Strona · s. 4strona oryginału ↗
Dom Ludowy w ruinie
Слово Просвіти, №21 за 2012 рік
ników książek, których w owym czasie było wiele. Ośrodek Towarzystwa „Proświta” stał się matką takich organizacji społecznych, jak „Sільський господар”, „Sokił”, „Płast”, „Związek Ukrainek”. Przy czytelni „Proświty” zorganizowano sklep spółdzielczy, mleczarnię. Słowem, nowo wybudowany Dom Ludowy stał się ośrodkiem całego narodowo-kulturalnego życia Ukraińców osady.
1939 rok — dni czarnej reakcji. Po zajęciu Polski przez dwóch agresorów — faszystowskie Niemcy i Związek Radziecki — na Zachodnią Ukrainę przybyli z tak zwaną „wyzwoleńczą” misją komuno-bolszewicy, którzy natychmiast zlikwidowali Towarzystwo „Proświta” jako wrogą im organizację nacjonalistyczną; wielu proświtian aresztowano i rozstrzelano w więziennych kazamatach lub wywieziono do syberyjskich obozów katorżniczych. Dom Ludowy zaczęto nazywać klubem, przekształcono go w ośrodek komunistycznego wychowania i propagandy „szczęśliwego” radziecko-kołchozowego życia. W wirze tego „szczęśliwego” życia żaden z radzieckich przywódców nie zadbał o to, by zamiast niewielkiego, obdrapanego przez lata Domu Ludowego zbudować nowy, przestronny Dom Kultury.
W 1990 roku, gdy Ukraina stała się niepodległym państwem, na nowo odrodziło się narodowo-kulturalne i duchowe życie. Zaczęły odradzać się dawne społeczno-kulturalne i polityczne towarzystwa oraz organizacje. W Wielkim Lubieniu utworzono Towarzystwo Języka Ukraińskiego im. Tarasa Szewczenki, odrodzono ośrodek Towarzystwa „Proświta”, ożywiła się praca w starym Domu Ludowym. O budowie Domu Kultury znów nikt nie zadbał. I oto od ponad pięciu lat ten stary, obdarty budynek, który kiedyś był narodową budowlą,
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
