwością. Wyobraźmy sobie jeszcze jedną sytuację: naród ukraiński — wreszcie w europejskiej rodzinie narodów, „w rodzinie wolnej, nowej”, jak przewidywał Taras Szewczenko. W Europie 8 maja — „Dzień Matki”, 9 maja — „Dzień Żalu i Pojednania” zostały ustanowione nie bez zrozumienia historycznych realiów. I wyobraźmy sobie, że jakaś „rodinę” z Odessy czy tam „jedinstwo” z Jenakijewe, bez zgody władz kraju związkowego Brandenburgia, zapragnęła pojechać na Wzgórza Seelowskie, gdzie wódz położył w grobach ponad 300 tysięcy żołnierzy, i przywieźć tam nie wieńce pamięci i żalu, by położyć je na grobach, lecz przypomnieć, „kto w domie chozjain”, jak chcieli to pokazać we Lwowie — „Chachły — parasza, pobieda była nasza”. „Pobiedytielej” nie interesowała myśl, uczucia, nastroje lwowian, ludności zachodnioukraińskich ziem. Mają w nosie ofiary ludobójstwa i represji, nie dla umarłych i nie dla sierot, lecz chcą „uważenija” dla siebie, bez względu ani na umarłych, ani na żyjące wdowy i sieroty… Marzy im się panowanie „pobiedytielej”. Otóż tak. Na cmentarzach miasteczek i wsi nad rzekami Nysą i Odrą bardzo wiele grobów zrównano z ziemią. Nie ma tam „wzgórz chwały”. Na nagrobkach można przeczytać lata życia tych, którzy tam leżą: „1930 — 1945”. Pochowano tam wiele dzieci — czternastoletnich. Nie Niemców, nie Serbów-Łużyczan, lecz dzieci… I nieważne, kto zmusił je, by chwyciły za broń i dlaczego. Czy warto wyobrażać sobie tam „odeską rodinę” czy „ruskoje jedinstwo” z Ukrainy z flagą „pobiedy”?

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn