Strona · s. 5strona oryginału ↗
Dotyk ducha Kobziarza
Слово Просвіти, №21 за 2012 рік
Tego dnia, 22 maja, cały świat chrześcijański obchodzi wielkie święto religijne — przeniesienie relikwii (ratowano je przed rozwścieczonym tureckim kalifem) świętego Mikołaja z Miry Licyjskiej do Bari. A świat ukraiński, oprócz tego — przewiezienie prochów naszego Apostoła prawdy i wolności — Tarasa Szewczenki z Petersburga do Kaniowa. Dlatego tego dnia w Kijowie, w cerkwi Narodzenia Pańskiego, już tradycyjnie, z udziałem przedstawicieli Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. T. H. Szewczenki, aktywistów partii narodowo-demokratycznych, zaledwie kilku deputowanych ludowych Ukrainy, odbyło się nabożeństwo żałobne z uczczeniem pamięci Kobziarza. Nabożeństwo odprawiali ojcowie Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Kijowskiego. Po zakończeniu liturgii uczestnicy udali się do parku Szewczenki. Po złożeniu wieńców i kwiatów u podnóża pomnika Kobziarza odbył się uroczysty wiec. Przemówienia przedstawicieli społeczeństwa (prośwician, członków Ukraińskiej Partii Ludowej, Kongresu Ukraińskich Nacjonalistów, Związku Oficerów Ukrainy itp.) były pełne niepokoju z powodu narastania antyukraińskich nastrojów w państwie oraz pragnienia „dodzwonienia się” słowami Tarasa nie tylko do narodu, ale i do Peczerskich Wzgórz: za dzień pod kopułą Rady Najwyższej Ukrainy grupka większości parlamentarnej (Partia Regionów + Komunistyczna Partia Ukrainy + Partia Ludowa Łytwyna) będzie głosować za projektem ustawy o wprowadzeniu z ich woli w niepodległej Ukrainie drugiego języka państwowego — języka państwowego północnego sąsiada. Współzałożyciele Ruchu Społecznego „Ukraińska Alternatywa Patriotyczna” („UPA”), reprezentujący najbardziej aktywną część sił patriotycznych, słusznie stwierdzili, że nad Ukrainą zawisło zagrożenie utraty państwowości. Ale obecnie, kiedy u władzy są siły antyukraińskie, odnieść zwycięstwo, jak na Referendum w 1991 roku i na Majdanie w 2004 roku, nie będzie łatwo. I głównym zagrożeniem pozostają nie prowokacje rządzącej grupki, wspieranej nie tylko z zewnątrz, lecz narodowy rozłam, przeciwko któremu występował, błagał, modlił się Taras Szewczenko. Czy posłuchają obecnie jego wołania potomkowie, którzy pokornie orzą narodową niwę po obu brzegach siwego Dniepru? Bo po prostu liczyć na cudowne uzdrowienie dusz zwątpiałych i ospałych jedynie od dotyku relikwii Świętego Mikołaja czy ducha Kobziarza dzisiaj to zdecydowanie za mało. Wł. inf. Zdjęcie Ołeksandra ŁYTWYNENKI
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
